خبرگزاری میزان - گزارش‎ها نشان می‎دهند بیش از ۵ درصد از انتشار گاز‌های گلخانه‌ای جهانی به جنگ یا فعالیت ارتش‌ها مرتبط است، اما کشور‌ها همچنان مقیاس واقعی این موضوع را پنهان می‌کنند.

کارشناسان به تدریج این سوال را مطرح کرده‌اند که فعالیت‌های نظامی و جنگ چه تاثیری بر تغییرات اقلیمی دارند.

۲ دهه تجزیه و تحلیل بین‌المللی و بحث در مورد رابطه بین تغییرات آب و هوا و امنیت بر این موضوع متمرکز شده است که چگونه آب و هوای بی‌ثبات‎کننده می‌تواند امنیت کشور‌ها را تضعیف کند، اما عمدتا این موضوع نادیده گرفته شده است که چگونه انتخاب‌های امنیت ملی، مانند هزینه‌های نظامی یا جنگ، می‌توانند بر آب و هوا تأثیر بگذارند و بنابراین امنیت جمعی را تضعیف کنند.

از آنجایی که فروپاشی آب و هوا در حال روی دادن است و شتاب می‌گیرد، ضروری است که بتوان انتشار گاز‌های گلخانه‌ای از همه فعالیت‌های اجتماعی، چه در زمان صلح و چه در زمان جنگ را درک کرده و به حداقل رساند، اما وقتی صحبت از انتشار گاز‌های گلخانه‌ای نظامی یا جنگی می‌شود، این یک هدف دور باقی می‌ماند.

ارتش‌ها مسئول تولید ۵.۵ درصد از گاز‌های گلخانه‌ای

بهترین برآورد‌ها این است که ارتش‌ها مسئول ۵.۵ درصد از انتشار گاز‌های گلخانه‌ای در جهان هستند.

اگر ارتش جهانی به‌عنوان یک کشور در نظر گرفته شود، می‌توان آن را از نظر انتشار گاز‌های گلخانه‌ای در رتبه چهارم بین هند و روسیه قرار داد.

ارتش‌ها به شدت به سوخت‌های فسیلی وابسته هستند و در حالی که اهداف صفر خالص بحث‌هایی را در مورد کربن‌زدایی نظامی باز کرده است، کربن‌زدایی موثر بدون درک مقیاس انتشار و بدون چارچوب‌های سیاست داخلی و بین‌المللی برای تشویق آن غیرممکن است.

در حال حاضر، هیچ کدام از این اطلاعات وجود ندارد در حالی که هزینه‌های نظامی جهانی با کربن فشرده به سطوح رکوردی رسیده است.

در نهایت، چارچوب سیاست بین‌المللی به معنای «UNFCCC» است؛ در حالی که برخی از ارتش‌ها اهداف مبهم کاهش انتشار را تعیین کرده‌اند، آن‌ها اغلب از نظر دامنه، جزئیات و مسئولیت‌پذیری کوتاه هستند.

به‌عنوان مثال، در حالی که ناتو روشی برای شمارش گاز‌های گلخانه‌ای تهیه کرده است، این روش برای اعضای آن اعمال نمی‌شود و به‎صراحت انتشار گاز‌های گلخانه‌ای را از عملیات و مأموریت‌های ناتو، آموزش و تمرینات حذف می‌کند.

نشست آب و هوایی کوپ۲۸ که با تخریب مداوم غزه تشدید شد، توجه بی‌سابقه‌ای به رابطه بین بحران آب و هوا، صلح و امنیت داشت، اما در حالی که در رویداد‌های جانبی و اعتراضات قابل مشاهده بود، انتشار گاز‌های نظامی و درگیری دوباره از دستور کار رسمی حذف شد.

بستن این شکاف انتشار گاز‌های گلخانه‌ای و درگیری ابتدا مستلزم آن است که دولت‌ها نقش بزرگی را که ارتش‌ها در انتشار گاز‌های گلخانه‌ای جهانی ایفا می‌کنند و نیاز به شفافیت بیشتر را بپذیرند.

این امر مستلزم آن است که جنبش آب و هوا بر روی روند رو به رشد به سمت تقاطع در حمایت از خود بنا شود و از این موضوعات دوری نکند؛ و این بستگی به گسترش جامعه محققانی دارد که انتشار گاز‌های گلخانه‌ای و درگیری‌های نظامی را مستند کرده، به داده‌های آن‌ها از سوی سازمان‌هایی که روند انتشار جهانی را ردیابی و گزارش می‌کنند، استناد می‌شود.

برای چندین دهه، استثناگرایی محیطی نظامی و تفسیر‌های محدود از امنیت آب و هوا، امنیت آب و هوای جمعی را تضعیف کرده است و این روند باید تغییر کند.

ردپای مخرب کربن ارتش آمریکا

ارتش آمریکا بیش از تمامی کشور‌های صنعتی مانند پرتغال و دانمارک گاز‌های گلخانه‌ای تولید می‌کند، اما از بررسی دقیق این موضوع طفره می‌رود.

ارتش آمریکا در مقیاس، بسیار وسیع است و ردپای کربن آن بزرگ‌تر از هر نهاد دیگری روی زمین است، اما وقتی نوبت به افشای اطلاعات درباره انتشار گاز‌های گلخانه‌ای می‌رسد، آن را از آمار دور نگه داشته است.

دیوید واین، نویسنده کتاب «ملت پایگاه؛ چگونه پایگاه‌های نظامی آمریکا در خارج از کشور به آمریکا و جهان آسیب می‌رسانند»، می‎گوید: این یک مشکل واضح است که همه از آن آگاهی دارند، اما کسی تمایل ندارد درباره آن صحبت کند؛ با وجود داشتن سابقه طولانی آسیب بسیار جدی، با این نوع پوشش نامرئی عمل می‌کند.

تاثیرات زیست‌محیطی ماشین نظامی آمریکا

تأثیرهای زیست‌محیطی ماشین نظامی آمریکا در دو گزارش سال ۲۰۱۹ ثبت شده است که نشان می‌دهد این ماشین بزرگ‌ترین مصرف کننده سازمانی هیدروکربن در جهان است و نسبت به کشور‌های صنعتی مانند پرتغال و دانمارک انتشار گاز‌های گلخانه‌ای بیشتری دارد.

با این حال سهم آن در گرم کردن کره زمین تا حد زیادی نادیده گرفته شده است، دولت آمریکا برای فعالیت‌های نظامی از پروتکل ۱۹۹۷ کیوتو که اهداف الزام‌آور انتشار گاز‌های گلخانه‌ای را برای کشور‌های امضاکننده تعیین می‌کند، لابی کرده است.

در جریان مذاکرات پاریس در سال ۲۰۱۵، این معافیت حذف شد، اما گزارش انتشار گاز‌های گلخانه‌ای نظامی اختیاری است.

با توجه به اینکه سران جهان در حال حاضر در مورد پیامد‌های تغییرات آب و هوایی در اجلاس کوپ ۲۸ در دبی بحث کردند، نگاهی به هزینه‌های زیست محیطی ارتش آمریکا داریم:

ابعاد فعالیت‌های نظامی آمریکا در جهان

پنتاگون اطلاعاتی در مورد پایگاه‌های خود منتشر نمی‌کند اما تحقیقات «واین» نشان می‌دهد که بیش از ۷۵۰ پایگاه نظامی آمریکا در خارج از این کشور در حدود ۸۰ کشور وجود دارد.

این‌ پایگاه‌ها هزینه زیادی دارند؛ هزینه‌های نظامی آمریکا در سال ۲۰۲۲ به ۸۷۷ میلیارد دلار رسید که حدود ۴۰ درصد از کل هزینه‌های جهانی را نشان می‌دهد.

پاتریک بیگر، مدیر تحقیقات پروژه آب و هوا و جامعه مستقر در آمریکا، معتقد است آمریکا در حال حاضر بیش از ۳ برابر تعداد ماموریت‌های دیپلماتیک خارج از کشور، پایگاه‌های نظامی در خارج دارد، که همه آن‌ها برای عملیات و تولید زباله و آلودگی به سوخت‌های فسیلی نیاز دارند.

تاثیر فعالیت‌های نظامی آمریکا بر آب و هوا چیست؟  

براساس گزارش اخیر ۲ اندیشکده، به‌طور کلی، ارتش‌ها از بزرگ‌ترین مصرف‌کنندگان سوخت در جهان هستند و ۵.۵ درصد از انتشار جهانی را به خود اختصاص می‌دهند؛ در مقایسه، هوانوردی غیرنظامی حدود ۲ درصد را به خود اختصاص می‌دهد.

نیرو‌های مسلح آمریکا که دستکم سه‎چهارم از حضور نظامی جهان را به خود اختصاص می‌دهند، با اختلاف بیشترین میزان انتشار را دارند؛ ارقام ناچیز است، اما برآورد می‌شود که آن‌ها در سال ۲۰۱۷ حدود ۲۷۰ هزار بشکه نفت در روز خریداری کرده‌اند؛ رقمی که در آن سال به حدود ۱۰۰ میلیون بشکه می‌رسد.

مصرف سوخت طی چند دهه افزایش یافته است؛ در حالی که میانگین مصرف سوخت آمریکا در جنگ جهانی دوم ۳.۸ لیتر (یک گالن) بود، این رقم تا زمان حمله آمریکا به عراق در سال ۲۰۰۳ به ۸۳.۳ لیتر (۲۲ گالن) رسیده بود.

این آمار مدرن شامل کیت نظامی، تجهیزات و تامین انرژی تمام امکانات مدرن حومه آمریکا در سراسر جهان است، اما بخش عمده‌ای از سوخت به وسیله سیستم‌های تسلیحاتی شامل تانک‌ها، کشتی‌ها و هواپیماها، به میزان ۸۰ درصد مصرف می‌شود که برای جت‌های جنگنده در ارتفاعات بالا استفاده می‌شود.

خسارت، به هیچ وجه محدود به زمان جنگ نیست؛ بین سال‌های ۲۰۰۱ تا ۲۰۱۸، تنها یک‌سوم از انتشار گاز‌های گلخانه‌ای آمریکا مربوط به مناطق اصلی عملیات آن، مانند عراق و افغانستان بود.

فراتر از خطوط مقدم، تأثیر ارتش آمریکا به شبکه گسترده‌ای از زنجیره‌های تأمین تولید کربن فشرده گسترش می‌یابد؛ براساس گزارش وزارت دفاع آمریکا، شرکت هوافضای این کشور به‌طور متوسط به ۲۰۰ تامین کننده اصلی متکی است که بیش از ۱۲ هزار شرکت در سطوح پایین‌تر قرار دارند.

سایر اشکال آسیب زیست محیطی

خسارت وارد شده از سوی نیرو‌های مسلح آمریکا فراتر از انتشار کربن است؛ توسعه نظامی همچنین بر کیفیت هوا، اکوسیستم‎ها، تنوع زیستی و سلامت جمعیت‌های محلی ساکن در اطراف پایگاه‌ها تأثیر گذاشته است.

تاریخچه اخیر آسیب‌های نظامی به روز‌های آزمایش هسته‌ای در «بیکینی آتول» در جزایر مارشال برمی‌گردد، جایی‎که آمریکا بین سال‌های ۱۹۴۶ تا ۱۹۵۸، ۶۷ انفجار انجام داد و ساکنان را در معرض سطوح تشعشعات مشابه چرنوبیل قرار داد.

به‌اصطلاح جنگ علیه ترور نیز میراثی از آسیب‌های زیست محیطی و مشکلات عمده بهداشتی را در مکان‌هایی مانند عراق و افغانستان به‌جا گذاشت، جایی که ارتش آمریکا به‌طور معمول پلاستیک، وسایل الکترونیکی و سایر زباله‌های سمی را در گودال‌های بزرگ می‌سوزاند.

بر اساس این گزارش واقعیت اساسی این است که پایگاه‌های نظامی برای محیط زیست خوب نیستند؛ طبق تعریف، آن‌ها غلظتی از مقادیر بسیار زیاد مواد مخرب و سلاح‌های بسیار خطرناک هستند که برای انسان و سایر موجودات زنده مفید نیستند.

انتهای پیام/
فاطمه سرلک