امیراطهر سهیلی، مستندساز و فیلمساز کشورمان که این روزها در شرایط جنگ، فعالیت رسانهای و تولید محتوا را در مناطق مختلف از تهران و میناب تا مشهد دنبال میکند، در گفتوگو با میزان، از ناگفتههای جنگ رسانهای، فقدان حمایتهای ساختاری، ضرورت روایتگری از اقلیتهای مذهبی و نقد عملکرد مدیران فرهنگی سخن گفت.
سهیلی با اشاره به روزهای آغازین جنگ گفت: روز اول جنگ که هنوز در شوک بودیم اما از روز دوم جنگ من آمدم تهران و شروع به فعالیت کردم. بعد از آن رفتم میناب و الان هم در مشهد هستم.
وی با تأکید بر اینکه یکی از مهمترین جنبههای جنگ، جنگ رسانهای است، اظهار کرد: اگر تقسیمبندی کنیم، میبینیم که در رسانههای اجتماعی و تلویزیونی رسماً باختیم. مدیریت اشتباه و روشهای غلط باعث شده رسانه از دست ما خارج شود. رسانهای که الان در اختیار ما نیست، سالها هم در دست صهیونیستها بوده است.
اطهر سهیلی با بیان اینکه در روزهای ابتدایی جنگ فضای رسانهای چنان سنگین بود که توهم شکست برای مردم ایجاد شده بود، تصریح کرد: روزهای اول جنگ همه به واسطه رسانه فکر میکردیم باختیم و آمریکا ایران را گرفته است. اما همدلی مردم باعث شد جریان به شکل دیگری رقم بخورد. من با خودم گفتم اگر هم باختیم، باید برای مردم روایتی داشته باشم که ما در حد یک قطره تلاش کردیم.
روایتگری از اقلیتهای مذهبی؛ غایب بزرگ رسانه ملی
این مستندساز با اشاره به فعالیتهای میدانی خود در محله ارامنه و تعامل با جامعه یهودی ایران، گفت: ما باید به جامعه جهانی نشان دهیم که قومیتهای مذهبی در ایران فقط شیعه نیستند. در محله ارامنه موشک خورده بود و خانههای زیادی تخریب شد. من با نگاه به اقلیتهای مذهبی و با کمک جامعه یهودی که واقعاً همکاری خوبی داشتند، سعی کردم این روایتها را به چشم جهان برسانم.
سهیلی با اشاره به ضرورت تولید محتوای بینالمللی افزود: در آمریکا، کاتولیکها برای افکار عمومی مهم هستند. ما باید این ظرفیتها را میدیدیم. من همراه با امیرمسعود سهیلی برادرم، تولید محتوا با نگاه بینالمللی را دنبال کردم. اما متأسفانه هنوز درک درستی از این موضوع وجود ندارد.
میناب؛ فاجعهای که روایت نشد
سهیلی با تأکید بر عمق فاجعه در میناب گفت: من خیلی از جنگها بودم، من حتی قتل عام ۳۰کودک در کفریا را هم بودم اما داغی به اندازه میناب دردناک ندیدم. هنوز روایتهای کشفنشدهای در میناب وجود دارد.
وی با انتقاد از عملکرد برخی رسانهها در پوشش حملات افزود: نباید مثل شبکه ۱۲ اسرائیل باشیم که هر جا میزند ما برویم بگوییم چقدر خراب شد و چند کشته دادیم. این یعنی تأیید گزارش کار اسرائیل. ما باید روایت مردم، همدلی و اشتیاق آنها را نشان دهیم.
نبود اینترنت و عقبماندگی از پاکستان و هند
این فیلمساز با اشاره به مشکلات زیرساختی در حوزه تولید محتوا گفت: من الان دسترسی به اینترنت ندارم. یکی از دوستان فیلمساز من در هند میگفت ما سفره ختم برای رهبرشهید گرفتیم. در تاجیکستان و اسپانیا هم مراسم گرفتند. تیم فوتبال ترکیه میرود مسابقه و مردم اسپانیا به خاطر حمایت اسپانیا از ایران، سرود ملی آن کشور را میخوانند. ما چقدر توانستیم این همدلیها را بازخورد دهیم؟ .
سهیلی افزود: واقعیت این است که الان پاکستان و هند بهتر از ما تولید محتوا میکنند. این کلیپهایی که در هند و عراق ساخته میشود، از بسیاری از تولیدات ما بهتر است. ما حتی نتوانستیم مراسم عزاداری رهبرشهید در هند را به درستی پوشش دهیم.
بعد از جنگ ۱۲ روزه هیچکس پای کار نماند
سهیلی با مقایسه شرایط فعلی با جنگ ۱۲ روزه گفت: بعد از جنگ ۱۲ روزه فهمیدیم که باختیم. برخی معتقدند رسانههای بینالمللی و حتی اینترنشال بودجههای کلانی دارند اما فراموش نکنید ما صداوسیما، اوج و چند ارگان فرهنگی را داریم که آنها هم بودجههای کلانی دارند. با این حال بعد از آن جنگ ۱۲روزه، همه به دنبال سهم خودشان بودند. هیچکس پشت کار نماند. ما خودی و غیرخودی درست کردیم، در حالی که همه باید پشت ایران باشند.
وی با اشاره به تجربه شخصی خود در آن دوران گفت: من در جنگ ۱۲ روزه با پول شخصی فیلم ساختم. هیچ نهادی از من حمایت نکرد. پدرم که از پیشکسوتان تئاتر مشهد است، برایمان غذا درست میکرد تا فیلم ما تمام شود. من فیلمهایی ساختم که در جشنوارهها رتبههای اول تا سوم را آوردند، اما هیچکس پشت من نبود.
مدیران رسانهای بازخواست نشدند
سهیلی با نقد جدی عملکرد مدیران فرهنگی و رسانهای کشور گفت: من معتقدم متأسفانه پیشرفتی در رسانه نکردیم چون مدیران رسانهای ما بازخواست نشدند. آنها درک نکردند که باید پای کار بیایند. آدم یکدست به درد مدیریت رسانه نمیخورد. ما به مدیری نیاز داریم که حرف گوش کند و نظرات متفاوت را بپذیرد.
وی افزود: من پس از مدرسه میناب ۷۲ ساعت نخوابیدم تا ثابت کنم مدرسه یک منطقه نظامی نبوده است آن وقت در همان شرایط یکسری مسئول به دنبال منافع خود از داستان مدرسه بودند. ما مدیریت رسانه ندارم، قرارگاه رسانهای نداریم و یک نفر به من بگویید چرا باید با این شرایط کار کنم؟ .
از جایزه برادرانش؛ تا حمایتهایی که انجام نشد
سهیلی در بخش دیگری از صحبتهای خود به فعالیتهای برادرانش اشاره کرد و گفت: کمیل برادر من، که جایزه سینماحقیقت گرفته و نامزد فجر شده، یک تنه جلوی سفارت آمریکا در کره ایستاد و «ای ایران» سر داد. اما ما نتوانستیم این غیرت را درست نشان دهیم. امیرمسعود برادر دیگرم که به تازگی از پرتغال به ایران آمده بود هم از روز سوم جنگ تلاش میکند خانواده را قانع کند به تهران برگردد تا روایتها را به رسانههای خارجی برساند.
وی ادامه داد: من با بیبیسی اردو، سیانان و الجزیره صحبت کردم و متریال فرستادم. حتی بحث ارامنه برای تلویزیون آمریکا مهم بود، اما ما از این ظرفیتها استفاده نکردهایم.
داغ میناب نباید خاموش شود
سهیلی در پایان با تأکید بر ضرورت ادامه روایتگری از میناب گفت: داغ مدرسه میناب نباید خاموش شود. من هر جا صحبت کردم، گفتم مدیریت رسانه لزوماً اشتباه نمیکند، اما کسی که یکدست باشد و نظرات متفاوت را نپذیرد، نمیتواند در بحران موفق شود. من با بودجه شخصی برای ایران جایزه آوردم، اما هنوز کسی پای کار نیامده است. مردم باید بدانند چه اتفاقی افتاده است.
انتهای پیام/