از ۱۲ بهمن ۱۴۰۴ اکران فیلمهای بخش مسابقه چهلوچهارمین جشنواره ملی فیلم فجر در سینماهای مردمی سراسر کشور آغاز شد. در تهران، بیش از ۳۳ فیلم در ۳۳ سالن مختلف به نمایش در خواهند آمد و هر روز سانسهای متعدد برای مخاطبان عادی، بهجز بخش رسانهای، برگزار میشود.
فضای سینماها نسبت به دورههای قبل شلوغ و پرهیجان بود و صف بلیت نیز در سانسهای پرطرفدار به چشم میخورد، بهخصوص برای فیلمهایی که قبلاً در رسانهها سر و صدا کردهاند.
تماشاگران و واکنشها
بسیاری از تماشاگران با شور و هیجان به سینماهای مردمی مراجعه میکنند، برخی از آنها از اینکه جشنواره پس از سالها دوباره در سالنهای مردمی با تنوع زیاد فیلم برگزار میشود ابراز خوشحالی کردهاند. تماشاگران به تنوع موضوعی آثار اشاره میکنند و اینکه میتوانند از فیلمهای مستقل، داستانی و حتی اجتماعی در یک دوره جشنواره لذت ببرند.
در برخی از سالنها، تماشاگران درباره داستانها و پایانبندی فیلمها با هم گفتوگو و مباحثه میکردند و حتی در شبکههای اجتماعی لحظاتی از واکنشهای زنده خود در سالن را منتشر کردند.
اُفت و خیز فیلمها
برخی فیلمها با استقبال بیشتر مخاطبان مواجه شدند و حتی صفهای طولانی برای سانسهای بعدی تشکیل شد، اما در مقابل، فیلمهایی که از نظر روایت یا اجرا ضعیفتر بودند، واکنشهای متفاوتی را به همراه داشتند. در روزهای ابتدایی اکران، نقدها عمدتاً حول موضوع داستانپردازی، پرداخت شخصیتها و ریتم اثر بوده است، طوری که برخی تماشاگران بعد از خروج از سالن درباره نقاط قوت و ضعف فیلمها گفتوگو میکردند.
برنامهریزی و جدول اکران
سازماندهندگان جدول نمایش فیلمها را قبلاً اعلام کرده بودند تا تماشاگران بتوانند برنامهریزی مناسب برای انتخاب سانسها انجام دهند. سانسها در طول روز در سینماهای مردمی، پردیسهای سینمایی و سالنهای دیگر در چند نوبت برگزار میشود، و در شهرهای مختلف نیز جدول نمایش محلی برای مخاطبان اعلام شده است.
چالشها و زیرساختها
اگرچه اکران مردمی با استقبال همراه بوده، اما برخی مخاطبان از زیرساختهای سالنها، نحوه فروش بلیت و ساعات طولانی انتظار برای ورود به برخی سانسهای محبوب گلهمند بودند. این موضوع باعث شده بحثهایی پیرامون بهبود تجربه مخاطب در رویدادهای بزرگ سینمایی مطرح شود.
فضای اکران مردمی
سینماهای مردمی این دوره با شور و حضور مخاطب پررنگ برگزار شده است.
تنوع فیلمها از نظر سبک و محتوا باعث شده گروه گستردهتری از تماشاگران جذب شوند.
واکنشها نسبت به فیلمها متفاوت بوده و برخی آثار بحثبرانگیز بودهاند.
هنوز جای کار برای بهبود اجرا و زیرساختهای مخاطبمحور در سینماهای مردمی وجود دارد.
در ادامه به یکی از پردیسهای سینمایی رفتیم تا گزارشی از یکی از فیلمهای مطرح جشنواره با نگاه تماشاگران و نقدهای آن را هم تهیه کنیم؛ فیلم "اسکورت" دومین ساخته بلند یوسف حاتمیکیا که در پردیس ملت مورد توجه اهالی رسانه نیز قرار گرفت.
اکران مردمی فیلم سینمایی «اسکورت» ساخته یوسف حاتمیکیا در چهلوچهارمین جشنواره فیلم فجر، از آن دست نمایشهایی بود که تماشاگر را تا دقایقی بعد از خاموش شدن پرده درگیر به واکنش وا داشت. سالنهای مردمی، بهویژه در سانسهای عصر و شب، شاهد واکنشهایی بودند که از سکوت سنگین تا بحثهای داغ در لابی سینما امتداد پیدا میکرد.
در یکی از پردیسهای شلوغ تهران، درست بعد از پایان فیلم، بسیاری از تماشاگران روی صندلیهایشان ماندند و برای تیتراژ فیلم دست زدند برخی نیز با سوگیری از اینکه به هر ترتیب فیلم کسی را تماشاکرده بودند که فرزند ابراهیم حاتمیکیاست و بیدلیل فیلم را نکوهش میکردند. چند نفر آرام با همراهانشان گفتوگو میکردند و برخی دیگر، بلافاصله گوشی به دست، نظرشان را در شبکههای اجتماعی ثبت میکردند.
یک فیلم مهیج
یکی از پرتکرارترین جملاتی که از زبان مخاطبان شنیده میشد، همین بود:
«اسکورت مهیج و سرگرم کننده است.»
تماشاگران عادی، بهخصوص نسل جوانتر، از اینکه فیلم سراغ سوژه «شوتیها» رفته، اما آنها را صرفاً مجرم یا قهرمان مطلق نشان نمیدهد، استقبال کردند. یکی از مخاطبان میگفت:
«معمولاً تو فیلمها یا سیاهنمایی میشه یا تطهیر. این فیلم وسط ایستاده.»
این نگاه خاکستری به شخصیتها، برای بخشی از مخاطبان نقطه قوت اصلی فیلم بود؛ هرچند برای برخی دیگر، باعث شده بود نتوانند بهطور کامل با قهرمان داستان همذاتپنداری کنند.
ریتم تند، نفسگیر و سکوت
در صحنههای تعقیبوگریز جادهای، سکوت کامل سالن و واکنشهای ناگهانی تماشاگران کاملاً محسوس بود. صدای نفسها، تکانهای ناگهانی روی صندلی و حتی چند «وای» کوتاه، نشان میداد که فیلم توانسته در لحظاتی، مخاطب مردمی را کاملاً با خود همراه کند.
برخی تماشاگران پس از نمایش میگفتند:
«ریتم فیلم اجازه نمیده حواست پرت بشه.»
در مقابل، عدهای معتقد بودند نیمه پایانی میتوانست جمعوجورتر باشد تا تأثیر نهایی پررنگتر بماند.
دوگانه همیشگی: فرم و احساس
یکی از بحثهای داغ در راهروهای سینما، احساسات و روابط شخصیتها بود. بخشی از مخاطبان اعتقاد داشتند فیلم از نظر فنی و اجرایی جلوتر از بسیاری از آثار جشنواره است، اما از نظر عاطفی آن ضربه نهایی را نمیزند.
تماشاگر میانسالی میگفت:
«فیلم خوب ساخته شده، اما دلم نلرزید.»
در مقابل، برخی دیگر دقیقاً همین سردی را متناسب با فضای داستان میدانستند و معتقد بودند «اسکورت» قرار نیست اشک بگیرد، بلکه قرار است فکر ایجاد کند.
یک فیلم تماشایی
آنچه در اکرانهای مردمی «اسکورت» بیش از هر چیز به چشم میآمد، این بود که فیلم بعد از پایان، تمام نمیشد. بحثها در لابی، مسیر خروج و حتی فضای مجازی ادامه داشت؛ از تحلیل پایانبندی گرفته تا مقایسه فیلم با دیگر آثار اجتماعی جشنواره.
در مجموع، «اسکورت» در میان مخاطبان و علاقمندانی که در سینماهای مردمی چهل و چهارمین جشنواره فیلم فجر به تماشایش نشسته بو ند، فیلمی بود که شاید همه را راضی نکرد، اما کمتر کسی را بیتفاوت از سالن بیرون فرستاد؛ ویژگیای که در اکرانهای شلوغ و پرتنوع جشنواره فجر، خود یک امتیاز مهم محسوب میشود.
انتهای پیام/