تحلیل جدید موسسه تحقیقات سیاست عمومی انگلیس (IPPR) نشان می‌دهد که بیش از ۳۰۰ هزار کودک مهاجر که در حال حاضر در انگلیس زندگی می‌کنند، تحت تغییر‌های پیشنهادی در سیاست «اقامت کسب‌شده» این کشور، ممکن است مجبور شوند ۱۰ سال برای دریافت وضعیت اقامت خود منتظر بمانند.

این سیاست، دوره پیش‌فرض واجد شرایط بودن برای اسکان را از ۵ به ۱۰ سال (۲ برابر) می‌کند و برای دارندگان برخی ویزاها، مدت انتظار کوتاه‌تر یا طولانی‌تر خواهد بود. برای افرادی که در مشاغل زیر دیپلم هستند، این مدت زمان به ۱۵ سال افزایش می‌یابد.

این تحلیل نشان می‌دهد که حدود یک‌چهارم (۲۳ درصد) از یک میلیون و ۳۵۰ هزار نفری که در حال حاضر در مسیر اسکان هستند، کودکانی هستند که بیشتر آنها به ویزای کار خانواده‌هایشان وابسته‌اند.

اگر این تغییر‌ها به صورت گذشته‌نگر اعمال شوند، می‌توانند افرادی را که تحت قوانین متفاوتی وارد انگلیس شده‌اند و براساس پیش‌بینی‌ها درباره انتظارات آن زمان تصمیم‌های تغییردهنده زندگی گرفته‌اند، جریمه کنند. این پیشنهاد‌ها به‌طور چشمگیری ناامنی را برای خانواده‌ها افزایش می‌دهد و پیامد‌های مخربی برای ادغام، فرصت‌های آموزشی و فقر کودکان به همراه خواهد داشت.

صد‌ها هزار کودک مهاجر اکنون ممکن است بدون وضعیت امن بزرگ شوند و توانایی خود را برای برنامه‌ریزی برای آینده از دست بدهند. تاخیر در مشخص‌شدن وضعیت می‌تواند دسترسی به آموزش عالی و فرصت‌های شغلی پایدار در مراحل بعدی زندگی را محدود کند.

• بیشتر بخوانید:
• انگلیس و فرانسه؛ عاملان مرگ‌های قابل اجتناب مهاجران در کانال مانش
• تهدید لندن برای تبلیغ‌کنندگان مهاجرت به انگلیس در رسانه‌های اجتماعی

در همین حال، والدین ممکن است از طریق دسترسی محدود به مزایا، از حمایتی که خانواده‌هایشان به آن نیاز دارند، محروم شوند و خطر فقر کودکان را در میان خانوار‌های کم‌درآمد افزایش دهد.

موسسه تحقیقات سیاست عمومی انگلیس پیش از این استدلال کرده بود که مسیر‌های طولانی برای مشخص شدن وضعیت اقامت، اهداف اقتصادی گسترده‌تر را تهدید می‌کند. نگه داشتن مهاجران در ناامنی طولانی مدت، آنها را از سرمایه‌گذاری در مهارت‌ها، تغییر شغل یا ریشه دواندن بازمی‌دارد. یک سیستم که افراد را برای یک دهه یا بیشتر در بلاتکلیفی نگه می‌دارد، همچنین توانایی انگلیس را در جذب و حفظ کارگرانی که هنوز به آنها نیاز دارد، تضعیف می‌کند و با جاه‌طلبی‌های دولت این کشور برای رشد مغایرت دارد.

مارلی موریس، مدیر وابسته برای تجارت و جوامع مهاجرت در موسسه یادشده، گفت: خانواده‌هایی که تحت یک مجموعه قوانین به انگلیس پذیرفته شده‌اند، نباید در طول سفرشان، دروازه‌هایشان را تغییر دهند. اعمال این قوانین به صورت گذشته‌نگر، ناعادلانه است. برای ۳۰۰ هزار کودکی که تحت تاثیر قرار گرفته‌اند، این یک تغییر سیاست انتزاعی نیست. آنها با ناامنی طولانی‌مدت بزرگ می‌شوند و بسیاری از آنها پس از ۱۸ سالگی با موانع جدیدی برای رفتن به دانشگاه رو‌به‌رو می‌شوند.

انتهای پیام/