سرمقاله شماره جدید صدای ایران با عنوان بازندهٔ میدان، باجخواهِ مذاکره منتشر شد.
«ایران کارت برندهای ندارد!» این را رئیسجمهور آمریکا گفته است.
رئیسجمهوری که از نهم اسفند تاکنون بارها مدعی نابودی ایران، حذف کردن ایران از روی نقشه، تغییر دادن حاکمیت سیاسی، نابودی زیرساختها و نیروی دریایی ایران شده بود.
حالا همو مدعی شده که ایران کارت برندهای ندارد. رئیسجمهوری که سه ماه قبل در مذاکرات مسقط در عمان پای میز مذاکره آمده و قرار بود یک معضلِ به تعبیر خودشان مهم ایران را حل کند. قرار بود در این مذاکرات تصمیم بگیرند با ذخایر اورانیوم ۶۰ درصد ایران چه کنند. آن زمان تنها معضل آمریکا و ترامپ همین ذخایر بود.
حالا کمی بیش از دو ماه از آن مذاکرات دوباره هیئت عالی آمریکایی در اسلامآباد پای میز مذاکره آمده بود تا دربارۀ معضلات آمریکا با ایران گفتوگو و رایزنی کند تا شاید بتواند راهحلی بیابند. سه ماه قبل اگر معضلات کاخ سفید یک موضوع بود حالا در اسلامآباد، اما تبدیل به دو معضل شده بود. ترامپ، مَست از طول و عرض ناوگان نظامی ایالات متحده به ایران لشکرکشی کرد تا شاید بتواند معضل ۴۴۰ کیلو اورانیوم را با مدل ونزوئلایی حل کند. حالا ۴۴ روز بعد از شروع جنگ نه تنها آن معضل حل نشده بلکه از کنار اقدام احمقانۀ ترامپ که برای حل معضل اول تدارک دیده بود یک معضل دیگر به معضلات آمریکاییها اضافه شده: تنگۀ هرمز!
طنز ماجرا آنکه همان به زعم خودشان معضل اول هم به دلیل رفتار سابق احمقانۀ ترامپ حاصل شده بود؛ زمانی که مست از طول و عرض قدرت ظاهری آمریکا زیر کاسه و کوزۀ برجام زد و یکطرفه از آن بیرون آمد. به زعم خودش با تند و رادیکال کردن فضا به دنبال تسلیم ایران بود. حالا هم به تعبیر خودش برای حل این معضل دوم (تنگه هرمز) باز مبتنی بر همان مدل شکستخوردۀ ونزوئلایی دنبال محاصرۀ دریایی ایران است تا دو معضل قبلی را حل کند. فارغ از آنکه این ادعا چقدر در میدان شدنی است و فارغ از اینکه ایران چقدر با ونزوئلا یکی است، اما گذشت زمان نشان خواهد داد که این لفاظی احمقانه هم نه تنها مشکلی از ایالات متحده حل نخواهد کرد بلکه با اقدامات و تدارکات میدانی ایران، کارتهای برندۀ ایران را افزایش داده و یک گره دیگر به گرههای آمریکاییها خواهد افزود.
رئیسجمهور آمریکا در برابر دوربین رسانهها لفاظی میکند و رجزهای توخالی میخواند. اینها، اما هیچکدام زورشان به حافظۀ تاریخ نمیرسد. این آمریکا بود که برای تحمیل اراده و تحقق اهدافش از تجزیۀ ایران تا سرنگونی جمهوری اسلامی به ایران لشکرکشی کرد. بعد از ۴۰ روز جنگ، نه تنها آن اهداف محقق نشده، نه تنها ایران تجزیه نشده، نه تنها مردم به نفع دشمن به خیابانها نریختهاند، نه تنها حاکمیت تغییر نکرده، نه تنها تعرضی به تمامیت ارضی ایران وارد نشده و نه تنها برای آن ۴۴۰ کیلو اورانیوم اتفاقی نیفتاده بلکه موضوع اصلی جنگ موضوعی است که ایران آن را تبدیل به راهبرد اصلی آمریکاییها کرده. راهبرد اصلی کاخ سفید شد: باز کردن تنگۀ هرمز.
وقتی بعد از ۴۰ روز جنگ، زورش در میدان به ایران نرسید و تن به همان شرایطی داد که ایران در هفتۀ دوم جنگ وضع کرده بود، حاضر شد مبتنی بر سندی که ایران برای گفتوگو تعیین کرده بود پای میز بیاید. حالا بعد از آنکه در میدان دیپلماتیک هم زورش به ایران نرسیده دوباره زبان به تهدید باز کرده. چه کسی؟ کسی که کارت حملۀ نظامی را به عنوان کارت روانی همۀ روسای جمهوری قبلی ایالات متحده برای همیشه سوزاند. کسی که آخرین مرحلۀ تشدید تنش را هم آزمود. کسی که تمام قدرت ایالات متحده را به منطقه کشاند و حالا نه تنها ایران فرو نپاشیده، تجزیه نشده، معضل قبلیاش حل نشده و هرمز را هم نتوانسته باز کند بلکه کارتهای برندۀ ایران را افزایش داده و معضلات آمریکاییها را هم. حالا بهتر میتوان جملۀ نخست این متن را خواند و به آن خندید!
برای دریافت نسخه PDF کلیک کنید.
انتهای پیام/