با شکست ۳ بر یک تیم فوتبال پرسپولیس مقابل فولاد در هفته هجدهم لیگ برتر، پیروزی بزرگ آنها مقابل سپاهان در هفته گذشته، تا حدود زیادی از کانون توجهات کنار رفت و حالا مشکلات تاکتیکی عمیق سرخپوشان خصوصاً در فاز دفاعی زیر ذرهبین قرار گرفته است.
پس از سپری کردن اردوی نیمفصل در کمپ اسپایر قطر و تقویت اسکواد تیم با ۲ خرید خارجی و یک خرید داخلی، تصور میشد پرسپولیس از همان هفته شانزدهم به روند نتیجهگیری خود ادامه دهد و حتی اصلیترین کاندیدای قهرمانی نیز باشد، اما با ۲ شکست در ۳ هفته ابتدایی مقابل فجر و فولاد، حالا علامت سوالهای زیادی در رابطه با پتانسیل قهرمانی سرخپوشان مطرح میشود.
خط دفاعی متزلزل؛ ملیپوشان نامطمئن!
قطع به یقین نقطه ضعف اصلی پرسپولیس در ۲ شکست اخیر خود، خط دفاعی و عملکرد نامطلوب مدافعان این تیم در دفاع تیمی و فردی بوده است. یکی از نکاتی که حتی با چشم غیرمسلح هم به چشم میآمد، ضعف ادامه دار و آسیبپذیری شدید پرسپولیس روی توپهای هوایی و ضربات کرنر و ایستگاهی است؛ مشکلی که از همان ابتدای دوران حضور گاریدو در فصل گذشته تا همین امروز پابرجاست و اوسمار هم نتوانسته با تفکرات برزیلیاش این معضل را حل کند. پرسپولیس مقابل فجر و فولاد ۳ بار به طور مستقیم و غیرمستقیم از روی نقطه کرنر گل خورد و همچنین سانترهای خطرناک در جریان بازی هم سرخپوشان را به دردسر انداخت؛ مثل صحنه پنالتی بازی مقابل سپاهان و یا ضربه سر خطرناک احمدزاده در نیمه دوم بازی با فولاد که بااختلاف کم به بیرون رفت.
همچنین اشتباهات فردی و ناتوانی عجیب مدافعان پرسپولیس که همگی سابقه حضور در تیم ملی را نیز در کارنامه دارند بسیار عجیب به نظر میرسد. به جز بازی مقابل سپاهان، کنعانی، پورعلیگنجی و ابرقویی اصلاً تمرکز لازم و همیشگی را نداشتند و روی صحنههای زیادی میتوانستند بهتر عمل کنند؛ به طور مثال گل دوم فجر به پرسپولیس که اصطلاحاً مدرسهای و سالنی بود و مدافعان اصلاً نتوانستند از باکس خود به خوبی دفاع کنند و فضاهای خالی را پوشش دهند، یا مثلاً گل سوم فولاد به پرسپولیس که عملاً روی اشتباه بدموفع و حرکت پرریسک کنعانی به ثمر رسید.
۶ گل خورده در ۳ بازی ابتدایی نیمفصل دوم، اصلاً آمار و عملکرد یک تیم مدعی قهرمانی نیست و اگر اوسمار میخواهد دومین قهرمانی خود در لیگ را سند بزند، باید هر چه سریعتر چارهای برای این مشکلات بیندیشد.
وابستگی بیش از حد به اورونوف!
از زمان درخشش اورونوف در سمت چپ خط حمله پرسپولیس، میتوان گفت در تمام بازیها وابستگی بیش از حد حملات سرخپوشان به این ستاره ازبک حس میشود. سمت راست پرسپولیس در زمان حملات و خصوصاً زمان مالکیت، آن کارایی لازم را ندارد و عملاً بار حملات تیم روی دوش اورونوف و محمدی از سمت چپ استوار میشود و حتی خود اوسمار نیز بر استفاده حداکثری از تکنیک و خلاقیت اورونوف اصرار دارد.
این تاکتیک همیشگی و وابستگی بیش از حد به این بازیکن، ۲ نتیجه را در پی داشته: هر زمان که او روی فرم و آماده بوده، پرسپولیس موقعیتهای خوبی ایجاد میکند و به گل میرسد، مثل بازی با سپاهان که اورونوف یکی از بهترین نمایشهای خود در پیراهن پرسپولیس را تجربه کرد. در سمت مقابل، هر زمان اورونوف آن عملکرد و ذهنیت همیشگی را نداشته باشد (که این مسئله به دلیل مصدومیتهای پیدرپی او زیاد اتفاق میافتد)، پرسپولیس به وضوح در خلق موقعیتهای خطرناک و حتی بازیسازی به مشکل میخورد؛ همانگونه که در بازی مقابل فولاد در نیمه اول، مدافعان و هافبکهای سرخپوشان قادر به عبور مناسب توپ از میانه میدان نبودند و اصطلاحاً توپ رد نمیشد. حتی در نیمه دوم هم که پرسپولیس به سیستم ۳ دفاعه روی آورد، به دلیل نبود اورونوف عملاً تحرک خاصی در حملات سرخپوشان دیده نمیشد.
اوسمار که یکی از ویژگیهای بارز او و تیمهایش استفاده حداکثری از ظرفیت بازیکنان است، باید هر طور که شده یا این وابستگی به اورونوف را کاهش دهد، یا حداقل بقیه بازیکنان را در حمایت از اورونوف به حداکثر بهرهوری برساند، مخصوصاً در سمت راست که پرسپولیس نتوانسته از آن ناحیه چندان به حریفان آسیب بزند.
پرسپولیس هفته بعد نیز در آزمونی سخت مقابل چادرملو چغر قرار خواهد گرفت، تیمی که در بازی رفت هم پرسپولیس را به دردسر انداخت و از این تیم مساوی گرفت. چادرملو که اتفاقاً ساختار دفاعی خوبی دارد، میتواند فرصت خوبی برای اوسمار و شاگردانش برای جبران مافات هفته گذشته و تلاش برای حل مشکلات تیمی باشد. اگر پرسپولیس نتواند بر مسائل ذکر شده در هفتههای پیشرو فائق آید، شاید بتوان گفت خیلی زود زمینگیر و معادلات قهرمانی برایش سخت خواهد شد؛ هر چند برای بیان کردن چنین مطلبی خیلی زود است و از دست دادن تنها ۶ امتیاز هنوز این تیم را وارد بحران نکرده، آن هم در فصلی که همه مدعیان مشکلات منحصربهفرد خود را دارند و کورس قهرمانی و صدرنشینی بسیار نزدیک و حساس دنبال میشود.
انتهای پیام/