تیم فوتبال پرسپولیس در هفته بیستویکم لیگ برتر در حالی با نتیجه ۳ بر یک مغلوب گلگهر سیرجان شد که این چهارمین باخت سرخپوشان در ۶ هفته ابتدایی نیمفصل دوم بود؛ عملکردی به معنای واقعی کلمه افتضاح برای تیمی که پس از پایان تیمفصل اول، از آن به عنوان بخت اصلی قهرمانی یاد میشد.
شاید این عملکرد ضعیف پرسپولیس در ماه اخیر، بیشتر در قواره یک تیم میانجدولی یا حتی پایینجدولی باشد، نه تیمی که با وجود برپایی اردوی زمستانی در قطر، جذب ۳ بازیکن در پنجره زمستانی و برنامه بازیهای متعادل، خودش را برای قهرمانی آماده میکرد.
بدترین دفاع لیگ؛ کابوس ناتمام سرخپوشان
نمایشهای پرسپولیس در بازیهای اخیر را میتوان حتی به یک فاجعه تشبیه کرد. پرسپولیس در فاز دفاعی عملاً هیچ نکته مثبتی ندارد. سرخپوشان همچنان روی توپهای هوایی آسیبپذیرند و از این معضل همیشگی رنج میبرند. عمق دفاع این تیم به شدت باز است و در تمامی بازیهای اخیر، مهاجمان تند و تیز حریف با شناسایی فضای خالی، به خوبی از آنها استفاده و خلق موقعیت میکنند. معضل پوشش فضاهای خالی و ناهماهنگی هنگام ایجاد بلاک دفاعی همچنان پابرجاست و علیرغم گذشتن بیش از ۲۰ بازی، مدافعان این تیم همچنان سازگاری و انسجام لازم در بخش تدافعی را ندارند. اشتباهات خطرناک فردی نیز همچنان به چشم میآید و انگار مدافعان پرسپولیس برای هر بازی یک سهمیه اشتباه خطرناک را کنار گذاشتهاند.
علاوه بر تمامی مشکلات ذکر شده، دیروز شاهد شاهکار دیگری در فاز تدافعی این تیم بودیم؛ جایی که پرسپولیس از یک منطقه، ۳ بار دروازه خود را باز شده دید. ۳ شوت پشت محوطه که یکی از یکی تماشاییتر و فنیتر بود. با وجود اینکه در نیمه اول مدافعان و هافبکهای پرسپولیس متوجه آسیبپذیری شدید در این ناحیه شده بودند، اما نه کادر فنی و نه بازیکنان سرخپوش هیچ تدبیری برای پوشش یا متراکم کردن این فضا نیندیشیدند تا در همان ابتدای نیمه دوم نسخه پرسپولیس پیچیده شود.
پرسپولیس در ۶ بازی ابتدایی نیمفصل دوم، ۱۰ بار دروازه خود را باز شده دیده. اگر بازیهای معوقه این هفته را به حساب نیاوریم، پرسپولیس بدترین عملکرد دفاعی را میان تمام تیمهای لیگ تجربه میکند، حتی بدتر از تیم قعرنشین. جالب آنکه با وجود پرداخته شدن هفتگی به خلاءهای تدافعی این تیم، نه تنها هیچیک از این مشکلات و معضلات تدافعی حل نمیشود، بلکه بازی به بازی یک ضعف جدید در قلب دفاع این تیم نیز پدیدار میشود.
بنبست محض تاکتیکی؛ وقتی اوسمار راهحلی ندارد
مشکل پرسپولیس تنها به فاز دفاعی محدود نمیشود و عملکرد این تیم در فاز هجومی هم تضعیف شده. برخلاف نیمفصل اول که هافبکهای پرسپولیس هر بازی عملکرد درخشانی داشتند و بهخوبی توپ را به گردش در میآوردند، در ۶ بازی اخیر انگار رویکرد بازیکنان این تیم در فاز مالکیت زیر و رو شده. پرسپولیس به وضوح مشکل بازیسازی و شکستن خطوط حریف را دارد و عملاً انتقال توپ از کانال میانی برای این تیم تبدیل به یک چالش بسیار سخت شده. حتی در بازی قبلی که سروش رفیعی، بهترین و خلاقترین بازیکن پرسپولیس در فاز مالکیت، عملکرد خوبی نداشت، راهکار اوسمار برای این مشکل، تنها نیمکتنشینی این هافبک باتجربه بود که نهتنها هیج دردی از سرخپوشان دوا نکرد، بلکه عملکرد تیمی نیمهاول پرسپولیس شاید یکی از بدترین نمایشهای فصل بود و در نیمه دوم با ورود رفیعی اوضاع بهتر شد.
نکته دیگر که حتماً باید به آن پرداخته شود، ناتوانی عجیب اوسمار در یافتن پلن بی در غیاب اورونوف است. سرمربی برزیلی که همواره روی ستاره ازبک خود حساب ویژهای باز میکند، در غیاب او همیشه به مشکل میخورد و با وجود اینکه تمامی هواداران و کارشناسان هم به این موضوع واقف هستند و در زمان ناآمادگی اورونوف هم دیده شد، پرسپولیس به معنای حقیقی در فاز حمله فلج میشود و کادر فنی تیم هنوز نتوانسته حتی یک تاکتیک یا برنامه جایگزین در زمان غیاب اورونوف پیدا کند.
شکمسیری و موقعیتسوزی شاگردان اوسمار هم در نوع خود بسیار جالب توجه است. باوجود تمام مشکلاتی که عنوان شد، اگر سرخپوشان در بازیهای اخیر از موقعیتهای خود بهتر استفاده میکردند، قطعاً اوضاع این تیم در جدول فرق میکرد. در هر ۴ باخت اخیر این تیم، بازیکنان سرخپوش فرصتهایی داشتند که اگر فقط ضربات سادهای به توپ میزدند، میتوانستند از سوختن چند امتیاز جلوگیری کنند؛ مانند تصمیم عجیب علیپور در بازی مقابل ملوان در صحنه تکبهتک و یا دروازه خالی گلگهر در ضربه کرنر که پورعلیگنجی با یک ضربه سر بسیار مبتدیانه آن را از دست داد تا علاوه بر مشکلات تاکتیکی و فنی، اشتباهات و عملکرد ضعیف فردی هم به سوهان روح هواداران تبدیل شود.
پرسپولیس اکنون در وضعیتی بحرانی و پرتلاطم قرار گرفته و با نتایج ضعیف بازیهای اخیر، میتوان گفت به بخت خود برای صدرنشینی و ایجاد اختلاف با سایر مدعیان در راه قهرمانی پشتپا زده. پرسپولیس با باخت به رقیب مستقیم خود، حالا از هر ۴ مدعی دیگر پایینتر قرار گرفته؛ آنهم در شرایطی که ۳ همسایه بالای سرش یک بازی کمتر دارند.
در شرایطی که پرسپولیس میتوانست با چاشنی احتیاط و هوشیاری، با استفاده از برنامه فشرده رقیبانش، در کورس ۵ اسبه قهرمانی پیشتاز باشد؛ حالا برای زنده ماندن رویای قهرمانی خود نیاز به تحقق اما و اگرها دارد. جدای از فشار بیامان هواداران، حال علامت سوالهای بزرگی درباره تواناییهای فنی و تدابیر اوسمار و البته کیفیت برخی بازیکنان نیز به وجود آمده تا شانس قهرمانی پرسپولیس در این فصل، کمتر از هر زمان دیگری باشد.
انتهای پیام/