امیرعباس ربیعی، کارگردان فیلم سینمایی «احمد»، در گفت‌وگو با خبرنگار میزان، با تأکید بر نقش انسان و عواطف انسانی در ماندگاری آثار سینمایی گفت: برای من، انسان بسیار مهم است. وقتی یک سوژه تبدیل به سینما می‌شود، اگر فیلم، فیلم درستی باشد، فارغ از طیف فکری و گرایش سیاسی، می‌تواند با مخاطب ارتباط برقرار کند. علت ماندگاری یک اثر سینمایی همین است، چون تأثیرش را در ناخودآگاه مخاطب می‌گذارد.

وی برای توضیح این تأثیرگذاری، سینما را به فرآیند بیهوشی در پزشکی تشبیه کرد و توضیح داد: مثل بیماری که بیهوش می‌شود و دکتر دارویی به او تزریق می‌کند؛ وقتی بیمار به هوش می‌آید، دقیقاً نمی‌داند چه دارویی وارد بدنش شده است، اما اثرش را حس می‌کند. سینما هم همین کار را با مخاطب می‌کند. روایت سینمایی متکی بر عواطف و احساسات است و دقیقاً از همین مسیر می‌تواند درونیات مخاطب را درگیر کند و مفاهیم را تثبیت کند.

ربیعی ادامه داد: به همین دلیل است که سینما و به‌طور کلی آثار هنری، از سینما و تئاتر گرفته تا گرافیک، هنرهای تجسمی و عکس، در مقایسه با سخنرانی یا حتی کتاب، می‌توانند تأثیر عمیق‌تر و ماندگارتری داشته باشند. چون مستقیماً با ناخودآگاه مخاطب ارتباط برقرار می‌کنند. وقتی از شخصیتی مثل حاج قاسم سلیمانی صحبت می‌کنیم، سینما می‌تواند فکر، گفتمان و جهان‌بینی او را به شکلی عاطفی و ماندگار در ذهن مخاطب تثبیت کند.

کارگردان فیلم «احمد» با اشاره به نسبت این اثر با شهید حاج قاسم سلیمانی گفت: فیلم «احمد» بی‌نسبت با حاج قاسم نیست. شهید احمد کاظمی را همه به‌عنوان رفیق صمیمی و همراه نزدیک حاج قاسم می‌شناسند. ماجرای اصلی فیلم، سفر شهید کاظمی به زلزله بم و حضور او در همان ساعات اولیه برای امداد و نجات مردم است. در واقع نقطه آغاز این حرکت در واقعیت، حاج قاسم بود؛ او بود که به‌محض شنیدن خبر زلزله، به حاج احمد می‌گوید «برویم» و رفیق دیرینش هم لبیک می‌گوید و هر دو خالصانه راهی می‌شوند.

ربیعی تأکید کرد: نکته مهمی که شاید کمتر به آن پرداخته شده، این است که ما امثال حاج قاسم و حاج احمد را معمولاً فقط در میدان جنگ می‌شناسیم، اما در فیلم «احمد»، آن‌ها را در میدانی دیگر می‌بینیم؛ میدانی برای رفع رنج مردم، برای گره‌گشایی از مشکلات اجتماعی. این وجه از شخصیت آن‌ها کمتر دیده شده است؛ اینکه در مسئولیت‌های اجتماعی و در نسبت مستقیم با مردم، چقدر خالصانه عمل می‌کردند و خودشان را خادم مردم می‌دانستند.

وی افزود: این شهدا دین خودشان را به مردم ادا می‌کردند و باور داشتند حیات و اعتبارشان را مدیون مردم مؤمن ایران هستند. به نظرم جای این نگاه امروز در میان مسئولان ما خالی است؛ اینکه بتوانند از نسبت حاج قاسم و حاج احمد با مردم الگو بگیرند. همین روحیه خدمتگزاری است که باعث شده حاج قاسم در دل مردم با همه سلیقه‌ها و گرایش‌ها جا خوش کند.

کارگردان «احمد» با ابراز امیدواری نسبت به دیده شدن این فیلم توسط مخاطبان گفت: امیدوارم مردم فیلم «احمد» را ببینند، چون این اثر صرفاً روایت یک واقعه تاریخی نیست، بلکه تلاشی است برای نشان دادن یک منش انسانی؛ نکته جالبی که برای خود من بسیار تأثیرگذار بود، حرف‌هایی بود که پسر شهید احمد کاظمی به من زد.

ربیعی در این باره توضیح داد: او می‌گفت پدرش بسیار دوربین‌گریز بوده و هیچ‌وقت دوست نداشته درباره‌اش فیلم ساخته شود. با این حال، حاج قاسم سلیمانی بارها به فرزند شهید کاظمی گفته بود که دوست دارد کاری برای حاج احمد ساخته شود، اما این اتفاق هیچ‌وقت رخ نداد. بعد از شهادت حاج قاسم بود که زمینه ساخت این فیلم فراهم شد.

وی ادامه داد: پسر شهید کاظمی به من می‌گفت که احساس می‌کند حاج قاسم پدرم را راضی کرده و حالا او رضایت داده است تا فیلمی ساخته شود. من هم شخصاً حس می‌کنم حاج قاسم دوست دارد صدای احمد در ایران شنیده شود؛ صدای انسانی که در سکوت، خدمت کرد.

ربیعی در پایان با اشاره به تجربه سینمای ایران در پرداختن به شخصیت‌های معاصر دفاع مقدس گفت: در سال‌های گذشته، آثار متعددی در حوزه دفاع مقدس ساخته شده و همیشه این نقد وجود داشته که چون ما هم‌عصر این شخصیت‌ها هستیم و تصویر ذهنی مشخصی از آن‌ها داریم، گاهی آن اسطوره‌ای که در ذهن مردم شکل گرفته، با تصویر ارائه‌شده در فیلم هم‌خوانی ندارد. از شهید چمران گرفته تا شهید کاظمی. این چالش بزرگی است، اما اگر روایت، انسانی و صادقانه باشد، می‌تواند مخاطب را با خود همراه کند.

انتهای پیام/