روز گذشته بود که باشگاه پرسپولیس در خبری رسمی اعلام کرد که خوان کارلوس گاریدو، سرمربی اسپانیایی پرسپولیس بعد از کسب چند نتیجه ضعیف همراه ژاوی دستیار خود از کار برکنار شد تا هدایت سرخپوشان به صورت موقت به کریم باقری، سیدجلال حسینی و دیگر اعضای کادرفنی سپرده شود تا این باشگاه بتواند با فراغ بال یک سرمربی خارجی را انتخاب کند. 

گاریدو در پرسپولیس نتوانست انتظارات را برآورده کند و درنهایت هم به صورت توافقی از این تیم جدا شد. سرمربی اسپانیایی در پرسپولیس توانایی اجرای تاکتیک‌ها و برنامه‌های خود را نداشت و از همه مهمتر این بود که نتوانست با بازیکنان این تیم آنطور که باید و شاید ارتباط بگیرد و در نهایت هم بدون اینکه بازی در استادیوم آزادی را تجربه کند کشورمان را ترک کرد. 

منهای مسائل فنی، گاریدو در ارتباط گیری هم خیلی خوب نبود و در نهایت فضا در پرسپولیس طوری شد که به قول معروف بازیکنان خودشان را برای سرمربی نمی‌کشتند! 

حالا سوال اینجاست که نقش سیدجلال حسینی و کریم باقری به عنوان دو دستیار و بازوی ایرانی گاریدو در این ناکامی‌ها چقدر بوده است؟ درست است که گاریدو شناختی از فضای فوتبال ایران نداشت، اما چرا حسینی و بعد از آن باقری در شرایط حساس و بزنگاه‌ها کمکی به این مربی نکردند؟

اگر گاریدو شناختی از روحیات بازیکنان ایرانی نداشت چرا حسینی به عنوان یک مربی آشنا به فضای پرسپولیس کمکی به او نکرد؟ اگر سرمربی اسپانیایی در نتایج ضعیف پرسپولیس نقش اصلی را داشت، نقش سیدجلال حسینی به عنوان اصلی‌ترین و مورد اعتمادترین مربی ایرانی کادرفنی پرسپولیس در این ناکامی‌ها چقدر است؟ 

هرچه هست نه به اندازه گاریدو، اما سیدجلال حسینی و بعد از آن کریم باقری هم در این وضعیت فعلی پرسپولیس شریک هستند و نباید نقش آنها نادیده گرفته شود.

انتهای پیام/