راهپیمایی ۲۲ بهمن امسال رنگ و بوی دیگری داشت؛ رنگ اتحاد و بوی همدلی. از ساعات نخستین صبح، خیابان‌ها موجی از حضور شدند؛ پیر و جوان، زن و مرد، کارگر و معلم، روحانی و دانشجو همه کنار هم، بی‌هیچ فاصله‌ای برای حضور در جشن سالگرد پیروزی انقلاب اسلامی گرد هم آمدند. 

این بار، فریاد مردم تنها یادآور پیروزی انقلاب نیست؛ پژواکی است از اتحاد و همدلی مردم برای حمایت از نظام و خشم مقدس علیه تروریسم و ظلم جهانی.

چهره‌ها مصمم‌تر از همیشه‌اند و شعار‌ها پرشورتر. مردم آمده‌اند تا بگویند سکوت در برابر ترور، نفاق و استبداد و استکبار خیانت به انسانیت است. از گوشه‌وکنار شهر، پلاکارد‌های محکومیت اقدامات تروریستی آمریکا و رژیم صهیونیستی بالا رفته است؛ تصاویری از سرداران و سربازان شهید جنگ ۱۲ روزه، چون شهید حاجی‌زاده، شهید سلامی، شهید باقری، شهید محرابی و شهدای امدادگر و تصاویر چهره‌های بی‌گناهی که قربانی چنگال خونین تروریست‌ها شدند، همراه با پرچم ایران در باد می‌رقصد. تصاویری از ملینا اسدی شهید خردسال کرمانشاهی، نیز در دست‌های راهپیمایان مظلومیت این کودک بی‌گناه را به جهانیان یادآوری می‌کند.

در این راهپیمایی، خشم ملت نه کور است، نه صرفاً احساسی؛ خشمِ آگاهانه‌ای است از ملتی که سال‌ها درد دیده و تحریم و تهدید شده، اما هنوز استوار ایستاده است. مردم آمده‌اند تا بگویند: ما ایستادگان تاریخیم. 

پیرزنی با صدایی لرزان فریاد می‌زند: «خون شهیدان معصوم ما را بیدار کرده است!». بوی اسپند در هوا پیچیده، صدای طبل با شعار‌ها هماهنگ شده و حس حضورِ همه به یک معنا خلاصه می‌شود: اتحاد.

 مسئولان و مردم، دوش‌به‌دوش یکدیگر، گام بر زمین می‌کوبند تا جهان بشنود که ایران زنده است و خشم ملت، چون آتشی در جان تاریخ، پاسخی است به سال‌ها تحریم و تهدید. آنها نه از تجاوز دشمن زبون و خون‌خوار می‌ترسند و نه در برابر زورگویی‌هایش سر خم می‌کنند؛ این مردم نماد شجاعت، استقامت، آزادی و وطن‌پرستی‌اند.

مسئولان قضایی کشور نیز، بی‌آنکه حصاری میان خود و مردم بکشند، شانه‌به‌شانه مردم قدم برمی‌دارند. تصویرشان در قاب دوربین‌ها، نه به‌عنوان مقام رسمی، بلکه به‌عنوان عضوی از همان ملت ثبت می‌شود؛ ملتی واحد در خشم، ایمان، و امید به فردایی بهتر.

راهپیمایی امسال رنگ و بوی دیگری دارد؛ رنگِ ایران متحد و زخمی از ظلم مستکبران، اما محکم در ایمان و ولایتمداری.

در انتهای مراسم، مردم آرام‌تر شده‌اند، اما نگاه‌ها همچنان شعله دارند. این راهپیمایی فقط جشن پیروزی انقلاب نیست اعلام موضعی مردمی است در برابر ظلمِ جهانی، در برابر ترور‌هایی که از اسم آزادی شروع می‌شوند و به خون کودکان ختم. خشم ملت ایران خشم انسانیت است؛ خشمی که نه از نفرت، بلکه از اتحاد و وطن‌پرستی زاده شده، و به آگاهی بدل گشته است.

در آن لحظه‌ی واپسین، وقتی پرچم‌ها آرام در باد حرکت می‌کنند، پیام مردم روشن است: ایران نه می‌ترسد، نه در برابر ظلم سر خم می‌کند بلکه می‌ایستد.

انتهای پیام/