نهمین روز از چهلوچهارمین جشنواره فیلم فجر نیز در عصر ۱۹ بهمن ۱۴۰۴ سپری شد. پردیس سینمایی ملت در روز نهم بیشتر شبیه مکانی برای مکث بود تا هیجان؛ سرمای ملایم و مرطوب هوای بارانی با رفتوآمد اهالی رسانه درهم میآمیخت و خانه رسانه، روزی را آغاز کرد که قرار نبود شلوغ و پرسروصدا باشد.
نهمین روز چهلوچهارمین جشنواره فیلم فجر، از همان ابتدا نشانههای یک روز کمتنش را داشت؛ روزی که فیلمها قرار بود دیده شوند و واکنشها، آرام و شمرده، در راهروها شکل گیرد.
سانس اول ساعت ۱۴ با «خواب» شروع شد؛ فیلمی که خودش با تأخیر به جشنواره رسیده بود و حالا در سکوتی نسبی روی پرده میرفت. سالن آرام بود و نور صفحههای یادداشت، گهگاه در تاریکی چشمک میزد.
بعد از پایان فیلم، منتقدان و خبرنگاران بیشتر ایستادند تا بنشینند؛ چند جمله کوتاه ردوبدل شد، چند نگاه معنیدار و چند مقایسه ناگفته. بعضیها از حالوهوای ملودرام اجتماعی فیلم گفتند و خوابهای دنبالهدار شخصیت اصلی را استعارهای از خستگی جمعی دانستند، بعضی دیگر ریتم آرام روایت را چالش اصلی اثر میدانستند.
بازی رضا عطاران، بهدور از تصویر آشنای همیشگیاش، محور اصلی اغلب گفتوگوها بود و حضور دوباره مریلا زارعی کنار او، خاطره همکاری قدیمیشان را زنده کرد.
با این همه برآیند نظرات، رضایت اهالی رسانه از تماشای فیلم «خواب» را حکایت میکرد و این جمله مشترک که «سوژه خوبی که میتوانست عالی ساخته شود اما معمولی بود.»
آرامبخش در خانه رسانه
با آغاز سانس دوم در ساعت ۱۶:۳۰، پردیس کمی جان گرفت. «آرامبخش» با موضوعی ملتهبتر، سالن را درگیرتر کرد و بعد از پایان نمایش، لابی زودتر از قبل شلوغ شد. بحثها اینبار صریحتر بود؛ عدهای فیلم را بهخاطر پرداختن به تصمیم دشوار یک زن در آستانه میانسالی، همدلانه و جسور توصیف میکردند و عدهای دیگر معتقد بودند فیلم میتوانست لایههای عمیقتری از بحران را نشان دهد.
بازی الناز شاکردوست و حسن پورشیرازی به عنوان نقطه قوت اثر بیان شد. اگر چه نام صابر ابر، در میان صحبتها مدام شنیده میشد و الحق همیشه اتفاقی در نقشآفرینی او کشف میشود.
نشست خبری هم بیحاشیه برگزار شد؛ پرسشها آرام، پاسخها سنجیده و یاد زندهیاد شهید جواد گنجی، لحظهای فضای جلسه را احساسیتر کرد.
یک غروب غمانگیز
غروب که نزدیک شد، خستگی روی شانههای خانه رسانه نشست. سانس پایانی ساعت ۱۹ با فیلم «سقف» آغاز شد؛ فیلمی با فضایی جدیتر و روایت خانهای که زیر سایه جنگ قرار گرفته است.
سالن در سکوتی همراه با تمرکز فیلم را دنبال کرد. بعد از نمایش فیلم، واکنشها محتاطانه بود؛ برخی منتقدان نگاه انسانی فیلم به جنگ ۱۲ روزه را قابل تأمل میدانستند و برخی دیگر آن را روایتی محافظهکارانه توصیف میکردند. بازی سام درخشانی و فریبا نادری از نکاتی بود که در گفتوگوهای کوتاه آخر شب مطرح میشد.
نشست خبری نیز آرام گذشت و تأکید کارگردان بر مفهوم خانه و خانواده، محور اصلی پاسخها بود.
شب که پردیس ملت را در بر گرفت، خانه رسانه آرامآرام خلوت شد. نهمین روز جشنواره، بیآنکه تیترهای جنجالی بسازد، با انبوهی از تأمل و گفتوگوهای نیمهتمام به پایان رسید؛ روزی که شاید اتفاق بزرگ نداشت، اما در سکوتش، تصویر روشنتری از حالوهوای سینمای امروز ایران به جا گذاشت.
انتهای پیام/