با آغاز تورنمنت رنکینگ کشتی آزاد، یک جدال قدیمی دوباره شعلهور شده؛ جدالی که سالهاست ذهن کارشناسان و هواداران را درگیر کرده است: طلای جهان معتبرتر است یا طلای المپیک؟ این پرسش زمانی جدیتر شد که آمارها نشان دادند بیش از یکسوم قهرمانان المپیک در تاریخ کشتی آزاد، هرگز به عنوان قهرمانی جهان نرسیدهاند؛ آماری که معادلات ذهنی بسیاری را به هم میریزد و نگاهها را به سمت ارزشگذاری فنی مدالها میبرد.
عمق رقابت؛ جهان سختتر از المپیک؟
بررسیها نشان میدهد در رقابتهای قهرمانی جهان، در هر وزن معمولاً بین ۳۰ تا ۴۵ کشتیگیر حضور دارند؛ جدولی فشرده و مملو از مدعیان. این در حالی است که در بازیهای المپیک تنها ۱۶ کشتیگیر فرصت حضور در جدول را پیدا میکنند.
برای مثال، در سال ۲۰۱۵ که عبدالرشید سعداللهیف طلای جهان را کسب کرد، ۴۳ کشتیگیر در وزن او حضور داشتند. سال ۲۰۱۱ نیز جردن باروز در شرایطی قهرمان جهان شد که ۴۵ مدعی در وزنش رقابت میکردند. همین تراکم رقابت را زائوربک سیداکوف در سال ۲۰۱۸ تجربه کرد. چنین آماری این گزاره را تقویت میکند که عبور از جدول جهانی، از منظر فنی مسیری فرسایشیتر و دشوارتر است.
المپیک؛ اوج افتخار یا اوج شانس؟
بازیهای المپیک تنها هر چهار سال یکبار برگزار میشوند؛ موضوعی که نقش آمادگی مقطعی، قرعه و حتی شانس را پررنگتر میکند.
تاریخ کشتی پر است از نمونههای بحثبرانگیز؛ از جمله بسیک کودوخوف که سه طلای جهان را در کارنامه داشت، اما هرگز به طلای المپیک نرسید. یا علی علیاف، اسطورهای با پنج عنوان قهرمانی جهان که مدال طلای المپیک را تجربه نکرد.
در مقابل، برخی کشتیگیران تنها با یک درخشش در سال المپیک به بالاترین سکوی تاریخ رسیدند، بیآنکه بتوانند در جهان همان اقتدار را تکرار کنند.
آمار تکاندهنده؛ ۳۵ درصد بدون طلای جهان
از سال ۱۹۵۲ تا ۲۰۲۴، در مجموع ۱۵۷ کشتیگیر به طلای المپیک در کشتی آزاد رسیدهاند. اما نکته حیرتانگیز اینجاست که ۵۵ نفر از آنها (یعنی حدود ۳۵ درصد) هرگز قهرمان جهان نشدهاند.
این ۵۵ نفر در دو گروه قرار میگیرند:
• ۱۷ قهرمان المپیک که هرگز در مسابقات جهانی شرکت نکردهاند.
• ۳۸ قهرمان المپیک که در جهان حاضر شدند، اما هرگز به مدال طلا نرسیدند.
در نقطه مقابل، از سال ۱۹۵۱ تا ۲۰۲۵ تعداد ۴۷۵ کشتیگیر به عنوان قهرمانی جهان رسیدهاند، اما تنها حدود ۳۰ درصد آنها موفق شدهاند طلای المپیک را نیز به دست آورند.
المپیک ۲۰۱۶؛ یک استثنای تاریخی
تنها دورهای که همه قهرمانان المپیک پیشتر طلای جهان را در کارنامه داشتند، المپیک ۲۰۱۶ بود. در آن سال، چهرههایی، چون حسن یزدانی، عبدالرشید سعداللهیف، کایل اسنایدر و طاها آکگول همگی پیش از فتح المپیک، قهرمان جهان شده بودند؛ اتفاقی کمسابقه که بر کیفیت آن دوره مهر تأیید زد.
ثبات یا شکوه؟
از منظر فنی، بسیاری معتقدند قهرمان دو یا سهباره جهان، به دلیل ثبات عملکرد و عبور مداوم از جدولهای پرتراکم، شاخص دقیقتری از برتری فنی است. دفاع از عنوان جهانی در سالهای متوالی، نشاندهنده ماندگاری در اوج است، اما در سوی دیگر، طلای المپیک همچنان نماد بالاترین افتخار ورزشی در حافظه جمعی جهان باقی مانده است؛ مدالی که هر چهار سال یکبار توزیع میشود و نام برندگانش را برای همیشه در تاریخ جاودانه میکند.
انتهای پیام/