تیم ملی فوتبال امید ایران سالهاست به رؤیای حضور در المپیک میاندیشد؛ رؤیایی که در این چند دهه، با وجود نسلهای طلایی و مربیان پرشمار، هر بار رنگ باخته است. حالا هدایت این تیم به امیدرضا روانخواه رسیده، مربی جوانی که بیش از آنکه با رزومه مربیگریاش شناخته شود، با اظهارات جنجالی و وعدههای پر سر و صدا در رسانهها دیده میشود.
روانخواه که پیشتر به عنوان بازیکن در استقلال شناخته میشد، حالا با حمایت عجیب فدراسیون فوتبال و در شرایطی نهچندان روشن روی نیمکت یکی از حساسترین تیمهای ملی کشور نشسته است. او در نخستین مصاحبههایش وعده داد نسل جدید فوتبال ایران را متحول خواهد کرد، از تاکتیکگرایی مدرن گفت و حتی مدعی شد که امیدها برای صعود به المپیک از شانس بالایی برخوردارند. با این حال، آنچه تاکنون در اردوهای تیم او دیده شده، نهتنها نشانی از تحول ندارد، بلکه نگرانیها درباره عقبگرد فنی این تیم را افزایش داده است، چراکه رزومه آنچنان ویژهای هم ندارد.
برخی کارشناسان معتقدند روانخواه هنوز به بلوغ فنی و مدیریتی برای هدایت یک تیم ملی نرسیده و این انتخاب بیشتر بر پایه ارتباطات پشتپرده صورت گرفته تا شایستگی حرفهای. نداشتن تجربه هدایت تیمهای بزرگ، فقدان سابقه موفقیتآمیز در رده باشگاهی، و تزلزل در تصمیمگیریهای فنی، از جمله چالشهایی است که مربی جوان تیم امید با آنها دستوپنجه نرم میکند.
از سوی دیگر، در نبود یک برنامهریزی دقیق و حمایت ساختاری از سوی فدراسیون، حتی بهترین مربیان هم در تیم امید با مشکل مواجه میشوند؛ اما نکته نگرانکننده در مورد روانخواه این است که نهتنها از یک برنامه حرفهای خبری نیست، بلکه وعدههای او هم هر روز بلندپروازانهتر و دور از واقعیت میشوند.
در نهایت، باید دید آیا روانخواه میتواند با اصلاح رویکرد خود، فاصله میان شعار و عمل را کاهش دهد یا او نیز به فهرست بلند مربیان ناکام تیم ملی امید افزوده خواهد شد؛ فهرستی که صعود به المپیک را تنها در حد یک رؤیا باقی گذاشته است.
انتهای پیام/