: محمدرضا رضاپور گفت: "خانه دختر" فیلم جدیدی نیست ، از این قبیل فیلم ها با  سبک و سیاق به اصطلاح اجتماعی چند سالی است که در سینمای ایران زیاد ساخته می شود.

محمدرضا رضاپور، منتقد سینما در گفتگو با خبرنگار فرهنگی میزان گفت :شاید سوژه فیلم " خانه دختر" به لحاظ هنجارشکنی و مخالفت با فضای اخلاقی عمومی جامعه جدید باشد ولی به هر حال ما در تاریخ سینمای ایران از این تیپ فیلم ها زیاد داریم.فیلم هایی که سعی می کنند شخصیت مذهبیون و یا در حقیقت خانواده های ایرانی را روی پرده سینما ترور کنند.

وی افزود : در ادبیات داستانی هم اینگونه ترور کردن را از جمله در برخی آثار صادق هدایت داشته ایم،آثاری که به نوعی تعریض می زند به نگاه سنتی ،باورها و هنجارهای مورد تایید خانواده های سنتی که اکثریت جامعه هستند.

این منتقد سینما با اشاره به اینکه در دو سال گذشته وارد فضای جدیدی شده ایم گفت : فضای هنجارشکنی و قبح شکنی جدی تر شده و یا به نوعی مصادیق روشنتر شده ، برای نمونه از فیلم "خانه پدری " می توان نام برد ، اثری که نشان می داد پدری در یک محله مذهبی تهران زندگی میکند و در خانه اش المان هایی مثل وسایل تعزیه وجود دارد و دختر خود را می کشد و در خانه خاک می کند و بعد هم عموی خانواده که جزو همین خانواده سنتی است برای اطمینان از کشته شدن دختر، با شمشیر تعزیه سعی می کند خون و جنازه ی دختر را شناسایی کند آنهم از زیر خاک..

سردبیر ماهنامه ی "نقدسینما" گفت : به نظر من "خانه دختر" هم به نوعی ادامه " خانه پدری" است هم به دلیل وجه تسمیه ایی که در نام فیلم استفاده شده و هم اینکه این بار به جای کشته شدن آن دختر ، تعرض به آن دختر از طرف اقوام درجه یک صورت گرفته. اینها نکاتی است که به نظر می رسد اخلاق عمومی باید در مقابل ساختن اینگونه فیلم ها واکنش نشان دهد ، فیلم هایی که به بهانه آسیب شناسی هم ترویج فحشا می کنند و هم دامن می زنند به برخی موضوعات و هم اینکه اسناد مشخصی برای پرداختن به اینگونه موضوعات ندارند وقتی به این فیلمسازان مراجعه می کنید و سوال می پرسید که چگونه به این سوژه رسیدند نهایتا می توانند تیتر یکی دو تا خبر در روزنامه ها را برای پرداختن به اهمیت موضوع فیلم به شما بگویند.جدا از اینکه آدم های بی هویت و بی شناسنامه ای که در این فیلم ها تصویر می شوند قابلیت تعمیم به کل جامعه را دارند یا خیر ؟ و هیچ وقت کارگردان یا تهیه کننده این فیلم ها جواب نمی دهند که چگونه میتوانند چنین موضوعاتی را که نهایتا در حد یک پرونده قضایی برای یکی دو نفر است را به کل جامعه تعمیم دهند .

وی افزود : ما درپلان آخر فیلم با صحنه ای مواجه ایم که خواهر کوچکتر با لبخندی که بر لبش خشک می شود به دوست پسر خود نگاه می کند و القا می کند که سرنوشت تمام دخترانی که در فضای خانواده های ایرانی زندگی می کنند همین است. اگر فیلم های دیگر به لحاظ طراحی شخصیت این نشانه ها در آن وجود داشت که جامعه بزرگتری از جهان فیلم را مورد هدف قرار می دهند در این فیلم بطور مشخص صحنه پایانی تلاش دارد به مخاطب القا کند و در واقع مخاطب عمومی را شیر فهم کند که من یک نمونه از کلیت جامعه ایرانی را به شما نشان می دهم و به اندازه خواهر این دختر و همه دختران ، این سرنوشت در انتظار آدم های دیگر هم هست.

رضا پور با اشاره به اینکه دوست دارد خوش بین باشد اما جهانی که فیلمساز در "خانه دختر" ترسیم کرده به او این اجازه را نمی دهد گفت : جالب است نویسنده فیلم خودش جرات وجسارت ساختن فیلم را نداشته و فیلمنامه اش را در اختیار یک کارگردان نسبتا گمنام و ناشناخته در سینما قرار داده و با یک تهیه کننده ی جوان فیلم را ساخته اند. من این فیلم را در رده ی فیلم های سفارتی که در این چند سال در سینمای ایران مرسوم و مد شده قرار می دهم فیلم هایی که تلاش میکنند دین اسلام را در تعارض با قوانین بین المللی قرار بدهند . فیلم های سفارتی که سنت ایرانی بصورت عام و دین اسلام بصورت خاص را در تعارض با قوانین انسانی قرار میدهند و زن را به عنوان یک کلیدواژه که در
حقوق بین الملل روی آن حساس هستند به عنوان یک قربانی نشان دهند.

این منتقد سینما در پایان با اشاره به اصلاحاتی که گفته شده از طرف کارگردان در تدوین نهایی روی فیلم انجام گرفته افزود : به قول فیلمنامه نویس ها موضوعات مورد انتقاد وارد شیمی فیلم شده و به تاروپود رسیده و با اصلاحات ممیزگونه ی 30 ثانیه نمی توان به آن رسید.