به گزارش شهر؛ آتش نشان؛ این واژه سال های سال است که میان همه مردم ایران حرمت دارد. کسانی که برای حفظ جان مردم جان خودشان را به خطر که هیچ از جان می گذرند. نگاهی به چند سال گذشته بیاندازید، در حادثه فرو ریختن پلاسکو ، آتش در کارخانه های صنعتی ، آتش در مناطق مسکونی و انفجار گاز در خیابان امیرکبیر، بیش از ده ها آتش نشان جان خود را از دست دادند. کسانی که هیچ وقت نه تنها برای نجات جان مردم کوتاهی نکردند بلکه جانشان را کف دستشان گرفتند و به دل آتش زدند. اما همین افراد این روزها نه تنها به حریمشان تعرض شد بلکه تجهیزات و ماشین هایشان مقابل چشمانشان به آتش کشیده شد ، تنها به جرم در صحنه بودن برای اطفای حریق! آن هم به دست اغتشاشگرانی که به بهانه اعتراض وارد خیابان شده اند و نه به شهروندان عادی رحم می کنند نه به ناجیان جان مردم!

کاش خودم را سوزانده بودند نه تجهیزات آتش نشانی را!

برای آنکه بدانیم چه بر سر ماشین های آتش نشانی آمده باید سراغ آتش نشانان می رفتیم همان هایی که روز واقعه سر صحنه حضور داشتند. یکی از آتش نشان ها با اصرار ما راضی به گفت و گو می شود. می گوید:« کاش خودم را آتش می زدند نه تجهیزات آتش نشانی را! آنها آخرین تجهیزات روز اروپا برای اطفای حریق بودند. بدون تجهیزات مناسب شاید صدها ماموریت اطفای حریق با مشکل مواجه شود.» کمی مکث می کند . گویی حالا که حرف زدن را شروع کرده است می خواهد نفرتش را از افرادی که به امدادگران مردم هم رحم نکردند نشان بدهد و با کلماتی شمرده شمرده اما قاطع می گوید:«این ها مردم عادی نیستند، در تمام سال های خدمتم و دیدن آشوب هایی که توسط اغتشاشگران در تهران رخ داده بود هیچ وقت ندیده بودم آتش نشانان مورد خشونت قرار بگیرند اما این بار بازی تروریست ها طوری طراحی شده بود بخواهند نیروهای ما را بترسانند تا دست از کار بکشیم اما زهی خیال باطل! »

آنقدر حرفه ای بودند که در ۱۰ دقیقه ۸ ماشین آتش نشانی را منهدم کردند

او برایمان از روز واقعه تعریف می کند و می گوید :« حوالی ساعت ۹ شب بود که خبر آتش سوزی در حسینیه و مجتمع تجاری واقع در خیابان هفده شهریور به مرکز آتش نشانی رسید. نیروها بلافاصله اعزام شدند. نمی دانم آن شب در خیابان های تهران چه کسانی لیدری اغتشاشگران را می کردندکه حتی در حین حرکت ماشین هم به ما با پرتاب سنگ حمله می کردند.به ابتدای خیابان قیام که رسیدیم نیروهای امنیتی محل حادثه را پوشش داده بودند تا آتش نشانان بدون حمله وحشیانه اغتشاشگران بتوانند اطفای حریق را انجام دهند. آتش سوزی بسیار گسترده بود دو طبقه به وسعت چهارصد متر کاملا شعله ور بود.» گلویش را صاف می کند و انگار صحنه های حادثه دوباره مقابل چشمانش ظاهر شده است و ادامه می دهد:« نیروهای کمکی و پشتیبانی هم به ما اضافه شدند، حدود یک ساعت از اطفای حریق که گذشته بود اغتشاشگران به سمت نیروهای ما هجوم آوردند و ما نیز به دستور نیروهای امنیتی مجبور شدیم از محل حادثه فاصله بگیریم.» اینجا که می رسد انگار دیگر نمی تواند خشمش را کنترل کند می گوید: آنها آنقدر حرفه ای عمل کردند که در کمتر از ۱۰ دقیقه تمام تجهیزات اطفای حریق، تجهیزات پرسنل و ۶ ماشین آتش نشانی ما را کاملا آتش زدند و دو ماشین آتش نشانی دیگر را هم تقریبا طوری تخریب کردند که دیگر قابل استفاده نیست.»

لیدرها در حالت عادی نبودند

می پرسم واکنش شهروندان عادی که آنجا حضور داشتند چه بود که می گوید:« اگر مردم عادی سر صحنه نبودند حتما بچه های ما آسیب می دیدند.» اینجای حرف هایش که می رسد می گوید این که می گویم را حتما بنویسید:« افرادی که این آشوب ها را برپا کرده بودند و کسانی که از آنها دنباله روی می کردند اصلا در حالت عادی نبودند و لیدرها کاملا مشخص بودند چه کسانی هستند هر چند صورت های خودشان را پوشانده بودند اما مشخص است این افراد برنامه ریزی کرده اند که چطور و کی عملیات آتش زدن ماشین های آتش نشانی را شروع کنند و مهارت لازم برای انجام این کار راهم داشتند.» او در پایان حرف هایش می گوید همه مردم فقط سوختن ماشین آتش نشانی را دیده اند در حالی که هزینه تجهیزات داخل ماشین کمتر از هزینه تهیه دوباره ماشین آتش نشانی نیست. کسی نمی داند اگر آن تجهیزات نباشد برای اطفای حریق با مردم عادی هیچ فرقی نداریم و دستمان برای امدادرسانی کاملا کوتاه می شود.

انتهای پیام/