سرانجام فیلم سینمایی «قایقسواری در تهران»، آخرین ساخته رسول صدرعاملی، در پردیس سینمایی ملت روی پرده نقره به نمایش در آمد. خبرنگار میزان در کنکاش و بررسی میدانی خود با واکنشهای متعدد، اما غالبا مثبت اهالی رسانه روبهرو شد؛ آخربن ساخته رسول صدر عاملی اگر چه اثری پرهیاهو نیست، اما بیش از هر نکته دیگری با اتمسفری که پیش روی مخاطب قرار میدهد و قابهای شاعرانه و متفاوتی از تهران حال خوب فیلم را در تلخی روزگار شیرین میکند و همین امر اکثر اهالی رسانه را هنگامه خروج از سینما با لبخند و روی گشاده بدرقه میکند.
این اثر حاصل همکاری مجدد پیمان قاسمخانی و رسول صدرعاملی پس از ۲۵ سال از زمان اکران «دختری با کفشهای کتانی» است و بار دیگر نوید بازگشتی جذاب به سینمای گزنده اجتماعی، اما امیدآفرین را میدهد.
تهیه کننده فیلم روحالله سهرابی است و توسط موسسه تصویر شهر و سازمان حمل و نقل ترافیک تهران تولید شده و از همان ابتدا، فیلمی شهری را پیش روی مخاطب قرار میدهد. پیمان قاسمخانی علاوه بر نویسندگی، نقش اصلی را بر عهده دارد و سحر دولتشاهی، امین حیایی، زهرا داودنژاد، محمد بحرانی، بنیتا افشاری، آرمیتا قبادی و کسری پرتوی نیز در آن بازی کردهاند.
یک عاشقانه در دل شهر
فیلم با بازگشت مازیار محقق به تهران آغاز میشود؛ مردی که پس از ۲۵ سال زندگی در آمریکا، برای ازدواج با دختری جوانتر به ایران بازمیگردد. دیدار با دوستان قدیمی دانشگاه، او را در گرداب خاطرات ناتمام گذشته میاندازد و جابهجایی تصادفی یک تلفن همراه مسیر زندگی او را دستخوش تغییر میکند. مازیار ناخواسته وارد زندگی هدیه، عشق قدیمیاش، و دختر کوچکش آیدا میشود. وقتی دست آیدا میشکند، او ناگزیر در نقش پدر ظاهر میشود؛ نقشی که سالها از آن فاصله گرفته بود.
فیلم در خلال این ماجرا، سفر شهری در تهران را نیز به تصویر میکشد؛ شهری که با کوچهها و خیابانهایش، به شخصیتی فعال در داستان بدل شده است. صدرعاملی همان تأکید همیشگی بر خانواده را دنبال میکند، اما این بار با نگاهی پویا به مسئولیتپذیری و بلوغ عاطفی در میانسالی. رابطه شکلگرفته میان مازیار و آیدا قلب احساسی فیلم را تشکیل میدهد و تغییر تدریجی مردی که خود را ضد زن و ضد کودک میدانست، به تصویر کشیده میشود.
حال خوب اکران
اکران «قایقسواری در تهران» در آخرین سانس پردیس ملت، با لبخند و رضایت اهالی رسانه همراه بود. برخی خبرنگاران فیلم را بازگشتی به سینمای شخصی صدرعاملی دانستند و آن را تجربهای آرام و شاعرانه خواندند. یکی از منتقدان گفت: فیلم بیشتر شبیه قدمزدن در خاطرات است تا روایت کلاسیک داستانی.
در مقابل، گروهی از منتقدان فیلم را کمحادثه و بدون نقطه عطف توصیف کردند. اما اغلب اهالی رسانه به تصویر شاعرانه تهران و فضای نوستالژیک فیلم اشاره کردند. یکی از خبرنگاران گفت: تهران در این فیلم یک شخصیت خاموش است؛ شهری آرام و زیبا که با تهران واقعی امروز فاصله دارد.
همچنین از نکات مورد توجه رسانهها، کنترلشده بودن بازیها و دکوپاژ دقیق فیلم بود. یکی از خبرنگاران اظهار داشت: بازیها تر و تمیز بودند و کارگردانی توانسته مخاطب را تا آخر با خود همراه کند.
با این حال، برخی نیز معتقد بودند اثر بیش از حد مینیمال است و کنترل بازیها باعث کاهش بار احساسی شده است.
در مجموع، «قایقسواری در تهران» فیلمی آرام، تأملبرانگیز و شاعرانه است که نه به دنبال هیجان جشنوارهای است و نه رقابت با آثار پر سر و صدا، بلکه میخواهد در سکوت، از خاطره، شهر و انسان سخن بگوید.
انتهای پیام/