باخت ۳ بر صفر شب گذشته استقلال مقابل النصر در مرحله یک هشتم نهایی لیگ نخبگان آسیا، بار دیگر مشکلات این تیم را آشکار کرد. این شکست، نهتنها نشاندهنده اختلاف فنی دو تیم بود، بلکه بحران استقلال در ساختار فنی و مدیریتی را بیش از پیش نمایان کرد. تغییرات پیدرپی سرمربی و عدم ثبات در کادرفنی، این تیم را در مسیر سقوط قرار داده است.
استقلال در این فصل چندین تغییر روی نیمکت داشته است؛ جواد نکونام فصل را شروع کرد، اما خیلی زود کنار رفت. پس از او سهراب بختیاریزاده به عنوان سرمربی موقت آمد و خیلی زود کنار رفت و پیتسو موسیمانه هدایت تیم را برعهده گرفت، اما با وجود سابقه درخشانش در فوتبال آفریقا، در استقلال عملکرد موفقی نداشت و خیلی زود جای خود را مجدداً به سهراب بختیاریزاده داد.
بختیاریزاده که به عنوان سرمربی موقت روی کار آمد، در مدت کوتاه حضورش روی نیمکت آبیپوشان عملکرد امیدوارکنندهای داشت، اما باشگاه تصمیم گرفت دوباره به گزینه خارجی روی بیاورد و میودراگ بوژوویچ را استخدام کرد. انتخابی که از همان ابتدا با انتقاداتی همراه بود، چراکه کارنامه بوژوویچ نشان میداد او بیشتر در تیمهای متوسط فعالیت کرده و در سطح تیمی مانند استقلال نیست.
اعتماد به داخلیها؛ راهی که نادیده گرفته شد
سهراب بختیاریزاده در مدت کوتاهی که سرمربی استقلال بود، نشان داد میتواند تیم را جمعوجور کند. اما مدیریت باشگاه ترجیح داد به جای دادن فرصت به یک گزینه داخلی، یک مربی خارجی دیگر را وارد چرخه تغییرات کند. اگرچه تجربه نشان داده که مربیان داخلی همواره گزینههای کمریسکتری برای تیمهای بحرانزده بودهاند.
استقلال این فصل روی نیمکت خود آرامش نداشته و همین موضوع به عملکرد فنی تیم ضربه زده است. تغییرات پیاپی، عدم اعتماد به گزینههای داخلی و انتخابهای نامناسب در جذب مربیان خارجی، تیم را از مسیر موفقیت دور کرده است. اگر مدیریت باشگاه به دنبال خروج از بحران است، اولین گام، پایان دادن به این چرخه بیپایان تغییرات و ایجاد ثبات در کادر فنی خواهد بود.
این تغییرات پیدرپی، باعث از دست رفتن هماهنگی در تیم شده است. بازیکنان هرچند هفته یکبار با تفکرات جدید مواجه میشوند و تاکتیکها مدام تغییر میکند. چنین شرایطی باعث شده استقلال نتواند یک مسیر مشخص را دنبال کند و هرگز به ثبات لازم برای موفقیت نرسد.
انتهای پیام/