به گزارش پایگاه اطلاع‌رسانی جمعیت هلال‌احمر؛ زمانی که جان مصدوم در خطر فوری (مانند انفجار، ریزش، آتش‌سوزی یا نشت گاز سمی) است و باید به‌تنهایی و سریع او را جابه‌جا کنید، از حمل‌های کششی استفاده کنید. این روش‌ها علی‌رغم فشار به بدن، اولویت را بر «نجات جان از خطر مرگ حتمی» قرار می‌دهند.

‌

۱. حمل کششی از زیر بغل (حمل کششی بازو):

پشت سر مصدوم بنشینید، دستان خود را از زیر بغل او عبور دهید و ساعد‌های او را بگیرید. سر مصدوم را به سینه خود تکیه دهید تا ستون فقرات در یک راستا بماند. این روش برای جابه‌جایی افراد سنگین‌وزن توسط یک امدادگر، ایمن‌ترین حالت برای سر و گردن است.

‌

۲. حمل کششی با لباس (حمل یقه):

در سطوح صاف، یقه لباس (قسمت پشت گردن) را محکم بگیرید.

نکته حیاتی: حتما ساعد‌های خود را تکیه‎‌گاه دو طرف سر مصدوم قرار دهید تا از حرکت عرضی گردن جلوگیری شود. این روش برای مسافت‌های کوتاه بسیار سریع و موثر است.

‌

۳. حمل کششی با پتو (ایمن‌ترین نوع کشش):

اگر وسیله‌ای مانند پتو، زیرانداز یا حتی یک کت بزرگ در دسترس است، مصدوم را روی آن غلتانده و با کشیدن لبه‌های پتو او را جابه‌جا کنید. این کار اصطکاک را کم و فشار کمتری به بدن مصدوم و کمر امدادگر وارد می‌کند.

‌

۴. حمل کششی مچ پا (آخرین اولویت):

این روش فقط در شرایطی که خطر انفجار «ثانیه‌ای» وجود دارد و هیچ راه دیگری برای گرفتن بالاتنه نیست، مجاز است.

هشدار: به دلیل احتمال بالای ضربه مغزی (کوبیده شدن سر به زمین) و آسیب جدی به مهره‌های گردن، این روش فقط در صورتی استفاده شود که جایگزین دیگری برای نجات از مرگ حتمی وجود نداشته باشد.

‌

۵. اصل ارگونومی امدادگر:

در تمام حمل‌های کششی، با زانو‌های خمیده حرکت کنید و فشار را به جای کمر، به عضلات پا منتقل کنید. همیشه به عقب حرکت کنید و مسیر پشت سر خود را چک کنید تا زمین نخورید.

توجه: این حمل‌ها مخصوص «شرایط اضطرار» است. به محض رسیدن به محل امن، جابه‌جایی را متوقف کنید و منتظر تیم‌های تخصصی بمانید.

انتهای پیام/