تیم فوتبال تراکتور در حالی پا به مرحله یکهشتم نهایی لیگ نخبگان آسیا گذاشت که تمام نشانهها از یک صعود تاریخی حکایت داشت. تیمی که در دور گروهی در جدول بالاتر از رقبای قدرتمندی همچون الاتحاد عربستان و السد قطر قرار گرفته بود، توانسته بود خود را به عنوان پدیده این دوره مطرح کند. تیتیها در نخستین گام مرحله حذفی برابر نماینده امارات تن به شکستی سنگین دادند؛ شکستی که نهتنها پایان مسیر آسیایی شاگردان ربیعی بود، بلکه تصویری نگرانکننده از وضعیت کلی فوتبال ایران نیز به نمایش گذاشت.
توقف چند هفتهای لیگ داخلی و وقفهای طولانی در روند آمادهسازی تیمها با توجه به تجاوز نظامی رژیم صهیونیستی و آمریکا به خاک ایران سبب شد تراکتور بدون ریتم و برنامه مشخص به دیدار آسیایی برسد. تراکتور نیز پس از دورهای کمتحرک و تمرینات کوتاهمدت، ناچار شد در یکی از حساسترین مصافهای فصل خود به میدان برود و نتیجه چیزی نبود جز عملکردی پراشتباه و گسسته که در نهایت یک شکست ۳ بر صفر را رقم زد.
در این مسابقه عملکرد بازیکنان ملیپوش زیر ذرهبین قرار گرفت و اتفاقات بازی نشان داد که شاید برخی از چهرههای تثبیتشده تیم ملی در مسیر آمادهسازی جام جهانی ۲۰۲۶ نیاز به ارزیابی مجدد داشته باشند. شجاع خلیلزاده در خط دفاع تراکتور، همانگونه که در دیدارهای تدارکاتی اخیر تیم ملی نیز مشهود بود روزی پرلغزش را پشت سر گذاشت. کندی در تصمیمگیری، کاهش تمرکز و فاصله گرفتن از استانداردهای یک مدافع ملیپوش بار دیگر در نمایش او دیده شد؛ موضوعی که تردیدهایی جدی درباره جایگاه او در ترکیب اصلی تیم ملی ایجاد میکند.
اما کلیدیترین صحنه مسابقه، اشتباه علیرضا بیرانوند بود؛ دروازهبانی که بیتردید ستون اصلی تیم ملی در جام جهانی پیش رو خواهد بود. او در این دیدار با یک خروج اشتباه و خطای غیرضروری کارت قرمز مستقیم دریافت کرد و تراکتور را برای یک نیمه کامل ۱۰ نفره گذاشت. اخراجی که نهتنها جریان بازی را تغییر داد، بلکه بهوضوح ساختار تاکتیکی تیتیها را فروپاشید و بار روانی سنگینی بر تیم تحمیل کرد. تراکتور با وجود آنکه در زمان یازدهنفره بودن شانسهای آشکاری برای گلزنی داشت، پس از این اخراج از مسیر مسابقه خارج شد و عملاً توان بازگشت به بازی را از دست داد.
این شکست فراتر از یک حذف ساده است؛ یک هشدار جدی درباره وضعیت آمادگی بدنی و ذهنی تیمهای ایرانی. لیگ برتر پیش از این نیز از نظر کیفیت فنی و مدیریتی زیر انتقاد بود و حالا با وقفه طولانیمدت سطح آمادگی بازیکنان حتی نازلتر به نظر میرسد. در آستانه برگزار شدن لیگ متمرکز و فشرده خطر افزایش مصدومیتها بهشدت بالاست؛ نگرانی که میتواند مسیر آمادگی تیم ملی برای جام جهانی را تهدید کند.
اکنون تنها حدود ۶۰ روز تا آغاز جام جهانی ۲۰۲۶ باقی مانده است و شواهد نشان میدهد تیم ملی ایران برنامهریزی خود برای حضور قطعی در این رقابتها را آغاز کرده است. اما پرسش بزرگ اینجاست؛ بازیکنان داخلی با چه سطحی از آمادگی پا به این تورنمنت خواهند گذاشت؟ نمایش تراکتور برابر شبابالاهلی، یک نشانه واضح بود که اگر ارزیابی دقیقتری از فرم بازیکنان ملیپوش انجام نشود، تیم ملی قطعاً در برخی پستها با مشکلات جدی مواجه شود.
بیرانوند همچنان دروازهبان شماره یک ایران خواهد بود و نقش او در جام جهانی غیرقابلچشمپوشی است؛ اما نمایش شب گذشته ثابت کرد که حتی مهرههای کلیدی نیز نیاز به بازبینی و بازسازی ذهنی دارند. در مقابل وضعیت مدافعانی مانند خلیلزاده به وضوح نیازمند بازنگری تاکتیکی است تا تیم ملی در خط دفاع با بحران مواجه نشود.
در نهایت، شکست تراکتور تنها یک ناکامی فردی یا باشگاهی نبود؛ انعکاسی از یک چالش بزرگتر بود. این تیم با داشتن چند ملیپوش نشان داد که شرایط فعلی فوتبال ایران فاصلهای جدی با الزامات حضور در جام جهانی دارد. حال باید دید در این ۶۰ روز سرنوشتساز برنامهریزیها تا چه اندازه اصولی، مفید و موثر خواهد بود و آیا تیم ملی میتواند از زیر سایه بیبرنامگی لیگ داخلی خارج شده و با آمادگی مطلوب راهی بزرگترین رویداد فوتبال جهان شود یا نه.
انتهای پیام/