مجیدگودرزی، کارشناس اقتصادی در یادداشتی نوشت: روزهای اول تجاوز دشمنان تروریست، جنگنده‌های‌ آمریکایی‌صهیونی در آسمان ایران رفت‌وآمد می‌کردند، اما به‌مرور این آرامش و آرایش برهم خورد و جنگنده‌ها و پهپاد‌ها یکی پس از دیگری ساقط شدند. جنگنده‌های آمریکایی هیچ راهکاری برای شناسایی رادار‌های خاموش ایران نداشتند و غافلگیر شدند. تجهیزات نظامی که آمریکایی‌ها هدف قرار دادند از هواپیما و هلیکوپتر مربوط به ۵۰ سال پیش بود. اما تجهیزاتی که ایران هدف قرار می‌داد در لبه تکنولوژی دنیا بودند.

از سوی دیگر هم پدافند‌ها و رادار‌های آمریکا و رژیم صهیونیستی و متحدان آنها تقریبا بطور کامل منهدم شدند. بطوری که آمریکایی‌ها درخواست ارسال سامانه‌های پدافندی تاد را از کره جنوبی و اروپا داشتند. 

اصابت موشک‌های ایرانی از کمتر از ۵ درصد در وعده صادق یک به بالای ۹۰ درصد در وعده صادق ۴ رسید. 

آمریکایی‌ها فرماندهانی را شهید کردند که تجربه جنگ داشتند، اما فرماندهانی جای آنها را پر کردند، تخصص جنگ دارند.

جنگ علیه زیر ساخت‌ها برای کشور‌های عربی حوزه خلیج فارس بسیار دردناک بود و به ازای هر زیر ساخت ایرانی، چند زیر ساخت مهم مورد هدف قرار می‌گرفت. 

خسارت‌های کشور‌های عرب حوزه خلیج فارس در بخش‌های نفت، گاز، پتروشیمی، فولاد، گردشگری و ... با خسارت‌های ایران قابل قیاس نبود. حتی در ترانزیت و ناوبری هم، چالش‌ها برابر نبود. 

عربها، تنگه‌ی هرمز رایگان را از دست دادند و ایران به این تنگه مهم و استراتژیک برای اولین بار مسلط شد.

اختلافات داخلی تا حدود زیادی کاهش یافت و مثل همیشه تاریخ ایرانی‌ها با هر گرایش و تفکری در مقابل دشمن خارجی یکپارچه و متحد شدند. اعتراضات ایرانی جای خود را به اعتراض آمریکایی‌ها داد. 

آمریکا هر روز متحدان بیشتری را از دست داد و عرب‌های منطقه هم توان خروج از جنگ را نداشتند. چرا که هیچ دستاوردی در این جنگ برای آنها متصور نیست. 

بورس آمریکا حدود ۹ درصد از ارزش خود را از دست داد و بخش مهمی از ذخایر استراتژیک نفت دنیا مصرف شد. عرضه نفت به حد خطرناکی رسید.

جنگ با ایران برای آمریکایی‌ها نه توجیه اقتصادی داشته، نه سیاسی و نه نظامی. تنها توجیه همراهی ترامپ و نتانیاهو، پرونده اپستین بود.

انتهای پیام/