در حالی که بیش از ۱۲۰ کشتیگیر در تاریخ بازیهای المپیک ۳ بار حضور داشتهاند، شمار کسانی که توانستهاند ۴، ۵ یا حتی ۶ دوره المپیکی را تجربه کنند، بهشدت محدود و شگفتانگیز است؛ فهرستی خاص از اسطورههایی که ماندگاری آنها در بالاترین سطح کشتی جهان، فراتر از یک نسل بوده است.
بررسی تاریخ کشتی آزاد و فرنگی نشان میدهد حضور مداوم در بازیهای المپیک، یکی از دشوارترین دستاوردها در این رشته ورزشی به شمار میرود. اگرچه حضور در ۳ دوره المپیک برای حدود ۱۲۰ کشتیگیر ثبت شده، اما زمانی که پای چهار، پنج یا شش دوره حضور به میان میآید، با نامهایی کاملاً استثنایی روبهرو میشویم.
در مجموع، ۲۶ کشتیگیر در تاریخ کشتی جهان موفق شدهاند ۴ بار در بازیهای المپیک شرکت کنند؛ فهرستی مملو از قهرمانان بزرگ که برخی از آنها به نماد ماندگاری در ورزش تبدیل شدهاند. در این میان، نامهایی، چون الکساندر کارلین (۳ طلا و یک نقره)، بوایسار سایتیاف (۳ طلا)، آرتور تایمازوف (۳ طلا و یک نقره)، بروس بومگارتنر از آمریکا و غلامرضا تختی، اسطوره جاودانه کشتی ایران، بیش از دیگران به چشم میخورند.
در سطحی فراتر، تنها ۳ کشتیگیر در تاریخ توانستهاند ۵ بار حضور در المپیک را تجربه کنند؛ ویلفرید دیتریش از آلمان، ریشارد وولنی از لهستان و خورلوگین بایانمونخ از مغولستان؛ ورزشکارانی که طی بیش از یک دهه، جایگاه خود را در سطح اول کشتی جهان حفظ کردند.
اما رکوردی که شاید تا سالها دستنیافتنی باقی بماند، متعلق به میخاین لوپز، اسطوره کوبایی کشتی فرنگی است. او تنها کشتیگیر تاریخ محسوب میشود که شش بار در بازیهای المپیک حضور یافته و در این مسیر، پنج مدال طلای المپیک کسب کرده است؛ افتخاری بیسابقه که او را به نماد ماندگاری یکچهارمقرنی در سطح المپیک تبدیل کرده است.
نکته جالب توجه در این میان، رکورد منحصربهفرد ویلفرید دیتریش از آلمان است؛ کشتیگیری که در دورانی که امکان حضور همزمان در دو سبک وجود داشت، در مجموع هشت بار در بازیهای المپیک روی تشک رفت؛ چهار بار در کشتی فرنگی و چهار بار در کشتی آزاد؛ رکوردی که همچنان در تاریخ کشتی جهان بیهمتاست.
این آمار نشان میدهد تداوم، سلامت جسمانی و توانایی تطبیق با نسلهای مختلف رقبا، مهمترین مؤلفههایی هستند که تنها معدودی از اسطورههای کشتی جهان، از جمله غلامرضا تختی، توانستهاند به آن دست یابند.
انتهای پیام/