خبرگزاری میزان - چهار مصاحبه کامران نجف زاده را پس از بازگشت از آمریکا در برنامه برمودا شبکه نسیم با دقت نگاه کردم. رنگ و لعاب دکور و نحوه و کیفیت تصویرها در عیاری بالاتر از برنامه‌های صدا و سیما بود. مجری هم با هر مهمانی به یک روش ارتباط گرفته و هرچه باید و شاید می‌پرسد. هیچ‌کس را عصبانی نمی‌کند حتی پورعرب زودجوش را… به راحتی کاری می‌کند که رئیس فدراسیون مملکت، روپایی بزند… در حالیکه همان مهمان‌ها در برابر سوال‌های خیلی سهل و دم دستی‌تری از این در گفتگوهای دیگر، جوابگوی مجری نبوده اند. اما در «برمودا» مهمان‌ها حال خوبی دارند و موازی با آن، مخاطب هم اقناع می‌شود. نجف زاده در بدو ورود مهمان‌ها و خوش آمد گویی و حتی نحوه دست دادن و مشایعت و پا روی پا نیانداختن به شدت مبادی آداب است و اصول دیپلماتیک و پروتکل‌های تشریفاتی را به دقت، رعایت می‌کند. 

تحلیل‌های انتخاباتی درباره این برنامه، چیزی شبیه حرف‌های مش‌قاسم در دایی جان ناپلئون است، چون پیش خبر برنامه نجف زاده دست کم یکسال پیش در خبرگزاری‌ها منتشر شده بود! نجف زاده به پشتوانه نویسندگی و سال‌ها خبرنگاری و گزارشگری در ایران و کشورهای دیگر به پختگی‌ای در گفت‌وگو رسیده که گمان می‌کنید مرتضی حیدری در دوران اوجش با شوخی‌ها و کنایه‌های حامد آهنگی به خوبی ترکیب شده و این می‌تواند برای تلویزیزون خوش آیند باشد. 

انتهای پیام/