روز گذشته مهدی تاج، رئیس فدراسیون فوتبال اعلام کرد که پس از مذاکرات و صحبتهای انجام شده با نمایندگان باشگاههای لیگ برتری و وزیر ورزش، قرار بر آن شده تا ادامه فصل جاری لیگ برتر هر طور که شده به پایان برسد و بازیهای باقیمانده انجام و قهرمان مشخص شود.
تاج در نکته مهم صحبتهای خود عنوان کرد که مسلماً ادامه مسابقات در یک شهر برگزار خواهد شد؛ نکتهای که پیش از آن بهاروند، رئیس سازمان لیگ هم بر آن تاکید کرده بود. این یعنی به وقوع پیوستن یک رقابت فشرده ۵ هفتهای (تقریبا از اوایل اردیبهشتماه) به میزبانی یک شهر و با حضور هر ۱۶ تیم حاضر در مسابقات. تصمیمی که باعث میشود تا سرنوشت فصل مشخص شود و ملیپوشان هم در آستانه جام جهانی در شرایط بازی قرار بگیرند؛ اما نباید از چالشها و معضلات برگزاری سخت این سناریو گذشت.
برای میزبانی متمرکز بازیها چند گزینه متفاوت روی میز فدراسیون و سازمان لیگ وجود دارد. ممبینی، دبیرکل سازمان لیگ در گفتوگویی توضیح داده بود که شهر میزبان باید حداقل ۳ یا ۴ ورزشگاه استاندارد و ایدهآل در اختیار داشته باشد. در نگاه ابتدایی چنین صحبتی کمی دور از ذهن به نظر میرسد، چرا که در شرایط کنونی شهری که چنین شرایطی داشته باشد در دسترس نیست. با این حساب همانطور که پیشتر نیز گمانهزنی میشد، تهران اصلیترین و جدیترین گزینه میزبانی است. هر چند که ورزشگاه آزادی آماده نیست و تختی هم شرایط برگزاری بازیها را ندارد، اما ورزشگاه شهدای شهر قدس و شهید دستگردی (پاس)، ۲ استادیوم نسبتاً استاندارد هستند که سازمان لیگ میتواند هر روز ۴ بازی را در هر کدام و در ساعات مختلف برگزار کند تا هر ۴ روز یک بار، یک هفته معوقه لیگ برتر به پایان برسد.
از سوی دیگر شهری چون اصفهان هم با در اختیار داشتن ورزشگاه نقش جهان و فولادشهر میتواند گزینه دیگری باشد. خوزستان هم با ورزشگاه شهدای فولاد و شهدای نفت اهواز میتواند آپشن دیگری باشد. البته با توجه به اینکه این ۳ استان در جنگ تحمیلی بیشترین آسیب را دیدند و همچنان احتمال ناآرامی وجود دارد، شاید سازمان لیگ و فدراسیون تصمیم بگیرند شهری که تاکنون وضعیت آرامتری داشته را به عنوان میزبان برگزینند؛ برای مثال مشهد که البته در این صورت به جز ورزشگاه امام رضا (ع) و تا حدودی هم ورزشگاه ثامن، پیدا کردن ورزشگاه باکیفیت دیگری در مشهد معضلی بزرگ است.
یکی دیگر از مسائل مهمی که باید در انتخاب میزبان در نظر گرفته شود، مسئله هتلینگ و اسکان مناسب هر ۱۶ تیم است. یعنی شهر میزبان باید چندین هتل با بهترین امکانات را در نظر بگیرد تا میزبانی شایستهای از تمام کاروانهای لیگ برتری داشته باشد. در این فاکتور تهران بیشک برترین گزینه است، هرچند اصفهان و مشهد هم کمی از آن ندارد.
در سوی دیگر باید به معضل بزرگ کمبود زمین تمرین اشاره کرد. برای ۱۶ تیم لیگ برتر باید حداقل ۴ زمین تمرین مناسب در نظر گرفته شود تا لااقل در سانسهای مختلف به تمرین بپردازند. از سالنهای بدنسازی و ریکاوری متفاوت نیز نباید غافل شد. اینکه آیا تهران یا هرکدام از گزینههای دیگر میتوانند این امکانات را تدارک ببینند یا خیر سوال بزرگی است که باید پاسخ داده شود.
یکی از چالشهای بزرگ دیگری که قطعاً پیشروی میزبان است، مسئله ترمیم و مرمت چمن مسابقه پس از هر روز مسابقات است. اگر بنا باشد در هر زمین هر ۳ یا ۴ روز یک بار، چندین مسابقه متوالی برگزار شود، بدون شک به چمن استادیومها آسیب زیادی وارد خواهد شد؛ بنابراین برگزاری ۳۰ مسابقه در ۴ یا ۵ هفته در این ورزشگاهها بیشک نیازمند یک برنامهریزی مناسب و رسیدگی فوقالعاده به چمن است.
البته شاید هم در نهایت جمعبندی به گونهای شود که به جای یک شهر یا یک استان چند استان و شهر نزدیک به هم بهخصوص در مرکز ایران به عنوان میزبانان مسابقات معرفی شوند تا فاصله ترددها کوتاه و قابل پیمودن با وسایل نقلیه زمینی باشد.
در نهایت باید اعتراف کرد اگر سازمان لیگ و فدراسیون موفق شوند با یک برنامهریزی حرفهای و اجرای مناسب، لیگ را به پایان برسانند، باید به آنها دستخوش گفت؛ چرا که این برگزاری متمرکز و فشرده، چالشهای زیادی دارد و به عبارتی ناممکنها باید ممکن شوند. با احتساب فاکتورهای مختلف، انتخاب میزبان مناسب اولین و مهمترین بخش تصمیم سرنوشتساز مدیران است. باید دید آیا برگزاری کمنقص مسابقات لیگ آنطور که در نظر مسئولان است رخ خواهد داد یا خیر.
انتهای پیام/