طبق اعلام روابطعمومی پروژه، این آیین در میانه تدارک اجرا از یک برنامه متعارف مخاطبمحور چرخش ۱۸۰درجهای و عجیب کرد. برگزارکنندگان آگاهانه تصمیم گرفتند دعوت عمومی انجام نشود تا خودِ این شکل برگزاری، به بخشی از زبان اثر بدل شود؛ زبانی که بر این نکته تأکید دارد که در برخی مقاطع، حفظ معنا، حفظ کیفیت و ایستادن بر سر امکان خلق، خود نوعی کنش فرهنگی است. از این منظر، «اسم سرخ عشق» بیش از آنکه یک رویداد معمول هنری باشد، به یک بیانیه فرهنگی نزدیک میشد؛ بیانیهای درباره هنر زیستن و استمرار درونی در مواجهه با فرسودگی، شتاب و اضطراب.
در این برنامه، شعر، خطنگاره و سکوت در کنار هم قرار گرفتند تا تجربهای واحد و تأملبرانگیز پدید آورند. این سه، نه بهعنوان عناصری جداگانه، بلکه بهمثابه سه زبان همافزا عمل میکردند؛ زبانهایی که مخاطب غیرمستقیم را به مکث، درنگ و بازاندیشی درباره جایگاه هنر در زندگی روزمره دعوت میکردند. در این فضا، هنر نه یک امر تزئینی و نه نشانهای از فاصله اجتماعی، بلکه نتیجه سالها ممارست، تمرین، مهارت و تعهد معرفی شد.
یکی از نکات قابل توجه این آیین، نوع رابطهای بود که میان عناصر و افراد شکل گرفته بود. «اسم سرخ عشق» در عین وقار، بهنوعی نگاه رایج در برخی مناسبات فرهنگی را نیز به چالش میکشید؛ نگاهی که گاه بر محور دیدهشدن فردی، برجستهسازی سلسلهمراتبی و تقدم نامها بر خودِ تجربه هنری شکل میگیرد. در مقابل، این رویداد بر نوعی همنشینی و همافزایی تأکید داشت؛ بر اینکه میتوان در کنار هم کار کرد، در کنار هم پیش رفت و بهجای رقابت برای تصاحب همهچیز، بر ساختن یک موقعیت فرهنگی مشترک تمرکز داشت.
در این میان، نقش انوشیروان پویان صرفاً به تهیهکنندگی محدود نبود. آنچه در طراحی این پروژه جلب توجه میکرد، نگاه خلاق و متفاوت او در صورتبندی یک موقعیت هنری بود؛ موقعیتی که در آن، حذف آگاهانه سازوکارهای مرسوم، خود به بخشی از بیان اثر تبدیل شده بود. همین رویکرد، «اسم سرخ عشق» را از یک نمایش ساده فراتر برد و آن را به تجربهای نزدیک کرد که در آن، هنر بهمثابه نشانهای از قدرت ذهن، استقامت روانی و امکان کنار هم ماندن و ساختن مطرح میشود.
برگزارکنندگان اعلام کردهاند مستندات تصویری این رویداد نیز تهیه شده و در قالبهای فرهنگی و رسانهای عرضه خواهد شد؛ مسیری که میتواند زمینهساز گفتوگوهای تازه و همکاریهای بعدی در حوزه هنر و فرهنگ باشد.
انتهای پیام/