شب گذشته، تیم فوتبال اینترمیلان در چارچوب مرحله پلیآف لیگ قهرمانان اروپا مقابل بودوگلیمت قرار گرفت. با وجود شکست ۳ بر یک در نروژ در بازی رفت، افعیها در خانه نیز مقابل این تیم شگفتیساز ۲ بر یک شکست خوردند تا نتیجه ناباورانه ۵ بر ۲ در مجموع به ثبت برسد تا اینتر که در ۳ فصل گذشته، ۲ بار به فینال رسیده بود، خیلی زود حذف شود. این نخستین بار است که غولهای شهر میلان در لیگ قهرمانان، برابر تیمی خارج از پنج لیگ معتبر اروپا (انگلیس، اسپانیا، آلمان، ایتالیا و فرانسه) حذف میشوند.
فوتبال ایتالیا حالا در آستانه یک فاجعه در این فصل لیگ قهرمانان اروپا قرار دارد؛ با این احتمال که هیچ باشگاهی از سریآ به مرحله یکهشتم نهایی این مسابقات نرسد.
از زمان اضافه شدن مرحله یکهشتم نهایی به لیگ قهرمانان اروپا در فصل ۰۴-۲۰۰۳، همیشه دستکم یک نماینده از ایتالیا در این مرحله حضور داشته است؛ و در ۱۲ مورد از ۲۲ سال گذشته، حتی ۳ تیم ایتالیایی به جمع ۱۶ تیم پایانی راه یافتهاند. در واقع، از فصل ۸۸-۱۹۸۷ تاکنون، یعنی زمانی که ناپولی در دور اول جام باشگاههای اروپا مقابل رئال مادرید حذف شد، هر سال حداقل یک تیم ایتالیایی در مرحله یکهشتم (یا نخستین مرحله حذفی در فرمتهای قبلی) حضور داشته است.
۴ نماینده ایتالیا در فصل جاری لیگ قهرمانان، بسیار دور از انتظار ظاهر شدند. حذف شوکهکننده اینترمیلان در مرحله پلیآف مقابل تیم تازهوارد و شگفتیساز نروژی، یعنی بودوگلیمت، باعث شده حالا یوونتوس و آتالانتا مجبور باشند شکست بازی رفت خود را جبران کنند تا این روند تاریخی ادامه پیدا کند؛ اتفاقی که البته باتوجه به شکست سنگین در بازیهای رفت، عملاً غیرممکن به نظر میرسد.
یوونتوس در آستانه دیدار برگشت امشب در تورین، با نتیجه ۵ بر ۲ از گالاتاسرای عقب است، در حالی که آتالانتا نیز پیش از بازی خانگی امشب مقابل دورتموند، در مجموع با نتیجه ۲ بر صفر عقب افتاده است تا این ۲ تیم هم روی لبه تیغ راه بروند و برای بقا در تورنمنت، نیاز به ارائه یک بازی شاهکار داشته باشند. پیش از این، ناپولی، قهرمان فصل گذشته سریآ نیز در فاز نخست حذف شده بود.
دنیله وری، روزنامهنگار ایتالیایی در این باره اظهار داشت: این یک زنگ بیدارباش بزرگ برای فوتبال ایتالیاست. یوونتوس باید ۴ بر صفر ببرد و آتالانتا هم بایدبا اختلاف ۳ گل پیروز شود. حذف هر ۳ تیم، یک فاجعه کامل و واقعی برای باشگاههای ما خواهد بود. امشب رونالدو نازاریو و کریستین ویری مهمان سنسیرو بودند و این تقابل، نماد تقابل پرافتخار گذشته با وضعیت اسفناک فعلی است. اینتر در اواخر دهه ۹۰ رونالدو و ویری را با رکوردهای جهانی به خدمت گرفت؛ زمانی که سریآ مایه حسادت فوتبال دنیا با حضور بزرگترین ستارگان دنیا بود.
در سالهای اخیر، موفقیتهایی در دیگر رقابتهای اروپایی برای ایتالیا به دست آمده است، مثل آتالانتا که در ۲۰۲۴ لیگ اروپا را فتح کرد و یا رم در ۲۰۲۱ قهرمان لیگ کنفرانس شد؛ اما آخرین تیم ایتالیایی که لیگ قهرمانان را برد، اینترِ ژوزه مورینیو در سال ۲۰۱۰ بود تا فتح چمپیونز لیگ برای ایتالیاییها تبدیل به رویا شود.
حذف اروپایی اینتر در حالی رخ داده که این تیم در سریآ، با ۱۰ امتیاز اختلاف بالاتر از میلان قرار دارد و ۴ امتیاز هم از مدافع عنوان قهرمانی، ناپولی، جلوتر است. با این وجود، تیمی گمنام از نروژ، صدرنشین سریآ را مثل آب خوردن حذف کرد.
وینچنتزو کردندینو، خبرنگار ایتالیایی نیز گفت: این یک قطعه از تاریخ است؛ و وقتی درباره ایتالیا و اینتر صحبت میکنیم، یکی از بدترین قطعات تاریخ است. اینتر بهترین تیم ایتالیاست، اما شاید وقتش رسیده به جای یک یا دو سال آینده، به ۱۰ یا ۱۵ سال آینده فکر کنیم؛ و از این منظر، میبینیم که فوتبال ایتالیا دیگر همسطح لیگهای برتر اروپایی نیست.
ژولین لورنز، کارشناس فوتبال اروپا بیان کرد: دوره سختی برای فوتبال ایتالیاست. اینتر فشار آورد، اما کافی نبود. آنها در چند سال اخیر بهترین تیم ایتالیا بودهاند. ناپولی که حتی نزدیک هم نشد. وضعیت فعلی برای فوتبال ایتالیا وحشتناک است. در پلیآف، هر سه نماینده سریآ برابر حریفانی که پایینتر از آنها جدول را به پایان رسانده بودند، اما فوتبال فشردهتر و پرشدتتری بازی میکردند، به مشکل خوردند.
وی افزود: این درباره فوتبال ایتالیا چه میگوید؟ این که چیزی باید تغییر کند. سطح فوتبال ایتالیا پایین است. این یک مشکل ساختاری است. ما بسیار کند بازی میکنیم. از هر مربیای در ایتالیا بپرسید، همین را میگوید. چند روز پیش با کلودیو رانیری صحبت میکردم. او گفت وقتی در انگلیس با لسترسیتی بودم، مردم بیشتر از ایتالیا تمرین نمیکردند؛ فقط با شدت بیشتری تمرین میکردند و همان شدت را در بازی هم حفظ میکردند. ما کند بازی میکنیم و در اروپا تاوانش را میدهیم.
یکی از عوامل ضعف فوتبال ایتالیا در سالهای اخیر، از دست دادن بازیکنان بزرگ و عدم جایگزینی مناسب آنها با معرفی پدیدههای جدید است. برای مثال، متئو رتگی، آقای گل فصل گذشته سریآ، ابتدای راهی القادسیه عربستان شد؛ آدِمولا لوکمن در زمستان به اتلتیکومادرید پیوست و تیجانی رایندرز نیز میلان را به مقصد منچسترسیتی ترک کرد. ظاهراً باشگاههای سریآ دیگر استعدادهای جوان با کیفیت کافی تولید نمیکنند.
اسپورتینگ لیسبون، کلوب بروژ و بودوگلیمت، تیمهای موفق این فصل اروپا، وجه مشترکی در موفقیتهای خود دارند: استعدادیابی عالی و عملکرد خوب آکادمیها؛ برخلاف آکادمیهای ایتالیا که به اندازه کافی بازیکن تولید نمیکنند یا بازیکنانی که آماده حضور در تیم اول باشند را به باشگاهها تحویل نمیدهند.
علاوه بر سریال ناکامی تیمهای باشگاهی، تیم ملی ایتالیا نیز باید در ماه مارس از مرحله پلیآف عبور کند تا از غیبت در سومین جام جهانی متوالی جلوگیری کند؛ تیمی که در سال ۲۰۰۶ قهرمان جهان شد، اما در ۲ دوره اخیر این تورنمنت غایب بوده است. ایتالیا در یورو ۲۰۲۴ نیز عملکرد مطلوبی نداشت و خیلی زود حذف شد. با این نتایج، میتوان به طور شفاف اعلام کرد که زنگ خطر در فوتبال ایتالیا به صدا درآمده و ادامه این روند ممکن است به نتایج فاجعهباری برای کشوری که ۴ قهرمانی جهان را در کارنامه دارد، ختم شود.
انتهای پیام/