به گزارش خبرنگار گروه اقتصاد ، فاز ۱۱ پارس جنوبی یکی از پر حاشیه‌ترین میدان‌های گازی کشور است که برنامه ریزی برای توسعه آن از دهه ۸۰ شمسی آغاز شد و با گذشت بیش از یک دهه همچنان به مرحله تکمیلی خود نرسیده است.

 

میدان گازی که از ابتدا در قالب همکاری مشترکی با شرکت توتال فرانسه برای پیشبرد اهداف توسعه‌ای برنامه ریزی شده بود که این شرکت در نیمه راه پارس جنوبی را ترک کرد و در تجربه‌ای مشابه سال گذشته مجددا برای توسعه همین فاز از پارس جنوبی در قالب کنسرسیومی با حضور شرکت ملی نفت چین (CNPC) و شرکت ملی نفت ایران( NIOC) پا به میدان گذاشت تا شاید کار نیمه تمام سال های گذشته خود را به مرحله قابل قبولی برساند.

 

همکاری مشترکی که عمر آن نیز دیری نپایید به پایان رسید تا قصه توسعه سال‌های گذشته آن باز هم تکرار شود و اهداف استخراج روزانه ۲ میلیارد فوت مکعب یا ۴۰۰ هزار بشکه نفت و میعانات گازی برای مصارف خانگی بر روی کاغذ باقی بماند.

 

گفتنی است طبق اعلام مسئولین مربوطه شرکت توتال در این دوره از حضورش ۹۰ میلیارد دلار در پارس جنوبی سرمایه گذاری کرده و طبق قرارداد برای خروج جریمه نمی‌شود، اما مبالغی که در ایران سرمایه‌گذاری کرده تا زمان اجرای کار، بازپرداخت نمی‌شود.

 

پس از خروج رسمی توتال از پارس جنوبی و اعلام آن از سوی بیژن زنگنه وزیر نفت، صحبت‌هایی در خصوص فرآیند جایگزینی شرکت‌های دیگر صورت گرفت که در این میان با توجه به سهم ۳۰ درصدی شرکت ملی نفت چین( CNPC)، حضور این شرکت در ادامه روند تکمیل و توسعه این فاز قوت گرفت.

 

حال با گذشت چند ماه از اعلام رسمی خروج توتال، برخی منابع مدعی شدند شرکت ملی نفت چین( CNPC) نیز زمزمه‌های رفتن خود را به زبان آورده تا توسعه این میدان را با شرکت پتروپارس ایران تنها بگذارد.

 

تحت این شرایط باید منتظر ماند و دید سرانجام توسعه این میدان گازی چه زمانی و با کمک چه روش‌هایی رنگ حقیقت به خود می‌گیرد تا منابع گازی آن وارد چرخه مصرف شود.