تصویر دختران مدرسهای، دانشجویان دانشگاه، مادران، عمهها و مادربزرگها با لباس زندانهای رژیم صهیونیستی قابل فراموشی نیست.
به گزارش میدلایست آی، روز اسیران فلسطینی هر ساله در ۱۷ آوریل (۲۸ فروردین) گرامی داشته میشود تا نقض مداوم حقوق بشر را مورد توجه قرار دهد و امروز، شرایط از همیشه بدتر است؛ از زمان آغاز نسلکشی غزه، گرسنگی، انزوا، تحقیر، تفتیش بدنی، شکنجه و ترس طاقتفرسا به واقعیتهای ثابت زنان فلسطینی در زندانهای رژیم صهیونیستی تبدیل شده است.
به گفته گروههای حقوق بشری، از زمان آغاز نسلکشی در اواخر سال ۲۰۲۳، بیش از ۷۰۰ زن فلسطینی در کرانه باختری اشغالی، قدس شرقی و غزه دستگیر شدهاند؛ بیشتر آنها درپی حملههای شبانه به خانههایشان یا بازداشت در ایستهای بازرسی نظامی، در طول و پس از دستگیری مورد آزار و اذیت جسمی و روانی قرار گرفتهاند.
سحر فرانسیس، وکیل ساکن رامالله و مدیر سابق گروه حقوق اسیران آدامیر، بهتازگی گفت: همه چیز با زندانهای دهه ۱۹۹۰ متفاوت است؛ همه چیز با نسلکشی تغییر کرده است.
وی گفت: دیدن افرادی که پس از ۵ ماه بازداشت در غزه، بدون هیچ کلامی و با سطحی از بدرفتاری، گرسنگی و حملههای فیزیکی، حرف نمیزدند، بسیار بسیار تکاندهنده بود؛ ما زندانیان را ناامید کردیم؛ ما نتوانستیم از آنها محافظت کنیم.
طبق گزارش انجمن اسیران فلسطینی، از اکتبر ۲۰۲۳ (مهر ۱۴۰۲) حدود ۹۰ فلسطینی در بازداشت رژیم صهیونیستی جان خود را از دست دادهاند؟ در میان آنها، ولید خالد عبدالله احمد، پسری ۱۷ ساله، نیز حضور داشت.
فرانسیس گفت: سیستم بینالمللی به سادگی کار نمیکند؛ ریاکاری همه جا هست؛ ما وکلا تنها دریچه برای زندانیان هستیم؛ مردم در حال از دست دادن امید هستند.
ابزارهای کنترل
دهههاست که آدامیر موارد نقض حقوق بشر در زندانهای رژیم صهیونیستی را مستندسازی و مورد توجه قرار داده و گزارشهای آن مرجعی کلیدی برای سازمانهای حقوق بشری جهانی است؛ این کار، آن را به هدف مکرر ارتش رژیم صهیونیستی تبدیل کرده که از سال ۲۰۰۲ چندین بار به محل آن حمله کرده است.
کابینه رژیم صهیونیستی در سال ۲۰۲۱، الضمیر و ۵ گروه دیگر حقوق بشری فلسطینی را بهعنوان سازمانهای «تروریستی» معرفی کرد، اقدامی که انتقادهای شدید بینالمللی را به دنبال داشت؛ سال گذشته، الضمیر به دلیل پیوندهای ادعایی با مقاومت فلسطین تحت تحریمهای وزارت خزانهداری آمریکا قرار گرفت.
همه اینها بخشی از یک کارزار گستردهتر رژیم صهیونیستی برای سلطه خشونتآمیز است؛ به گفته جامعهشناس دانشگاه ملی النجاح در نابلس و استاد مدعو در دانشگاه UCLA، رژیم صهیونیستی مدتهاست که از گرسنگی و غیرانسانیسازی بهعنوان ابزارهای قدرتمند کنترل استفاده میکند.
وی گفت: برای زنانی که در بازداشت اسرائیل هستند، مشکلات سلامتی حتی پس از آزادی آنها ادامه مییابد؛ زندانیان از دوش گرفتن و لباس تمیز محروم هستند، از خواب محرومند و دچار سوء تغذیه هستند و اغلب روزانه چیزی بیش از چند تکه نان و چند قاشق میوه یا ماست دریافت نمیکنند.
محقق مهمان در دانشگاه برکلی با تخصص در تجربیات زندان زنان فلسطینی، هم تصریح کرد که بازداشت همه چیز را از بین میبرد.
کار وی بر کاهش چشمگیر شرایط از زمان شروع نسلکشی، در بحبوحه عادیسازی «بازداشت طولانیمدت بدون ارتباط، محرومیت از دسترسی قانونی [و] تهدید به تجاوز» تاکید میکند.
در یکی از مواردی که این محقق مستند کرده است، نویسندهای که در سالهای ۲۰۱۸-۲۰۱۹ زندانی شده بود، گفته است که در دوران حبس بعدی وی پس از اکتبر ۲۰۲۳ رژیمی کاملا متفاوت بوده است.
این زن آزاده فلسطینی گفت: ما زمان را زندگی نمیکردیم؛ ما فقط به پوچی خیره شده بودیم.
براساس ارزیابیها بین سالهای ۱۹۴۸ تا ۱۹۶۷، حدود ۱۰۰ هزار فلسطینی توسط مقامهای رژیم صهیونیستی دستگیر شدهاند؛ این سرعت در دهههای بعدی به طرز چشمگیری افزایش یافت، به طوری که طبق گزارشها بین سالهای ۱۹۶۷ تا ۲۰۲۱ حدود یک میلیون نفر، ازجمله بیش از ۱۶ هزار زن، دستگیر شدهاند.
طبق گزارشی از آدامیر و دیگر گروههای حقوق زندانیان، تا ماه گذشته، ۷۲ زن فلسطینی در زندانهای رژیم صهیونیستی، عمدتا زندان دامون در شمال، نگهداری میشدند؛ بیشتر آنها از کرانه باختری اشغالی و قدس دستگیر شده بودند.
در این گزارش آمده است که از این اسیران، ۳ نفر خردسال و ۳۲ نفر مادر بودند که در مجموع ۱۳۰ فرزند داشتند؛ علاوه بر این، ۱۷ زن تحت بازداشت اداری، بدون اتهام یا محاکمه، نگهداری میشدند؛ ۵ اسیر در حال گذراندن دوران محکومیت خود بودند که طولانیترین آن ۱۶ سال بود، در حالی که بسیاری دیگر در انتظار محاکمه بودند.
این گزارش اشاره کرد که ۱۸ اسیر بیمار بودند، ازجمله ۳ نفر مبتلا به سرطان؛ بیش از ۱۲ نفر از کسانی که در انتظار محاکمه بودند به دلیل آنچه تحریک خوانده شده بود، دستگیر شدند، اتهامی که شامل فعالیتهای آنلاین مانند بازنشر محتوا یا به اشتراک گذاشتن نظرات شخصی میشود.
مقامهای رژیم صهیونیستی خبرنگاران را به شکل ویژهای هدف قرار میدهند.
شهادتهای این گزارش، شرایط وخیم را برجسته میکند،.
با توجه به اینکه از زمان آغاز نسلکشی، ملاقات با خانواده ممنوع شده است، تنها ملاقاتهای نادر وکلا بهعنوان راه ارتباطی این زندانیان با دنیای بیرون عمل میکند.
این وضعیت نیازمند یک اعتراض عمومی فوری است. جهان نباید اجازه دهد این غیرانسانیسازی زنان، از دختران مدرسهای گرفته تا مادربزرگها، در زندانهای اسرائیل عادیسازی شود.
انتهای پیام/