با وجود هزینهکرد سنگین نزدیک به ۴۵۰ میلیون پوندی لیورپول در تابستان گذشته شواهد نشان میدهد این باشگاه ناچار است در پنجره نقلوانتقالات زمستانی نیز دوباره دست به جیب شود؛ تصمیمی که بیش از آنکه نشانه ولخرجی باشد، حاصل تغییر شرایط و فشار واقعیتهای فصل جاری است.
تیم آرنه اسلات در نیمفصل نخست با چالشهایی جدی روبهرو شده و مصدومیتها بهویژه در خطوط حمله و دفاع مرکزی توازن ترکیب را بر هم زده است. مصدومیت پای الکساندر ایساک و کمبود گزینههای مطمئن برای پوشش ویرجیل فندایک و ابراهیما کوناته، عملاً دست سرمربی هلندی را بسته است؛ موضوعی که حتی پیش از مصدومیتها نیز بهعنوان ضعف ساختاری ترکیب لیورپول مطرح بود.
در خط دفاع، مصدومیت سنگین جیووانی لئونی و غیبتهای مکرر جو گومز، جرمی فریمپونگ و کانر بردلی باعث شده فندایک بار اصلی خط عقب را به دوش بکشد. در فاز هجومی نیز غیبت کودی خاکپو و جایگاه نامطمئن فدریکو کیهزا در تفکرات اسلات، عمق تهاجمی تیم را بهشدت کاهش داده است. این کمبودها بهوضوح روی نیمکت لیورپول نیز دیده میشود؛ جایی که بازیکنان نوجوانی مانند ریو نگوموها ۱۷ ساله و تری نیونی ۱۸ ساله بهطور مستمر در فهرست بازیها قرار میگیرند، بیآنکه واقعاً گزینهای آماده برای رقابت در سطح لیگ برتر باشند. این وضعیت، بهگفته ناظران، زنگ خطری جدی برای تیمی است که مدعی حضور در جمع چهار تیم برتر محسوب میشود.
در چنین شرایطی، علاقه لیورپول به جذب آنتوان سمنیو از بورنموث و مارک گهی از کریستال پالاس، منطقی و هدفمند ارزیابی میشود. سمنیو با سرعت، قدرت و توان بازی در هر دو جناح، میتواند تنوع هجومی ایجاد کند و گهی نیز گزینهای برای کاهش فشار از روی فندایک خواهد بود. در صورت ناکامی در این اهداف، اسلات ناچار است به سراغ بازیکنانی با پروفایل مشابه برود. در نهایت، هرچند هزینهکرد مجدد در زمستان ممکن است شائبه واکنش احساسی را ایجاد کند، اما تجربه موفق خریدهای میانهفصل گذشته نشان میدهد لیورپول در این مسیر سابقه تصمیمهای حسابشده دارد. تقویت یک مهاجم کناری و یک مدافع میانی تضمینکننده سهمیه لیگ قهرمانان نیست، اما میتواند شانس احیای فصل و بازگشت بازدهی سرمایهگذاری بزرگ تابستانی را بهطور قابل توجهی افزایش دهد.
انتهای پیام/