ورزش همگانی بهعنوان یکی از پایههای اصلی سلامت اجتماعی، نقش تعیینکنندهای در ارتقای کیفیت زندگی، پیشگیری از بیماریها و افزایش نشاط عمومی دارد. برخلاف ورزش قهرمانی که مخاطبان خاص خود را دارد، ورزش همگانی با دربرگرفتن تمام اقشار جامعه، از کودکان تا سالمندان، میتواند به ابزاری مؤثر برای کاهش هزینههای درمان، افزایش بهرهوری نیروی انسانی و تقویت سرمایه اجتماعی تبدیل شود.
در دنیای امروز که کمتحرکی، چاقی، استرس و بیماریهای غیرواگیر به معضلات جدی جوامع تبدیل شدهاند، ورزش همگانی دیگر یک انتخاب نیست، بلکه یک ضرورت اجتماعی و بهداشتی محسوب میشود. پیادهروی، دوچرخهسواری، نرمشهای صبحگاهی و فعالیتهای ساده ورزشی، کمهزینهترین و در عین حال مؤثرترین راهکار برای حفظ سلامت جسم و روان جامعه هستند.
در این میان، رسانهها نقشی کلیدی در فرهنگسازی ورزش همگانی ایفا میکنند. رسانهها با قدرت اطلاعرسانی، جریانسازی و الگوسازی میتوانند ورزش را از یک فعالیت فردی به یک رفتار اجتماعی تبدیل کنند. پوشش خبری رویدادهای همگانی، معرفی سبک زندگی فعال، پرداختن به فواید ورزش ساده و روزمره و برجستهسازی الگوهای مردمی، از جمله ابزارهایی است که رسانهها برای ترویج ورزش همگانی در اختیار دارند.
متأسفانه در بسیاری از موارد، تمرکز رسانهها بهطور افراطی بر ورزش حرفهای و حاشیههای آن معطوف شده و ورزش همگانی سهم اندکی از تولیدات رسانهای را به خود اختصاص داده است. این در حالی است که بازتاب مستمر فعالیتهای همگانی، گزارش از فضاهای شهری ورزشی، معرفی برنامههای محلی و گفتوگو با کارشناسان سلامت میتواند انگیزه عمومی برای تحرک را افزایش دهد.
رسانهها همچنین میتوانند با نقد کمبود زیرساختها، مطالبهگری از مسئولان و انعکاس مشکلات موجود، نقش نظارتی خود را در توسعه ورزش همگانی ایفا کنند. توسعه پیادهراهها، پارکهای ورزشی، مسیرهای دوچرخهسواری و برنامههای منظم شهری، بدون حمایت رسانهای و آگاهیبخشی عمومی به نتیجه مطلوب نخواهد رسید.
در نهایت، ورزش همگانی زمانی به یک فرهنگ پایدار تبدیل میشود که رسانهها آن را نه بهعنوان خبر فرعی، بلکه بهعنوان یک اولویت اجتماعی بازتاب دهند. جامعه سالم، حاصل رسانه مسئول و ورزشی در دسترس همگان است.
انتهای پیام/