گلعلی بابایی، نویسنده و پژوهشگر در پی شهادت سردار علیمحمد نائینی نوشت:
چند خطی برای عرض ارادت به ساحت نورانی شهید والامقام سرلشکر پاسدار علیمحمد نائینی که بهواقع مصداق بارز این سخن سید شهیدان اهل قلم، سید مرتضی آوینی است. آنجا که میگوید: «حلقومها را مىتوان برید، اما فریادها را، هرگز! فریادى که از حلقوم بریده برمىآید، جاودانه مىماند»
برای این کمترین که بیش از ۳۵ سال افتخار آشنایی و رفاقت با آن سپاهیمرد خندهروی اهل نائین را داشته، شنیدن خبر شهادت او اصلا دور از انتظار نبود. چرا که به یقین میدانستم، برای این کهنهسرباز حماسه ٨ ساله دفاع مقدس و یاور دلسوز اهالی قلم ملتزم به خونهاى پاک شهیدان آن نبرد سراسر شرافت، چه فخرى از این والاتر و چه فرجامی از این فرخندهتر، که در گرماگرم مصاف تمامیت قوم خداباور سلمان پارسی با رجالههاى بعلپرست ائتلاف نامیمون آمریکای جهانخوار با رژیم کودککش بنوصهیون، سنگر جهاد تبیین رسانهاى را در ایران سپاه، به وجه احسن حفاظت و پاداش یک عمر مجاهدت را، با در آغوش کشیدن شاهد عاشقکش شهادت در واپسین سحر رمضان ازخداى مجاهدان دریافت کند.
هر چند در این معامله با خدا، او منتفع شد و به آرزوی دیرینهاش رسید، اما جبهه فرهنگی انقلاب، بهویژه دلسوختگان عرصه ادبیات دفاع مقدس، از حمایت یاوری امین و مدیری کاربلد محروم شدند. چرا که شهید نائینی یک عنصر فرهنگی برخاسته از بطن جنگ بود که سالیان سال در مسئولیتهای مهم و متنوع نقشآفرینی کرده و، چون پولاد آبدیده شده بود. از همین روی مدیریت هر سازمانی را که بهعهده میگرفت، آنجا مآمن نیروهای دلسوز و کارآمد میشد. مصداق بارز این ادعا دوران طلایی مدیریت ایشان در مرکز اسناد و تحقیقات دفاع مقدس بود که توانست با در اختیار گذاردن آرشیوهای جنگ به یگانهای استانی و حمایت از پژوهشگران و نویسندگان برای خلق آثار در گونههای متنوع، خدمت شایانی به ثبت تاریخ پر افتخار دفاع مقدس نماید و سرانجام مزد زحماتش را از خدای شهیدان بگیرد. گوارایش باد این پاداش بیهمتا.
انتهای پیام/