در پی تحولات اخیر و حملات رژیم صهیونیستی و آمریکا به خاک کشور ایران، فضای عمومی جامعه بیش از گذشته متوجه ضرورت حفظ آرامش روانی کودکان شده است؛ موضوعی که موجب شده نقش فعالیت‌های بدنی ساده و قابل اجرا در محیط‌های خانگی و فضا‌های محدود، مورد توجه خانواده‌ها و فعالان حوزه تربیت‌بدنی قرار گیرد.

بررسی‌های میدانی نشان می‌دهد بسیاری از والدین با تنظیم برنامه‌های کوتاه روزانه تلاش می‌کنند تحرک بدنی را به بخشی ثابت از زندگی فرزندان خود تبدیل کنند. این برنامه‌ها که شامل نرمش‌های سبک، بازی‌های حرکتی و فعالیت‌های تعاملی خانوادگی است به ایجاد نظم روزانه و حفظ نشاط کودکان کمک می‌کند و امکان فاصله گرفتن موقت از فضای اخبار را فراهم می‌سازد.

در برخی محله‌ها نیز گروه‌های داوطلب مردمی با رعایت ملاحظات ایمنی فضا‌های محدودی را برای اجرای بازی‌های گروهی غیررقابتی در اختیار کودکان قرار داده‌اند. هدف اصلی این برنامه‌ها تقویت روحیه جمعی، افزایش تحرک و ایجاد لحظاتی شاد برای کودکان عنوان شده است. رویکردی که با استقبال خانواده‌ها همراه بوده و به عنوان راهکاری کم‌هزینه و در دسترس مورد استفاده قرار گرفته است.

کارشناسان تربیت‌بدنی بر این باورند که استمرار فعالیت‌های بدنی منظم می‌تواند به بهبود تمرکز، تنظیم الگوی خواب و کاهش تنش‌های هیجانی در کودکان کمک کند. از همین رو توصیه می‌شود حتی در فضا‌های محدود خانگی نیز زمان مشخصی به بازی‌های حرکتی اختصاص داده شود تا پیوستگی برنامه روزانه کودکان حفظ شود.

در شرایطی که دسترسی به برخی امکانات ورزشی کاهش یافته، خانه‌ها به محیط‌های کوچک، اما کارآمد برای تحرک تبدیل شده‌اند. در این فضاها هدف اصلی آموزش مهارت‌های تخصصی نیست، بلکه ایجاد حس پویایی، حفظ ارتباط خانوادگی و تقویت روحیه مثبت در میان کودکان دنبال می‌شود.

آنچه در این میان اهمیت دارد تغییر کارکرد ورزش از یک فعالیت صرفاً رقابتی به ابزاری حمایتی و تربیتی است. ابزاری که می‌تواند به شکل ساده و بدون نیاز به امکانات گسترده به حفظ تعادل روحی نسل کودک کمک کند. این رویکرد نشان می‌دهد ورزش در کنار کارکرد‌های قهرمانی ظرفیت مؤثری در حوزه سلامت اجتماعی نیز دارد و می‌تواند در مقاطع حساس، نقش آرام‌ساز و امیدبخش ایفا کند.

انتهای پیام/