به گزارش وبدا، مقداد قاسمی گرج، فوق تخصص جراحی عروق و آندووسکولار و عضو هیئت علمی دانشگاه علوم پزشکی شیراز تاکید کرد: اگرچه واریس در نگاه اول یک بیماری خوش‌خیم تلقی می‌شود، اما در صورت عدم درمان می‌تواند به نارسایی مزمن وریدی و عوارض قابل‌توجهی منجر شود.

وی افزود: مطالعات اپیدمیولوژیک نشان می‌دهد که حدود ۲۵ تا ۳۰ درصد از زنان و ۱۵ تا ۲۰ درصد از مردان در طول عمر خود درجاتی از واریس را تجربه می‌کنند؛ شیوع آن با افزایش سن بیشتر می‌شود و در گروه سنی بالای ۵۰ سال به بیش از نیمی از جمعیت می‌رسد.

این عضو هیأت علمی دانشگاه علوم پزشکی شیراز ادامه داد: این اختلال ارتباط نزدیکی با ناکارآمدی سیستم دریچه‌ای در ورید‌ها دارد، در حالت طبیعی، بازگشت خون از اندام‌های تحتانی به سمت قلب توسط دریچه‌های یک‌طرفه و انقباض عضلات پا تسهیل می‌شود، هنگامی که این دریچه‌ها تخریب یا عملکردشان مختل می‌شود، جریان برگشتی خون افزایش یافته و فشار داخل عروق بالا می‌رود؛ در نتیجه دیواره رگ‌ها دچار گشادشدگی و پیچ‌خوردگی می‌شود.

عوامل مؤثر در بروز واریس

قاسمی گرجی با اشاره به اینک عوامل متعددی در بروز واریس نقش دارند، افزود: ژنتیک یکی از مهم‌ترین فاکتورهاست؛ در خانواده‌هایی که یکی از والدین مبتلا به واریس هستند، خطر ابتلای فرزندان تا دو برابر افزایش می‌یابد.

به گفته وی بارداری، چاقی، افزایش سن، ایستادن یا نشستن طولانی‌مدت، کم‌تحرکی، مصرف دارو‌های هورمونی و سابقه ترومبوز ورید عمقی (DVT) نیز از دیگر عوامل مستعدکننده هستند.

قاسمی گرجی تصریح کرد: همچنین مشاغلی که نیاز به ایستادن طولانی دارند، بیشترین شیوع واریس را نشان می‌دهند؛ سبک زندگی کم‌تحرک و نشستن طولانی‌مدت به افزایش تدریجی بروز واریس منجر شده است.

تظاهرات بالینی بیماری واریس

فوق تخصص جراحی عروق و آندووسکولار در خصوص تظاهرات بالینی این بیماری عنوان کرد: بیماران معمولاً از احساس سنگینی، درد مبهم یا فشار در پاها، به‌ویژه پس از ایستادن طولانی‌مدت، شکایت دارند؛ علائم در پایان روز یا در هوای گرم تشدید می‌شود و بالا بردن پا‌ها معمولاً باعث تسکین می‌شود.

قاسمی گرجی با اشاره به اینکه در برخی بیماران خارش، سوزش، ورم مچ پا و گرفتگی عضلات در شب نیز مشاهده می‌شود، بیان کرد: در مراحل پیشرفته، تغییر رنگ پوست، سفتی بافت زیرجلدی و زخم‌های وریدی در ناحیه داخلی مچ پا ظاهر می‌شود؛ یکی از عوارض شایع، التهاب و لخته در ورید‌های سطحی است که با قرمزی، درد و تورم موضعی مشخص می‌شود.

این عضو هیئت علمی دانشگاه علوم پزشکی شیراز افزود: با پیشرفت تکنولوژی، روش‌های درمانی متنوعی مانند لیزر و رادیوفرکانسی، اسکلروتراپی و فلبکتومی برای واریس توسعه یافته‌اند که نسبت به جراحی‌های باز کلاسیک، تهاجم کمتر و دوره نقاهت کوتاه‌تری دارند.

راه‌های پیشگیری از واریس

وی با بیان اینکه پیشگیری از واریس و کاهش احتمال عود شامل اقدامات ساده، اما مؤثر است خاطر نشان کرد: فعالیت فیزیکی منظم، خصوصاً پیاده‌روی و شنا، بالا نگه داشتن پا‌ها هنگام استراحت، پرهیز از ایستادن یا نشستن طولانی، حفظ وزن مناسب، استفاده از جوراب‌های فشاری در دوران بارداری یا پس از درمان، پیگیری دوره‌ای با سونوگرافی برای ارزیابی موفقیت درمان و رعایت سبک زندگی سالم، به‌ویژه در بیماران با سابقه خانوادگی واریس، در کاهش بروز مجدد بیماری نقش کلیدی دارد.

انتهای پیام/