دشواری‌های حرفه پرستاری در ایران بسیار فراتر از شب‌بیداری‌های معمول است. حقوق و دستمزد پرستاران با توجه به سختی کار و تورم فزاینده، ناکافی ارزیابی می‌شود. پرداخت نشدن به موقع مطالبات و عدم تناسب درآمد با هزینه‌های زندگی، از دغدغه‌های اصلی این قشر است.

فشار کاری سنگین فرسودگی روانی را به دنبال دارد که در نهایت سبب کاهش رضایت شغلی می‌شود، این مسئله در کنار استرس ذاتی کار در بخش‌های بحرانی، فشار روانی زیادی به پرستاران وارد می‌کند.

به مناسبت روز پرستار پروین کاظمی، نایب رئیس دوم شورای عالی نظام پرستاری، در گفت‌وگو با میزان ضمن گرامیداشت این روز درباره عمده‌ترین دغدغه‌های جامعه پرستاری کشور گفت: بزرگترین دغدغه‌ پرستاران معیشت و مسائل مالی‌ زندگی است.

وی بیان کرد: معوقات پرداختی، نگرانی از آینده شغلی، فشار کاری و اضافه کاری‌های اجباری چالش‌هایی است که عرصه را برای فعالیت پرستاران تنگ کرده است. با توجه به افزایش تورم در جامعه، پرداختی پرستاری متناسب با آن افزایش نیافته است.

کاظمی بحث مسکن را یکی دیگر از چالش‌های بزرگ پرستاران برشمرد و تأکید کرد: دغدغه‌های پرستاران بیشتر حول و حوش مسائل مالی می‌چرخد. پرستاری که حقوقش را بر اساس دستمزد‌های سال گذشته دریافت می‌کند امیدش به آینده کاری از دست می‌دهد و با دشواری زندگی را سر می‌کند.

نایب رئیس شورای عالی نظام پرستاری، در پاسخ به سوالی درباره کمبود نیروی پرستاری در بیمارستان‌ها، تاکید کرد: ما پرستار در جامعه کم نداریم، به کارگیری و نگهداشت آنان مهم است. اگر شرایط نگهداشتی نیرو فراهم شود، قطعاً این مشکلات حل می‌شود. وقتی مسائل معیشتی پرستار حل نشود، آنها مجبور می‌شوند یا ترک کار کنند یا به سمت مشاغلی با درآمد آزاد، بهتر و راحت‌تر روی آورند.

وی به پدیده مهاجرت پرستاران نیز اشاره کرد و گفت: چه کسی دوست دارد خانه و وطنش را ترک کند؟ به جرات می‌توان گفت ۹۰ درصد پرستارانی که مهاجرت می‌کنند، به دلیل مشکلات مالی این کار را انجام می‌دهند.

وی در بخش دیگری از سخنانش به معضل مسکن برای پرستاران پرداخت و تاکید کرد: یک پرستار ۱۰ تا ۱۵ سال باید کار کند و پولش را پس‌انداز کند، بدون آنکه هیچ استفاده‌ای از آن بکند، تا بتواند مسکنی تهیه کند. این وضعیت پرستاران را به سمت «چندجا کاری» سوق می‌دهد که قطعاً بر کیفیت کار آنها تأثیر منفی می‌گذارد.

انتهای پیام/