قهرمان کاراته المپیک ناشنوایان ۲۰۱۳ بلغارستان و عضو کمیته فنی کاراته ناشنوایان آسیایی و جهانی، نسبت به سیاستهای فدراسیون ناشنوایان و روندهای مدیریتی اخیر این نهاد اعتراضات جدی وارد کرد.
میثم اخوان در گفتوگو با میزان، در این رابطه اظهار داشت: سالهاست که در کاراته ناشنوایان فعالیت میکنم، اما در چند سال اخیر تصمیمگیریها کاملاً از مسیر تخصصی خارج شده است. افراد شنوا را جایگزین مربیان و داوران ناشنوا کردهاند و همین افراد را به مسابقات بینالمللی از جمله اعزام اخیر به ژاپن فرستادند. این روند ناعادلانه است و اعتبار و شأن جامعه ناشنوایان را زیر سؤال برده است.
وی ادامه داد: دبیر فدراسیون ناشنوایان سالها مدعی حمایت از ناشنوایان بوده، اما در عمل هیچ حمایتی وجود نداشته است. تصمیمها و انتخابهای او همیشه به نفع افراد شنوا بوده و عملاً جای مربیان و داوران ناشنوای شایسته را گرفتهاند. حتی در اعزامها خود را مربی تیم معرفی میکنند بدون اینکه صلاحیت و جایگاه لازم را داشته باشند. هدفگذاری او بیشتر بر منافع شخصی و دریافت پاداشهای مالی است تا رشد واقعی ورزش ناشنوایان.
اخوان در ادامه تصریح کرد: رئیس فدراسیون شناخت کافی از جامعه ناشنوایان ندارد. حتی زبان اشاره را بلد نیست و طبیعی است که چنین مدیری نتواند ارتباط درست با جامعهای که مسئولیت آن را برعهده دارد برقرار کند. این ناآشنایی باعث شده تصمیمگیریها سطحی، غیرکارشناسی و آسیبزننده باشد. در بسیاری از موارد شایستگان ناشنوا کنار گذاشته شدند و افراد شنوا بدون هیچ ارتباطی با جامعه ما منصوب شدهاند.
وی در این رابطه عنوان کرد: متأسفانه همین وضعیت در سراسر کشور تکرار شده است. اکثر رؤسای هیئتهای ناشنوایان، شنوا هستند. این مسئله در انتخابات و رأیگیریها تبعیض آشکار ایجاد میکند و عملاً راه را برای آشنابازی و تصمیمگیریهای غیرشفاف باز کرده است.
قهرمان کاراته المپیک ناشنوایان در ادامه درباره اعزام کاروان ایران به المپیک ناشنوایان توکیو، متذکر شد: اعزام افراد شنوا که تسلطی به زبان اشاره ندارند، باعث اشتباهات متعدد و سوءتفاهمهای جدی شد. تیم ملی عملاً بدون مترجم زبان اشاره راهی مسابقات شد؛ موضوعی که برای یک تیم ناشنوا کاملاً غیرقابل قبول است. بسیاری از مشکلات فنی و ارتباطی نتیجه همین بیتوجهی مدیریتی بود.
اخوان درباره انتصاب بسبح به عنوان سرپرست تیم تکواندو، تاکید کرد: این تصمیم نمونه دیگری از بیتوجهی به ظرفیت قهرمانان ناشنوا است. تیم تکواندو میتوانست یک سرپرست با تجربه ناشنوا داشته باشد، اما دوباره فردی بدون ارتباط تخصصی با جامعه ما منصوب شد. این نوع انتصابات نشان میدهد مدیریت فعلی هیچ برنامهای برای استفاده از نیروهای واقعی جامعه ناشنوایان ندارد. تمام سمتهای مدیریتی از روسای هیئتها تا سرپرستان و مربیان باید توسط ناشنوایان متخصص اداره شود. تنها در این صورت است که تبعیض، آشنابازی و تصمیمگیریهای غیرشفاف پایان پیدا میکند و حقوق ورزشکاران حفظ میشود.
انتهای پیام/