امیراحمد انصاری، کارگردان فیلم سینمایی «مارون»، در گفتوگو با خبرنگار میزان، درباره رویکرد متفاوت این اثر گفت: شهید هدایتالله طیب بخشی از تحصیلات خود را در آمریکا گذرانده بود و همین مسئله به ما این امکان را داد که روایت فیلم را در فضایی دانشگاهی و بینالمللی پیش ببریم. شناخت قبلی من از این فضا کمک کرد تا بتوانیم باورپذیری روایت را افزایش دهیم و از قالبهای تکراری فاصله بگیریم.
وی با اشاره به تفاوت «مارون» با دیگر آثار حاضر در جشنواره توضیح داد: این فیلم نه یک بیوگرافی کلاسیک است و نه صرفاً یک اثر تاریخی. تلاش کردیم زندگی این شهید را در قالب یک تریلر جاسوسی–اکشن روایت کنیم تا قصه، جذابتر و پرکششتر پیش برود. هدف این بود که مخاطب، بهویژه نسل جوان، بتواند با قهرمان فیلم ارتباط برقرار کند.
انصاری درباره شکلگیری پروژه و حمایت نهاد سفارشدهنده اظهار کرد: فیلمنامهای که به دست من رسید، از همان ابتدا برایم جذاب بود و آن را متفاوت از بسیاری از متونی دیدم که پیشتر خوانده بودم. همین مسئله باعث شد با علاقه وارد پروژه شوم و تلاش کنم اثری بسازم که صرفاً انجام یک سفارش نباشد، بلکه کیفیت سینمایی داشته باشد.
کارگردان «مارون» درباره برخی شائبهها پیرامون لوکیشنهای خارجی فیلم گفت: برخلاف تصور برخی مخاطبان، هیچیک از صحنههای فیلم در آمریکا یا ترکیه فیلمبرداری نشده است. تمام لوکیشنهایی که بهعنوان دانشگاه یا فضای خارجی دیده میشوند، در شهرهایی مانند تالش، شهریار و تهران ضبط شدهاند و تلاش شده با طراحی صحنه و فضاسازی، این فضاها بازسازی شوند.
وی درباره انتقادها نسبت به دوبله و لهجه بازیگران نیز توضیح داد: بازی در صحنههای احساسی و اکشن به زبان انگلیسی، آن هم برای بازیگری که سالها در یک کشور انگلیسیزبان زندگی نکرده، کار بسیار دشواری است. پیدا کردن بازیگرانی که هم توان بازیگری داشته باشند و هم لهجه کاملاً نیتیو، در سینمای ایران تقریباً ناممکن است. با این حال، تلاش کردیم به یک هارمونی نسبی میان بازیگران برسیم و قطعاً بازخوردها را برای نسخه نهایی فیلم جدی میگیریم.
انصاری با اشاره به فاصله میان تولیدات دولتی و خصوصی در سینما گفت: برخی کلیشهها و عناصر تکراری در آثار سفارشی وجود دارد که نمیتوان آن را انکار کرد، اما نباید فراموش کرد که چنین پروژههایی به دلیل هزینه بالا، معمولاً از توان سینمای خصوصی خارج است. مهم این است که درباره این تفاوتها گفتوگو شکل بگیرد تا بتوان به تولید آثار بهتر و جذابتر رسید.
وی درباره پرداخت جهانی داستان «مارون» افزود: ماجرای فیلم صرفاً محدود به ایران نیست. دهه ۷۰ میلادی، دههای پرالتهاب در جهان بود و موضوعاتی مانند مافیاهای اقتصادی و غذایی، مسئلهای جهانی محسوب میشد. در فیلم نشان داده میشود که تهدیدها فقط متوجه یک کشور نیست، بلکه ابعادی بینالمللی دارد.
این کارگردان در پاسخ به پرسشی درباره نیمهتمام ماندن مأموریت قهرمان فیلم گفت: این انتخاب آگاهانه بود. قهرمان داستان به این نتیجه میرسد که بدون حفظ «خاک»، هیچکدام از اهداف دیگر معنا ندارد. این تصمیم، بازتاب یک مقطع تاریخی و نوعی اولویتبندی است؛ اینکه ابتدا باید سرزمین حفظ شود تا امکان ادامه مسیر فراهم باشد.