لیست ۳۴ نفره تیم ملی بوکس ایران در حالی اعلام شد که در این فهرست در کنار نامهای جدید و جوان، یک نکته قابلتوجه به چشم میخورد. در این لیست تنها دانیال شهبخش به عنوان بازمانده نسل طلایی بوکس ایران حضور دارد. نسلی که در سالهای اخیر افتخارات کمسابقهای را برای بوکس کشور رقم زد.
هرچند برخی معتقدند علی حبیبینژاد نیز میتواند در زمره همین نسل قرار بگیرد، اما واقعیت این است که او در رقابتهای مهمی، چون گزینشی المپیک اردن، قهرمانی آسیا در دبی و مسابقات جهانی صربستان حضور نداشت و از این منظر، نمیتوان او را جزئی از آن تیم طلایی دانست.
به نظر میرسد باید پذیرفت که نسل طلایی بوکس ایران به پایان راه خود رسیده است. تیمی که با هدایت علیرضا استکی شکل گرفت و موفق شد در سختترین روزهای ورزش دنیا و در اوج کرونا دو سهمیه المپیک کسب کند، دو مدال نقره و دو برنز آسیا را بگیرد و همچنین تنها مدال تاریخ بوکس ایران در رقابتهای جهانی را به دست آوَرَد.
تغییر نسل اگر با شیب ملایم و برنامهریزیشده اتفاق بیفتد، میتواند یک روند مثبت باشد و بیتردید کسی مخالف جوانگرایی نیست. با این حال، هر کسی که فضای بوکس را از نزدیک لمس کرده باشد، دلتنگ تیمی میشود که پس از سالها ناکامی، توانست دوباره سری میان سرها درآورد.
آن تیم مجموعهای متحد، همدل و جنگنده بود که تقریباً از هر میدان بینالمللی با دست پر بازمیگشت و اعتماد از دست رفته بوکس ایران را احیا کرد، اما پس از ان تیم ملی بزرگسالان دیگر رنگ خوشی را به خود ندید.
ناخدای آن کشتی طوفانزده علیرضا استکی بود؛ مربیای که توانست تیم ملی بوکس را از شرایط بحرانی به ساحل آرامش برساند. از آن تیم قدرتمند، امروز تنها دانیال شهبخش به عنوان یک بوکسور باتجربه باقی مانده است! بوکسوری که حتی در بازیهای کشورهای اسلامی نیز موفق شد تنها مدال برنز بوکس ایران را به دست آورد.
علیرضا استکی میراثی قدرتمند و ماندگار برای بوکس ایران به جا گذاشت؛ میراثی که تا امروز وارثی در حد و اندازه آن پیدا نکرده است. امید میرود تیم ملی بوکس در سال آینده بتواند بار دیگر یاد و خاطره آن تیم قدرتمند را زنده کند تا ناکامیهای ۲ - ۳ سال اخیر به دست فراموشی سپرده شود و بوکس ایران دوباره به روزهای اوج خود بازگردد.
انتهای پیام/