نشریه اوراسیانتایمز در تحلیلی به بیان اشتباهات راهبردی آمریکا در جنگ با ایران پرداخته است.
این نشریه نوشته است که ایران در چهار روز نخست جنگ با آمریکا و اسرائیل، تقریباً به تمام پایگاههای نظامی ایالات متحده در منطقه خلیج فارس حمله کرده و ضربات سنگینی به سامانههای راداری و ارتباطی آنها وارد آورده است.
این تحلیل که بر اساس بررسی تصاویر ماهوارهای و ویدئوهای منتشرشده انجام شده، نشان میدهد که حملات ایران به طور مشخص سامانههای ارتباطات ماهوارهای و رادارهای پیشرفته ضدبالستیک آمریکا را هدف قرار داده است.
به نوشته اوراسیانتایمز، در پایگاه «الجعفر» در بحرین، دو گنبد راداری که در داخل آنها سامانههای ارتباطات ماهوارهایی از نوع «AN/GSC-۵۲B SATCOM» قرار داشت، با پهپادهای شاهد-۲ منهدم شده است.
در امارات متحده عربی، منطقهای از پایگاه «الظفره» مورد اصابت قرار گرفته که پیشتر چندین آنتن ماهوارهای در آنجا مستقر بودهاند. با این حال، هنوز مشخص نیست که رادار «AN/TPY-۲» (بخشی از سامانه ضدموشکی تاد) در منطقه «الرویس» نیز آسیب دیده یا نه.
در کویت، علاوه بر تخریب برخی سازهها در پایگاه «علی السالم» که به نظر میرسد به سامانههای ارتباطات ماهوارهای مربوط میشوند، دست کم سه گنبد راداری در کمپ «اریجان» به کلی نابود شده است.
دست کم یک حمله نیز به پایگاه «شاهزاده سلطان» در عربستان ثبت شده که باز هم منطقهای را هدف گرفته که برای ارتباطات ماهوارهای استفاده میشده و پیشتر یک رادار «AN/TPY-۲» در آنجا مستقر بوده است.
رادار بزرگ «AN/FPS-۱۳۲» که یک سامانه هشدار زودهنگام و ضدبالستیک دوربرد با آرایه ثابت است و در پایگاه آمریکایی «العدید» در قطر قرار دارد، نیز به نظر میرسد مورد اصابت قرار گرفته است.
نشریه اوراسیانتایمز مینویسد برخی تصاویر ماهوارهای که در اینترنت منتشر شده، به قدری متناقض هستند که نمیشود با قطعیت نظر داد. منابع ایرانی همچنین از آسیب به یک رادار «AN/TPY-۲» دیگر در پایگاه «موفق صلتی» در اردن خبر دادهاند، اما در حال حاضر مدرکی برای تأیید این ادعا وجود ندارد.
نکته جالب توجه اینکه بیشتر این حملات به رادارهای باارزش و همچنین هواپیماهای سوخترسان و هشدار زودهنگام، با موشکهای بالستیک یا پهپادهای ارزانقیمت شاهد (با قیمت ۵۰ هزار دلار) انجام شده است.
این تحلیل سپس به بررسی ناکامیهای استراتژی هوایی آمریکا میپردازد. به نوشته اوراسیانتایمز، استراتژی هوایی آمریکا علیه ایران با وجود پیشبینیهای اولیه برای یک پیروزی سریع، با چالشهای جدی روبهرو شده است.
نخستین اشتباه آمریکا، دست کم گرفتن توان دفاعی و تاکتیکهای ایران بود. در حالی که گزارشهای رسمی اولیه ادعا میکردند تمام پدافند هوایی ایران نابود شده، این ادعا چندان درست نبود.
علاوه بر این، نیروهای ایرانی سامانههای پدافندی متحرک خود را در تونلها و سنگرهای زیرزمینی پنهان کرده بودند که به آنها اجازه میداد به هواپیماهای آمریکایی کمین کنند. این ثابت میکند که جنگ به هیچ وجه یکطرفه نبوده است.
به روشنی میتوان گفت که فرضیه «جنگ سریع» شکست خورده است. این استراتژی بر این باور استوار بود که یک کارزار هوایی سریع و عظیم میتواند نظام ایران را مجبور به فروپاشی یا تسلیم سریع کند. این فرضیه شکست خورد، چون تواناییهای متعارف ایران، هرچند تضعیف شده بود، اما توانست دوام بیاورد و تلافی کند و جنگ را به یک نبرد فرسایشی بلندمدت تبدیل کند.
اوراسیانتایمز مینویسد آمریکا اشتباهات جنگهای قبلی خود در افغانستان و عراق را تکرار کرده است: تکیه صرف بر ویرانی از طریق حملات هوایی، بدون داشتن یک نقشه سیاسی روشن و عملی.
با وجود از بین رفتن رهبران ارشد ایران، اثر «همبستگی دور پرچم» در ایران دیده شده است. کارزار گسترده بمباران که شامل حملات به زیرساختهای غیرنظامی نیز بوده، نتیجه معکوس داده و مردم ایران را علیه آمریکا متحد کرده است. این بمبارانها هرگونه احتمال شکلگیری جنبش مخالف داخلی را از بین برده و مواضع تندروها را تقویت کرده است.
این درگیری منابع نظامی آمریکا از جمله مهمات گرانقیمتی مانند موشکهای تاماهاوک و موشکهای پدافندی پاتریوت را به شدت تحلیل برده و در سایر صحنههای حیاتی مانند اروپا و آسیا کمبود ایجاد کرده است. بیشتر اعضای ناتو نیز از پیوستن به جنگ یا حتی کمک به بازسازی مهمات خودداری کردهاند.
این استراتژی نتوانست از گسترش درگیری به کل منطقه جلوگیری کند و در عمل ایران را تحریک کرد تا داراییهای حیاتی اقتصادی جهان مانند زیرساختهای انرژی در خلیج فارس را هدف قرار دهد. این وضعیت احساسات ضدآمریکایی را در سراسر جهان افزایش داده است.
این نشریه در بخش دیگری از تحلیل خود به تفاوت تلفات و خسارات بین آمریکا و اسرائیل پرداخته است. اوراسیانتایمز مینویسد این تفاوت به ضعف فناوری آمریکا یا مهارت خلبانان آن برنمیگردد، بلکه ریشه در تفاوت در پایگاهها، میزان در معرض خطر قرار گرفتن و رویکرد راهبردی دو کشور دارد.
آمریکا از شبکهای از پایگاههای بزرگ و پیشافتاده در سراسر خلیج فارس عملیات میکند. بسیاری از داراییهای باارزش آمریکا از جمله هواپیماهای هشدار زودهنگام، سوخترسانها، رادارها (از نوع تاد) و هواپیماهای پارک شده، در ابتدا در معرض دید بودند یا فقط تا حدی استحکام یافته بودند. ایران در همان ساعات اولیه از این فرصت استفاده کرد و با انبوه موشکهای بالستیک، کروز و پهپادهای ارزان شاهد به این پایگاهها حمله کرد.
در مقابل، اسرائیل عمدتاً از خاک خود که به شدت مستحکم است، عملیات میکند. هواپیماها و سامانههای حیاتی اسرائیل در سنگرهای مستحکم، پایگاههای پراکنده و پشت یکی از متراکمترین لایههای پدافند هوایی جهان قرار دارند.
علاوه بر این، آمریکا بار سنگینتری را در جنگ با ایران به دوش کشیده است که همین موضوع میتواند دلیل بیشتری برای آسیبپذیری بیشتر آن در برابر حملات ایران باشد. همچنین هماهنگی اولیه با کشورهای میزبان پایگاهها در منطقه خلیج فارس که برخی از آنها تجربه جنگی چندانی نداشتند، با مشکل روبهرو شد و حتی به حادثه شلیک به اشتباه به سه فروند اف-۱۵ آمریکایی بالای کویت منجر شد.
اسرائیل، اما تمرکز خود را بر حملات دقیق و به حداقل رساندن قرار گرفتن هواپیماهای سرنشیندار در برابر مناطق پرخطر گذاشته است. نیروی هوایی اسرائیل به شدت به موشکهای دورایستاد، جنگ الکترونیک و پهپادها برای مأموریتهای پرخطر متکی شده است. اسرائیل سالهاست که در حالتی تقریباً دائمی از درگیری به سر میبرد و ارتش آن تخصص گستردهای در عملیات علیه پدافندهای یکپارچه در محیطهای پرخطر دارد.
اوراسیانتایمز در پایان نتیجه میگیرد که استراتژی آمریکا شکست خورد، چون فرض کرد برتری تکنولوژیک به طور خودکار به یک پیروزی سریع سیاسی تبدیل میشود، در حالی که نتوانست تابآوری سامانههای دفاعی ایران و پیامدهای ژئوپلیتیکی ویرانیها را پیشبینی کند.
انتهای پیام/