سعید ایراندوست رئیس دادگاه عمومی اشترینان استان لرستان در یادداشتی که در اختیار خبرگزاری میزان، قرار داد نوشت: زندگی انسان همواره در برخی از زمان‌ها ناگزیر از جنگ بوده و افراد آسیب‌پذیر از جمله افراد غیر نظامی، زنان و کودکان در زمان جنگ مورد خشونتِ جنگ قرار گرفته‌اند. در این بین و در زمان جنگ و مخاصمات مسلحانه افراد و انسان‌های بی‌گناه خصوصا غیر نظامیان، زنان، کودکان و مکان‌های غیرنظامی مورد خشونتِ جنگ قرا می‌گیرند.

در جهت حمایت از این افراد و مکان‌ها حقوق بین‌الملل بشردوستانه از لحظه آغاز جنگ یا درگیری مسلحانه و حتی پس از جنگ قابل اجرا و لازم‌الرعایه است.

مهمترین منابع حقوق بین‌الملل بشردوستانه عبارتند از:

عهدنامه‌های لاهه: شامل دو عهدنامه ۱۸۹۹ و عهدنامه‌های ۱۹۰۴ و ۱۹۰۶ و عهدنامه ۱۹۰۷ و عهدنامه‌های چهارگانه ۱۹۴۹ ژنو، پروتکل‌های الحاقی وقواعد عرفی ناشی از آنها می‌باشند.

براساس مواد ۴۴ و ۵۱ پروتکل یکم الحاقی، ماده ۳ مشترک عهدنامه‌های چهارگانه، ماده ۳۱ پروتکل الحاقی و قواعد ۲۱_۱۱ از مجموعه قواعد عرفی حقوق بین‌الملل بشردوستانه، طرف‌های درگیری باید مراقبت نمایند تا بین هدف‌های نظامی و غیرنظامی از یک سو و میان جمعیت یا افراد غیرنظامی از سوی دیگر، تفکیک به عمل آورند و از حمله به افراد و مکان‌های غیرنظامی اجتناب نمایند.

این حمایت در حقوق بین‌الملل بشردوستانه به جهت افزایش آسیب‌پذیری و کاهش ضریب امنیت کودکان در زمان مخاصمات مسلحانه حمایتی خاص و ویژه است به گونه‌ای که بر اساس ماده ۷۷ (۱) پروتکل یکم الحاقی وقاعده ۱۳۵ از مجموعه قواعد عرفی حقوق بین‌الملل بشردوستانه تاکید شده: کودکان از هر گونه خشونت باید به دور باشند و طرفین متخاصمین می‌بایست کلیه نیاز‌های کودکان در زمان تخاصم را برطرف نمایند.

 در ادامه نیز ممنوعیت هر گونه تجاوز جنسی به کودکان، ممنوعیتِ استخدام آنها در نیرو‌های مسلح، حمایت واولویت از آنها در امدادرسانی و اسکان آنها در زمان مخاصمات مسلحانه از جمله قواعد الزام‌آور این عهدنامه‌ها و پروتکل‌های الحاقی و قطعنامه‌های مرتبط واقع شده است.

در این بین و در هر نوع از مخاصمات مسلحانه هرگونه حمله و کشتار کودکان جنایت جنگی محسوب می‌گردد.

آمریکا در جنگ رمضان با تجاوز به خاک ایران مرتکب جنایت جنگی شده و در اولین اقدامِ خود، به کودکانِ مدرسه شجره طیبه میناب حمله نموده و تعداد زیادی از آنها رابه شهادت رسانده است.

این اقدام آنها علاوه بر نقض فاحش وجدی حقوق بین‌الملل بشردوستانه ونقض آشکار حقوق بشر، جنایت جنگی نیز محسوب می‌گردد. پیگیری حقوقی این موضوع از مراجع مرتبط بین‌المللی، خصوصا از طریق کمیسیون حقیقت‌یاب بین‌المللی بشردوستانه و دیوان کیفری بین‌المللی حداقل اقدامی است که می‌تواند صورت گیرد هرچند که حقوق بین‌الملل و کلیه نهاد‌های زیر مجموعه آن در زمان اعمال و بکارگیری از دوگانگی رنج می‌برند و استاندارد‌های دوگانه مراجع بین‌المللی و نهاد‌های وابسته در حقوق بین‌الملل و در زمان اعمال آن سبب شده به جای آنکه در حمایت از حقوق بین‌الملل و حقوق بینالملل بشردوستانه ‌و حقوق بشر باشد در اختیار صاحبان قدرتند و هر زمان که نیاز باشد کشور‌های صاحب قدرت آن را برای اهداف و امیال خود علیه کشور‌ها جنوب به کار می‌گیرند تا به اهداف خود برسند و زمانی که خود سبب نقض آن می‌شوند علاوه بر آنکه از کرسی ورای خود بهرمندند سازوکار آن نیز به گونه‌ای چینش شده که کمتر کشوری از جنوب بتواند از آن بهرمند شود؛ اما محکومیت آنها در مجامع بین‌المللی حتی درحد قطعنامه‌های غیرالزام‌آور می‌تواند ملت‌های آزاده وانسان آزاد را بیدار کند و در مسیر آینده تحولاتی برای کشور‌های جنوب و حمایت از کودکان و غیرنظامیان در زمان مخاصمات مسلحانه به ارمغان آورد.

انتهای پیام/