خبرگزاری میزان - در حالیکه فدراسیون وزنهبرداری در المپیکها همواره پرچمدار و مدالآور بوده است، اما بعد از مدتها برای نخستین بار پس از المپیک ۲۰۰۸ پکن موفق به کسب هیچ مدالی در بازیهای المپیک ۲۰۲۴ پاریس نشد.
این موضوع در حالی برای وزنهبرداری ایران رخ داد که باتوجه به شرایط نه چندان مطلوبی که در این سالها در این رشته دنبال میشد تا حدودی امکان پیشبینی آن وجود داشت، اما با این وجود هم میشد دست خالی از پاریس بازنگشت و با یک مدال حداقلی این زنجیره را حتی در پایینترین سطح حفظ میکردیم، اما نشد.
این در حالی است که برای سالها عنوان قویترین مرد جهان به عنوان یکی از شعارهای المپیک نوین در اختیار وزنهبرداران کشورمان بود تا روی ابرها حرکت کنیم، اما حالا مدتهاست نه تنها خبری از این عنوان پُرطمطراق نیست بلکه دریغ از حتی کسب یک مدال برنز.
وزنهبرداری تا سالها به همراه کشتی آزاد مدال آورترین ورزش ایران بود و نخستین کسی که مدال المپیک را برای ایران بهدستآورد، جعفر سلماسی بود که در بازیهای المپیک ۱۹۴۸ لندن موفق به این کار شد. پس از انقلاب نیز در بازیهای المپیک ۲۰۰۰ سیدنی اولین و دومین طلای ایران در وزنهبرداری المپیک توسط حسین توکلی و حسین رضازاده کسب شد، اتفاقی که تا المپیک ۲۰۰۸ پکن ادامه داشت، اما در این المپیک دست وزنهبرداری ایران از مدال خالی ماند.
هرچند سجاد انوشیروانی و تیم فنی و مدیریتی همراهش مدت زمان کوتاهی است که بر مسند فدراسیون نشستهاند و نمیتوان بابت نتایج رخ داده و ناکامی در کسب مدال در المپیک خیلی به آنها خرده گرفت، اما با توجه به وزن بالای فنی و مدیریتی نفرات حاضر در این فدراسیون انتظار حداقلی برای کسب یک مدال نمیتواند انتظار بیجایی باشد، انتظاری که شاید از آن به عنوان زیادهخواهی یاد شود، اما حقیقت را نمیتوان نادیده گرفت.
علی داوودی در المپیک توکیو به نشان ارزشمند نقره فوقسنگین دست یافت، اما در این المپیک نه تنها موفق به تکرار آن مدال نشد بلکه حتی جایی روی سکوی برترینها هم نداشت تا نشانی دیگر از افت و عقبگرد او و وزنهبرداری باشد. با این اوصاف میتوان گفت وزنهبرداری بیش از هر زمان دیگر در معرض روزمرگی و عقبگرد قرار دارد. البته آنطور که انوشیروانی وعده داده نیروهای تازه نفس این رشته در راه هستند و در آینده نزدیک و در بازیهای المپیک ۲۰۲۸ لس آنجلس باید شاهد درخشش دوباره این رشته باشیم.
انتهای پیام/