در کورس‌های نفس‌گیر پارالمپیک زمستانی میلان - کورتینا با سرعت‌هایی که گاه از مرز ۱۰۰ کیلومتر در ساعت می‌گذرد، نیل سیمپسونِ ۲۳ ساله با بینایی محدود و راهنمایش رابرت پوث، تصویر تازه‌ای از شجاعت و هماهنگی ورزشی خلق کردند.

سیمپسون، که از کودکی به‌دلیل بیماری «نیستاگموس» دچار حرکات غیرارادی چشم است، از چهار سالگی اسکی را آغاز کرد و امروز یکی از امید‌های اصلی بریتانیا برای مدال در رشته اسلالوم و اسلالوم بزرگ محسوب می‌شود. 

این ۲ ورزشکار با بهره‌گیری از فناوری بلوتوث، در جریان مسابقه به‌صورت لحظه‌ای با یکدیگر در تماس‌اند. پوث نقش چشم‌های سیمپسون را بر عهده دارد و پیوسته اطلاعات مربوط به مسیر، شیب، ترکیب پیچ‌ها و فاصله میان ۲ نفر را مخابره می‌کند. سیمپسون نیز با ارزیابی همین فاصله‌ها، سرعت و ریتم را تنظیم می‌کند. سه سال همکاری این زوج، به شکل‌گیری زبانی مشترک در عملکرد فنی و ذهنی منجر شده است؛ زبانی که ضامن هماهنگی در سرعت‌های مرگبار است. 

سیمپسون که در بازی‌های پکن چهار سال پیش همراه برادرش «اندرو» تنها طلای بریتانیا را گرفت، این بار با پوث توانسته بار دیگر برای کشورش افتخار بیافریند. پس از دو ناکامی نسبی در مسابقات سراشیبی و سوپر جی، آنان در بخش ترکیبی با زمان درخشان اسلالوم به مدال نقره رسیدند. حال، امید‌ها برای تکرار موفقیت در ادامه رقابت‌ها بالا گرفته است. 

در رقابت‌های امسال، ایتالیا با قهرمانی «جیاکومو برتاگنولی» و اتریش با برادران «آینگر» میدان را داغ کرده‌اند. با این حال جفت بریتانیایی سیمپسون و پوث در اوج اعتماد و آرامش آماده‌اند که دوباره خود را در صدر جدول قرار دهند؛ اعتمادی که فراتر از تکنیک، رمز واقعی پیروزی‌شان است.

انتهای پیام/