کمیته نروژی جایزه صلح نوبل در اکتبر ۲۰۲۵، ماریا کورینا ماچادو، سرکرده مخالفان ونزوئلا را برنده این جایزه اعلام کرد تا به حرکت خود در مسیر سیاسی کاریها و سیاست زدگیها ادامه دهد.
این تصمیم کمیته صلح نوبل با موجی از انتقادها مواجه شد؛ منتقدان تاکید داشتند که انتخاب ماچادو اقدامی سیاسی بوده و ارتباطی به شایستگی واقعی و مورد نیاز برای دریافت جایزه صلح نوبل ندارد و جایزه باید از وی پس گرفته شود؛ جولیان آسانژ، موسس ویکی لیکس با طرح شکایتی علیه بنیاد نوبل، اعطای جایزه به ماچادو را سوءاستفاده آشکار از بودجه بنیاد و اقدام در مسیر تسهیل جنایت جنگی خواند.
رسانه آمریکایی دموکراسی نو، جایزه صلح نوبل را «برخلاف صلح» نامید و گرگ گراندین، تاریخدان، گفت که ماچادو خشونت را توجیه میکند.
ماچادو که ازسوی دولت ونزوئلا به اقدامهای تروریستی متهم شده است، در دعوت از مداخله خارجی در کشور و حمایت از خشونت هم سابقه دارد؛ سابقهای که در تضاد کامل با اصول صلح نوبل قرار دارد.
البته ماچادو موضعگیریهای بحثبرانگیز دیگری نیز داشت؛ وی حمایت خود را از رژیم صهیونیستی در جنگ علیه غزه نیز اعلام کرده بود؛ جنگی که به نسلکشی گسترده در این منطقه منجر شد.
این اتفاق در حالی رخ داد که دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا از مدتی پیش مذبوحانه تلاش میکرد تا برنده این جایزه باشد، اما این پایان جنجال جایزه نوبل صلح ۲۰۲۵ نبود.
ماچادو که پس از دریافت جایزه صلح نوبل در تماس تلفنی به ترامپ گفته بود میخواهد این جایزه را به او بدهد، در نهایت در ۱۵ ژانویه (۲۵ دی ۱۴۰۴) در کاخ سفید جایزه نوبل صلح ۲۰۲۵ را به ترامپ داد که در سراسر جهان بهعنوان نماد جنگطلبی شناخته میشود.
ترامپ که همیشه آرزوی دریافت این جایزه را داشت، آن را پذیرفت و مدعی احترام متقابل شد؛ ماچادو مدعی شد که جایزه را به دلیل نقش ترامپ در پایان دادن به ۸ جنگ به وی داده است، ادعایی که با ارزیابیها و بررسیهای مختلف بلافاصله رد شد.
اقدام ماچادو در دادن جایزه صلح نوبل به ترامپ، وی را بیش از پیش بهعنوان فردی فرصتطلب معرفی کرد که صلح را فدای سیاست کرده است.
در عین حال، این اقدام با واکنشهای مختلفی روبهرو شد؛ کمیته نوبل تاکید کرد که جایزه غیرقابل انتقال بوده و این فقط یک ژست نمادین است.
واشنگتن پست این را «قمار نوبل» نامید، زیرا ماچادو برای جلب حمایت ترامپ از خود در ونزوئلا، جایزه را فدا کرد؛ این در حالی است که نیویورکتایمز گزارش داد که ترامپ پس از اهدای جایزه صلح نوبل به ماچادو، وی را سیاستمداری فاقد احترام در ونزوئلا نامید و حتی پس از انجام اقدام غیرقانونی ربودن نیکلاس مادورو، رئیسجمهور ونزوئلا و انتقال وی به آمریکا، با دلسی رودریگز، معاون مادورو، همکاری کرد.
سیانان در این رابطه نوشت: ماچادو در ازای اهدای مدال فقط یک کیف هدیه دریافت کرد و خبری از حمایت سیاسی ترامپ نشد.
این نشان میدهد که اهدای جایزه صلح نوبل به ماچادو یک معامله سیاسی و نه اقدامی صلحآمیز بود؛ از وس دیگر، این رویداد نمادی از تناقضات عمیق در سیاست خارجی ترامپ است؛ ترامپ خود را «رئیسجمهور صلح» مینامد و ادعا میکند که به ۸ جنگ پایان داده است.
- بیشتر بخوانید:
- انتقادها از اهدای جایزه صلح به ترامپ در میانه نقض جهانی حقوق بشر
- نوبل صلح؛ گروگان سیاستزدگی و مداخلهجویی غرب
این در حالی است که بررسی سیاستهای ترامپ در سال ۲۰۲۵ نشان میدهد که وی نه تنها صلحساز نیست، بلکه جنگآفرین و مداخلهجو است؛ چهلوهفتمین رئیسجمهور آمریکا بر طبل جنگ میکوبد و قانون جنگل را در روابط بینالملل ترویج میکند، جایی که قدرت نظامی و منافع اقتصادی بر قوانین بینالمللی اولویت دارد.
ترامپ در سال ۲۰۲۵، پس از بازگشت به اتاق بیضی شکل کاخ سفید، عملیات نظامی گستردهای را آغاز کرد که شامل اقدام نظامی علیه عراق، نیجریه، سومالی، ایران، یمن و سوریه بود.
رئیسجمهور آمریکا در اوایل ۲۰۲۶، پس از ماهها افزایش حضور نظامی در کارائیب، ونزوئلا را بمباران و نیکولاس مادورو، رئیسجمهور قانونی این کشور را دستگیر کرد.
این اقدامها که ترامپ آنها را با بهانه مبارزه با مواد مخدر انجام داد، بخشی از الگوی مداخلهجویانه وی است که قانون جنگل را حاکم میکند؛ این رویکرد، مستقیما قوانین بینالمللی را نقض میکند.
ترامپ با دستاویز قرار دادن دکترین مونرو (Trump Corollary to the Monroe Doctrine) نیمکره غربی را تحت عنوان «حوزه ما» تعریف کرد؛ این دکترین که در استراتژی امنیت ملی ۲۰۲۵ توصیف شده، آمریکا را مجاز به استفاده از نیروی نظامی علیه آنچه کارتلها خوانده است، در هر جایی از نیمکره غربی میداند.
وی همچنین تهدید به حمله به کلمبیا کرد و رئیسجمهور سابق هندوراس را که به قاچاق مواد مخدر محکوم شده بود، آزاد کرد؛ رئیسجمهور آمریکا در مرز جنوبی، مهاجرت را «تهاجم» نامید و مرز را نظامی کرد، که به کاهش ۹۹ درصدی مهاجرت با هزینه انسانی بالا منجر شد.
تهدید به تصاحب گرینلند از دانمارک که شامل گزینههای نظامی بود، نشاندهنده تمایل ترامپ به جنگ افروزی است.
براساس گزارش سازمان ثبت وقایع و مناقشات مسلحانه ACLED، آمریکا در سال ۲۰۲۵ بیش از ۶۲۲ بمباران در خارج از کشور انجام داد؛ این آمار نشان میدهد که ترامپ، برخلاف ادعای «صلح از طریق قدرت»، جهان را به میدان جنگ تبدیل کرده است.
اعطای جایزه نوبل صلح به ماچادو نمونهای از سیاسیکاری بنیاد نوبل است که اعتبار این جایزه را خدشهدار کرد؛ در عین حال، این ژست نمادین نمیتواند واقعیتهای سیاست خارجی ترامپ را پنهان کند.
سیاستهای ترامپ مستقیما قوانین بینالمللی را نقض میکند؛ حمله به ونزوئلا بدون مجوز شورای امنیت، تحریم قضات دیوان بینالمللی کیفری ICC و خروج از معاهدهها، جهان را به «دنیایی بدون قوانین» تبدیل کرده است.
ترامپ با ادعای پایان جنگها، در واقع آنها را افزایش داد و جهان را خطرناکتر کرد؛ هدیه ماچادو به ترامپ نمادی از امیدهای ناکام است؛ ترامپ که خود را صلحساز میداند، در سال ۲۰۲۵ جهان را با مداخلههای نظامی پر کرد و قانون جنگل را حاکم ساخت.
انتهای پیام/