الیاس ایمزالن، یکی از اعضای موسس «اضطرار فلسطین Palestine Emergency»، به آنچه تحریک نفرت و خشونت یهودستیزانه خوانده شد، متهم شد؛ این سخنرانی در سپتامبر ۲۰۲۴ در پاریس، پایتخت فرانسه در جریان یک گردهمایی سیاسی ایراد شد که در آن طرفداران فلسطین قصد تجدید بسیج خود را علیه نسلکشی اعلام کردند.
ایمزالن در آن سخنرانی گفته بود: آیا ما آمادهایم که در پاریس انتفاضه انجام دهیم؟ در حومهها؟ در محلههایمان؟
وقتی ایمزالن این سخنان را بر زبان آورد، فکر نمیکرد که یک نفر مخفیانه همه چیز را ضبط میکند، کسی که بهعنوان یک «خبرچین داخلی» شناخته شد که مسلمانان را از طریق آثار ادبی که توسط اسلامهراسان مورد ستایش قرار میگیرد، ذاتا خشن معرفی کرد.
پس از انتشار گزیدههایی از سخنرانی در حساب ایکسش، دولت فرانسه اقدامها علیه ایمزالن را آغاز کرد و همزمان تعدادی از سازمانهای صهیونیستی که آشکارا از کابینه نسلکش رژیم صهیونیستی حمایت میکردند، قصد خود را برای پیوستن بهعنوان شاکی در این پرونده اعلام کردند.
نخستین محاکمه ایمزالن منجر به حکم تعلیقی و جریمه شد؛ ایمزالن به محکومیت خود اعتراض کرد و محاکمه دوم در ژانویه ۲۰۲۶ برگزار شد.
پیگرد قانونی ایمزالن بخشی از تلاش گستردهتر در فرانسه برای جرمانگاری همبستگی فلسطینیها با تلقی زبان مقاومت ضد استعماری بهعنوان نفرت و خشونت یهودستیزانه است، اقدامی که توسط گروههای اسلامهراس و طرفدار رژیم صهیونیستی حمایت و توسط لابیهای خارجی تقویت میشود.
در واقع، فرانسه به دنبال جرمانگاری مخالفت با نسلکشی و جنایتهای رژیم صهیونیستی است.
- بیشتر بخوانید:
- تبهکاریهای سریالی آمریکا و رژیم صهیونیستی؛ حرکت اروپا در صف گانگسترها
- اعتراض به محاکمه حامیان فلسطین در فرانسه
قضات فرانسوی در حکم اولیه خود تشخیص دادند که اصطلاح انتفاضه به دلیل اشاره انحصاری به ۲ قیام فلسطینیها در اواخر دهه ۱۹۸۰ و اوایل دهه ۲۰۰۰، همانطور که در تصاویر جمعی ثابت شده است، بار معنایی خشونتآمیز و یهودستیزانه آشکاری دارد!
این خط استدلال مشابه آنچه توسط شاکیان صهیونیست ترویج شده است، نشاندهنده نهادینه شدن روایتهای استعماری و اسلامهراسی در سیستم قضایی فرانسه است.
نخست، ماهیت استعماری رژیم صهیونیستی و تاریخ وحشیانه آن را کنار میگذارد و به راحتی قیامهای مشروع ضد استعماری فلسطینیها را بهعنوان اعمال خشونت بیدلیل ریشه در یهودستیزی به تصویر میکشد و به اشتباه کلمه انتفاضه را به نفرت ضد یهودی مرتبط میکند.
دوم، قضات فرانسوی ترجیح دادند از چندمعنایی غنی این واژه چشمپوشی کنند، واژهای که از نظر تاریخی برای توصیف اعتصابهای مسالمتآمیز بسیار بیشتر از اعمال خشونت سیاسی استفاده شده است.
در چارچوب جنبشهای طرفدار فلسطین، مسلمانان و غیرمسلمانان در فرانسه و جاهای دیگر، دهههاست که از این کلمه برای ترویج مخالفت ضداستعماری و حمایت از ادعاهای مشروع مردم فلسطین استفاده میکنند.
متهم کردن ایمزالن به حمایت از خشونت یهودستیزانه، هرگونه مبنای منطقی برای شکایتهای فلسطینیها را انکار میکند، روایتی که توسط برنارد لوئیس، شرقشناس، در سال ۱۹۹۰ ترویج شد.
با وجود تلاش برای پوشاندن خود با لاک بیطرفی با تکیه بر تعریف فرهنگ لغت لاروس (یکی از فرهنگهای لغت برجسته فرانسوی) بهعنوان مدرک قطعی، این حکم نشان داد که عمیقا انگیزه سیاسی دارد و ریشه در استعمار ساختاری و اسلامهراسی دارد.
زیربنای پیگرد قانونی ایمزالن، فضای سیاسی بود که دولت را برای پیگیری اتهامها تحت فشار قرار میداد، روایتی نژادپرستانه که بهعنوان «تخصص» مطرح میشد؛ آثار چهرههای اسلامهراس مانند فلورانس برگود-بلکلر که اعتبار فکری او توسط بسیاری از محققان محترم به شدت به چالش کشیده شده است، نقش محوری در این چارچوببندی ایفا کرد.
برگود-بلکلر، که از طریق مقالههای موفق اسلامهراسانه خود به شهرت رسید، نگرانیهایی را در مورد استفاده از کلمه انتفاضه مطرح کرد.
در طول فرجامخواهی پرونده ایمزالن، استدلالهای مطرحشده توسط شاکیان صهیونیست با استدلالهای ارائهشده در دادگاه اول سازگار ماند؛ به ادعای آنها، فراخوان انتفاضه در پاریس به معنای فراخوان مرگ یهودیان است.
در عین حال، ایمزالن از حمایت قابل توجهی از جنبشهای مردمی مانند «اضطرار فلسطین» و همچنین از چهرههای سیاسی شناختهشده، ازجمله نماینده مجلس فرانسه، ارسیلیا سودایس، برخوردار شد؛ این پرونده نشاندهنده استراتژی فعلی اورولی برای سلب پتانسیل زبان برای مخالفت و در نتیجه مسدودکردن افق سیاسی عدالت و آزادی است.
انتظار میرود تصمیم دادگاه در مورد پرونده ایمزالن تا پایان سال جاری میلادی صادر شود؛ صدور حکم محکومیت برای ایمزالن، سابقه خطرناکی را در فرانسه ایجاد میکند و عملا استفاده عمومی از کلمهای را که برای بسیاری، به بهترین وجه بیانگر مبارزه فلسطینیها است، غیرقانونی میکند.
انتهای پیام/