گروه سیاسی ؛ شهید حسن طهرانی مقدم به عنوان پدر موشکی جمهوری اسلامی ایران، بیشترین نقش را در توسعه صنعت موشکی جمهوری اسلامی ایران داشته است؛ موشکهایی که امروز با برد ۲ هزار کیلومتری، خواب راحت را بر چشمان دشمنان جمهوری اسلامی ایران حرام کردهاند.
«دانشمند برجسته»، «مدیر بلند همت» و «پارسای بیادعا» صفتهایی بودند که حضرت آیتالله خامنهای چند روز پس از شهادت «حسن طهرانی مقدم» در سال ۱۳۹۰ به او اطلاق کردند. بُرشهایی از زندگی این قهرمان کشورمان را که در کتاب «مردی با آرزوهای دوربُرد» گردآوری شده است، منتشر میکند.
داستان هفدهم
هدفش موفقیت خودش و تشکیلاتش نبود. حتی هدفش سربلندی سپاه و نیروهای مسلح و ایران و خاورمیانه قدرتمند هم نبود. صاف و پوست کنده، میخواست اسلام «ابرقدرت» شود. میخواست دشمنان قسم خورده اسلام جرأت نکنند به مسلمانان نگاه چپ بیندازند. میخواست اسرائیل نابود شود و سرزمینهای اشغالی طعم آزادی را بچشند.
آن وقت این هدفها را مثل چیزهای لوکس و کم مصرف نگذاشته بود توی بوفه که هر ازچند گاه نگاهشان کند و انگیزه بگیرد. اینها را آورده بود توی مکالمات روزمره خودش و نیروهایش. در دسترستر و کاربردیتر از چیزی که کسی بتواند فکرش را بکند. آنقدر نزدیک که با نیم ساعت صحبت با هر کسی در هر موضوع بی ربطی میتوانست برسد به این اهداف و ایدههایش برای عملی کردنشان.
وقتی از این چیزها حرف میزد، لحنش حماسی میشد و برق چشمهایش آدم را می گرفت. طوری که مخاطبش هر که بود، سر ذوق می آمد و با علاقه تاییدش میکرد. میگفت: «یه روز اگه احساس کنم اینجا زیاد مفید نیستم ول میکنم و میرم لبنان عین یه سرباز ساده میجنگم». هیچ تعارفی هم توی لحن کلامش نبود. حرف کسی بود که اسرائیل را مغرورترین و پلیدترین دشمن اسلام میدانست و توی خیلی از جلسهها میگفت: «باید کاری کنیم اسرائیل با شنیدن اسم شیعه به خودش بلرزه».
شاید آن جمله معروف حاج حسن که چند ماه مانده به شهادتش توی جلسهای خطاب به «بچههایش» گفته بود، برای ما مردم عادی عجیب باشد، آنقدر که دیوار نوشتهاش کنیم و بشود زینت اتوبانها و نمایشگاهها و جشنواره هایمان. ولی برای آنهایی که آن روز توی جلسه بودند و حاجی را می شناختند، حرف عجیبی نیامده بود. وقتی که حاج حسن دستش را مشت کرده و گفته بود: «من اگه مُردم هم روی قبرم بنویسید: اینجا مدفن کسیه که میخواست اسرائیل رو نابود کنه».