بیست و اندی روز از جنگی می‌گذرد که دشمن تصور می‌کرد مردم را می‌شکند، اما غافل از اینکه زنان این سرزمین، سنگر مقاومت را در دل خانه‌ها و محله‌ها برپا می کنند. بانوان جهادی تهران، بی‌سروصدا و بی‌ادعا، دست در دست هم دادند و سفره‌های امید را گستراندند. جایی در خانه محله، جایی در مسجد، گاهی هم در خانه خودشان. این فضاها فقط جای پخت و پز نیست؛ مکتبی ست برای تربیت نسلی که کوچک‌ترین اعضای خانواده، کنار مادران، سبزی پاک می‌کنند و لقمه می‌پیچند. اینجا بچه‌ها یاد می گیرند وقتی کشور درگیر ناامنی‌ست، سهمشان فقط نگرانی نیست؛ سهمشان ساختن امید است. حاصل این همدلی، لقمه‌هایی ست که به دست نیروهای امنیتی و حافظان آرامش شهر می رسد و میان مردم حاضر در تجمعات و صحنه‌های دفاع از میهن، دست به دست می گردد. این زنان، بی‌آنکه نامی از خود به جا بگذارند، نام «ایثار» را در تاریخ این روزها ثبت می کنند. آنها به همه ثابت کردند که در بحرانی‌ترین لحظات، وقتی دستی غذا می‌پزد و سفره‌ای به امید دیگران گرم می‌شود، هیچ گلوله‌ای نمی‌تواند طعم پیروزی را از کام ملتی که زنانش چنین اند، بگیرد.