ابراهیم حاتمی‌کیا کارگران و نویسنده به نام سینمای ایران، در دلنوشته‌ای برای شهادت سردار تنگسیری اینگونه نوشت: 

به نام خدای سرداران سر به دار. 
به نام خدای سردار تنگسیری. 
به نام آن‌که یکی دیگر از سفره داران این بزمِ میدانِ دفاع را برگزید. 

چه بنویسم که دل پرآشوبم آرام شود؟ 
چه بنویسم که بغضم پشت فریادم پنهان بماند؟ 

دلم می‌سوزد از اینکه دیگر سردار، تبریک اعیاد را پیشدستی نخواهد کرد. 
دلم می‌سوزد که دیگر صدای مهربان سردار را نخواهم شنید. 
دلم می‌سوزد که دیگر چهره خندانش را در پس‌زمینه آبی خلیج فارس نخواهم دید. 

سردار، تو عصای موسای رهبر شهیدمان بودی. 
ایمان دارم، فرازِ سرخِ این شاهنامه، با این کوچ‌ها رنگ نمی‌بازد. 

کاش در کنار یارانت بودی و غرق شدن سپاه فرعون را به چشم خود می‌دیدی. 
پس‌ای دریابان خلیجِ همیشه فارس، آسوده باش که یارانت، این حماسه را با همان سرمشق تو به پایان خواهند رساند. 

ابراهیم حاتمی کیا / ۱۰ فروردین ۱۴۰۵

انتهای پیام/