سفر بازگشت به غزه از مسیر گذرگاه رفح پس از بازگشایی جزئی آن، شب‌ها و با هشدار اولیه کمی آغاز می‌شود؛ از شهر ساحلی العریش مصر، فلسطینی‌هایی که اجازه بازگشت به غزه را دارند، به‌طور متوسط حدود ۳۵ نفر در روز از زمان بازگشایی محدود گذرگاه رفح در ۲ فوریه (۱۳ بهمن)، با عجله چمدان‌های خود را بسته و سوار اتوبوسی می‌شوند که آن‌ها را به نخستین بازرسی امنیتی، در سمت مصری نقطه ورود غیرنظامیان غزه، می‌رساند.

به گزارش +۹۷۲، پس از بازرسی نیرو‌های مصری، بازگشتگان از یک ایست بازرسی باریک که با سیم‌های خاردار احاطه شده بود، عبور می‌کنند و به سمت غزه گذرگاه می‌رسند؛ فلسطینی‌هایی که به غزه بازمی گردند، می‌گویند که احساس ورود به زندان را داشته‌اند.

در انتهای این ایست بازرسی، ساکنان بازگشته توسط کارکنان تشکیلات خودگردان فلسطین که تحت نظارت ماموریت کمک مرزی اتحادیه اروپا در نقطه گذرگاه رفح، معروف به EUBAM، فعالیت می‌کنند، مورد استقبال قرار می‌گیرند؛ در اینجا، آن‌ها باید تحت بازرسی دیگری قرار گیرند که طبق گزارش‌ها شامل بررسی‌های تشخیص چهره و گرفتن اثر انگشت و همچنین بازرسی کیف‌ها می‌شود.

این بدان معناست که بسیاری از وسایل بازگشتگان مصادره می‌شود؛ پس از اتمام بازرسی در EUBAM، بازگشتگان به غزه گزارش می‌دهند که سوار اتوبوسی می‌شوند که توسط جیپ‌های نظامی رژیم صهیونیستی اسکورت می‌شود و آن‌ها را به ایست بازرسی تحت کنترل یکی از باند‌های نیابتی این رژیم در غزه که اجازه اقامت در رفح تحت اشغال رژیم صهیونیستی را دارد، می‌برد؛ در اینجا، تهدید‌ها و ارعاب آغاز می‌شود.

همه باید در اینجا بار دیگر برای بازرسی از اتوبوس پیاده می‌شوند؛ در این مرحله، بازگشتگان بزرگسال توسط نظامیان ارتش رژیم صهیونیستی بازرسی دستی می‌شوند و برخی از آن‌ها مورد بازجویی قرار می‌گیرند.

برخی از بازگشتگان گفتند که شبه نظامیان نیابتی رژیم صهیونیستی برای جذب آن‌ها تلاش می‌کردند.

در نهایت، پس از پایان بازجویی‌ها، افراد بازگشته سوار اتوبوس می‌شوند تا از «خط زرد» عبور کرده و در بیمارستان ناصر در خان‌یونس پیاده شوند؛ تنها در آن زمان است که وسعت ویرانی غزه برای کسانی که هنوز شاهد آن نبوده‌اند، شروع به درک شدن می‌کند.

بازگشتگان به غزه نخستین مواجهه خود با این منطقه جنگ‌زده را اینگونه تعریف می‌کنند: غزه تبدیل به شهر ارواح شده است.

دشواری‌های ورود و خروج به غزه

طبق گزارش‌ها، حدود ۸۰ هزار نفر از اهالی غزه برای بازگشت به این باریکه در سفارت فلسطین در مصر ثبت‌نام کرده‌اند، در حالی که حدود ۲۰ هزار نفر از ساکنان بیمار یا مجروح مشتاقانه منتظر اجازه خروج برای درمان پزشکی در خارج از کشور به همراه همراهان خود هستند.

بیشتر آن‌ها احتمالا ماه‌ها یا حتی سال‌ها در بلاتکلیفی گیر خواهند افتاد، زیرا رژیم صهیونیستی تعداد مجاز عبور از هر جهت را به‌شدت محدود می‌کند.

کوگات، COGAT هماهنگ‌کننده فعالیت‌های رژیم صهیونیستی ادعا کرد که از ۲ فوریه (۱۳ بهمن) حدود ۳۲۰ نفر از اهالی غزه وارد نوار غزه شده‌اند و تقریبا به همین تعداد بیمار و همراه از آنجا خارج شده‌اند.

طبق گزارش سازمان جهانی بهداشت (WHO)، تعداد بیمارانی که از ۱۳ فوریه (۲۴ بهمن) خارج شده‌اند ۱۲۷ نفر است.

• بیشتر بخوانید:
• تداوم محاصره غزه؛ مجازات جمعی در چارچوب جنایت جنگی
• مرگ تدریجی بیماران مبتلا به سرطان در غزه

شهروند ۴۹ ساله فلسطینی، از نخستین کسانی بود که پس از بازگشایی رفح به غزه بازگشت و در ساعات اولیه ۳ فوریه (۴ بهمن) از آنجا عبور کرد؛ وی گفت: تجربه بازگشت دشوار بود، انتظار، بازرسی‌ها، ...؛ ما زنده ماندیم و این مهم‌ترین چیز است.

این زن فلسطینی در ۲ مارس (۱۲ اسفند ۱۴۰۳) به همراه دخترش غزه را برای درمان سرطان در مصر ترک کرد؛ اگرچه وضعیت جسمی او بهبود یافت، اما این بهبود با عوارض روانی دوری از عزیزانش در خط آتش خنثی شد.

وی گفت: احساس می‌کردم به دلیل فشار روانی شدید ناشی از دنبال کردن اخبار، هیچ درمانی دریافت نکرده‌ام؛ برادر شوهرم، پسرعمو‌ها و دیگر اقوامم شهید شدند؛ با هر خبر، به بیمارستان منتقل می‌شدم؛ سپس فرزندان و شوهرم آواره شدند و احساس کردم که آن‌ها به من نیاز دارند.

این زن فلسطینی با بیان اینکه بسیاری از من پرسیدند که چرا به غزه جایی که زندگی در آن وجود ندارد، بازگشتم، اظهار کرد: احساس می‌کردم که از ویرانی‌هایی که دیدم، غش خواهم کرد؛ نمی‌توانستم باور کنم که اینجا غزه است، اما هر لحظه رویای بازگشت را در سر می‌پروراندم.

سفر به خارج از غزه، برای کسانی که به اندازه کافی خوش‌شانس بودند که اجازه دریافت کنند، بسیار ساده‌تر از سفر به داخل است؛ یکی از شهروندان غزه در ۱۱ فوریه (۲۳ بهمن) به همراه ۳ فرزندش نوار غزه را ترک کرد تا بتواند برای دختر ۲۰ ساله‌اش که پای راست و انگشتان پای چپش در نتیجه حمله هوایی رژیم صهیونیستی به خان یونس یک سال پیش قطع شده بود، به درمان پزشکی دسترسی پیدا کند.

این پدر فلسطینی پس از آن که دخترش به دلیل کمبود شدید دارو در نهایت دچار قطع عضو شد، تقریبا یک سال، بار‌ها تلاش کرد تا مجوز سفر به خارج را دریافت کند تا دخترش بتواند اندام مصنوعی داشته باشد.

وی با بیان اینکه روز سه‌شنبه، پس از تماس سازمان جهانی بهداشت برای رفتن به بیمارستان الامل در خان یونس، سفر گروهیشان آغاز شد، دشواری‌های سفر را تشریح کرد.

جایگزینی برای غزه وجود ندارد

ساکنان غزه که قبل از شروع جنگ نوار غزه را ترک کرده‌اند، تاکنون از بازگشت منع شده‌اند.

یاسین انور ابو عوده از اردوگاه پناهندگان الشاطی است که در ۲۴ سپتامبر ۲۰۲۳ (۲ مهر ۱۴۰۲)، فقط ۲ هفته قبل از شروع جنگ، برای شرکت در یک کنفرانس به ترکیه سفر کرد.

وی از زمانی که رژیم صهیونیستی بازگشایی محدود گذرگاه رفح را اعلام کرد، دائما اخبار را دنبال می‌کرد و به شبکه‌های آنلاین فلسطینی‌های مصر که آن‌ها نیز در حال برنامه‌ریزی برای بازگشت خود بودند، پیوست، اما با توجه به اینکه حتی کسانی که واجد شرایط هستند، در حال حاضر مجبور به انتظار نامحدود هستند، به نظر نمی‌رسد کسانی که قبل از جنگ آنجا را ترک کرده‌اند، بتوانند به این زودی‌ها برگردند؛ این شهروند فلسطینی گفت: احساس می‌کنم به زور تبعید شده‌ام.

گزارش‌های مربوط به رفتار خشن با اهالی غزه پس از بازگشت، وی را منصرف نکرده است؛ وی گفت: با وجود آنچه از تحقیر و اهانت به بازگشت‌کنندگان در ایست‌های بازرسی ارتش اسرائیل شاهد بودم، می‌خواهم به غزه برگردم؛ من هیچ آینده‌ای برای خانواده‌ام در مصر نساخته‌ام، زیرا آینده فرزندان و زندگی ما در فلسطین است؛ هیچ جایگزینی برای کشور ما وجود ندارد و این حق ماست که به خانه‌ها و خانواده‌هایمان برگردیم.

طبق گزارش سازمان جهانی بهداشت، از زمان اشغال و مسدود شدن گذرگاه رفح توسط رژیم صهیونیستی در ماه مه ۲۰۲۴، بیش از ۹۰۰ فلسطینی در انتظار تخلیه پزشکی از غزه جان خود را از دست داده‌اند.

انتهای پیام/