به گزارش گروه فرهنگی میزان، دکتر محمدحسین رجبی دوانی، استاد تاریخ اسلام در یادداشتی با عنوان لقب عسکری اوج مظلومیت امام ویژه سالروز ولادت حضرت امام حسن عسکری (ع) که در کانال تلگرامی خود منتشر کرده است نوشت:
هشتم ربیع الثانی بنابر نقل مشهور سالروز ولادت خجسته یازدهمین امام و پیشوای بر حق مسلمانان جهان وجود مقدس حضرت امام حسن عسکری (علیهالسلام) است. آن وجود مقدس در چنین روزی به سال ۲۳۲ هجری قمری در شهر مدینه به دنیا آمدند و در همان سنین خردسالی که برخی گفتند که سه ساله یا چهار ساله بودند همراه با پدر بزرگوار خود به شهر سامرا احضار شدند و در این شهر مستقر گشتند.
در حقیقت امام عسکری (علیهالسلام) در شهر سامرا نشر و نما یافتند و به سبب آن که دستگاه جبار خلافت عباسی و به ویژه خلیفه وقت متوکل (لعنه الله) بر وجود مقدس امام هادی (علیه السلام) پدر آن حضرت سخت گرفته بود و میخواستند که آن حضرت را از داشتن ارتباط با بدنه جامعه و وکلا و نائبان خود در عالم اسلام محروم کنند و ارتباط آنها را قطع کنند، امام هادی (علیهالسلام) را به پایتخت خود سامرا آورد که امام عسکری (علیهالسلام) هم در چنینی سنی همراه با پدر به سامرا آمد و همه عمر شریف خود را از این به بعد در این شهر گذراند.
آن وجود مقدس در سن ۲۲ سالگی در سال ۲۵۴ و در پی شهادت پدر عظیم الشأنش امام هادی (علیه السلام) به امامت رسید و دوران امامت آن حضرت کوتاهترین دوره در بین تمام امامان ما هست، یعنی شش سال بیشتر طول نکشید و عمر شریف حضرت هم ۲۸ سال بود.
اینکه چرا آن حضرت را عسکری نامیدهاند ظاهر امر به این نکته برمیگردد که آن حضرت همراه با پدربزرگوارشان در منطقهای نظامی تحت نظر شدید بودند و، چون عرب، لشکر و نظامی را عسکر میخواند به این دلیل عسکری نامیده شدهاند.
اما برای خود بنده جای سوال بود که ما امامانمان را به بهترین القابشون میشناسیم مثلاً میگویم علی مرتضی حسن مجتبی یا محمد باقر که باقرالعلوم است، جعفر صادق، موسی کاظم یا امام علی بن موسی را رضا مینامیم به معنای پسندیده؛ اما چرا به این وجود مقدس که میرسیم آن حضرت را عسکری مینامیم. عسکری بودن یعنی در یک منطقه نظامی بودن که فضیلتی نیست، حال آنکه القاب دیگری هم آن وجود مقدس داشته است.
تصور و تحلیل بنده این است که اتفاقاً عسکری که بر سایر القاب آن وجود مقدس غلبه پیدا کرده، نشان دهنده عمق مظلومیت این امام هست که آن حضرت چنان در فشار و مظلومیت بوده است که بارها به زندان افتاده و حتی تلاش بر این بوده است که از ازدواج آن حضرت جلوگیری شود و از پیدایش آخرین حجت خدا ممانعت به عمل آید و همچنین فشار زیاد بر آن وجود مقدس باعث گردید که تنها امامی باشد که در طول عمر کوتاه خود حتی یک حج و یا یک عمره هم به جا نیاوردند، لذا عسکری بودن نه به عنوان یک فضیلت بلکه به عنوان بیان عمق مظلومیت و فشارها بر ساحت مقدس آن حضرت است.