خبرگزاری میزان - پس از بحث‌های عمومی فراوان درباره حق ادعایی رژیم صهیونیستی برای «دفاع از خود»، جامعه بین‌المللی جایگاه خود را دوباره به دست آورد، زیرا یک بار دیگر پارادایم بشردوستانه در دسترس قرار گرفت.

یک وقفه ۴ روزه پس از توافق رژیم صهیونیستی و حماس که همچنین شامل آزادی ۵۰ صهیونیست بازداشت شده در ازای آزادی ۱۵۰ اسیر زن فلسطینی می‌شود.

پارادایم بشردوستانه و عادی سازی خشونت استعماری رژیم صهیونیستی

از سرگیری پارادایم بشردوستانه نخستین گامی است که جامعه بین‌المللی از آن برای عادی‌سازی نه‌تنها خشونت استعماری رژیم صهیونیستی، بلکه میزان خسارات وارده به آن، بدون ذکر تلفات غیرنظامیان فلسطینی، استفاده می‌کند.

طبق مقاله‌ای در «پولیتیکو»، دولت بایدن نگران بوده که وقفه بشردوستانه «به خبرنگاران اجازه دسترسی گسترده‌تر به غزه و فرصتی برای آشکار کردن بیشتر ویرانی در آنجا و معطوف کردن افکار عمومی به سمت اسرائیل را بدهد».

«یانز لنارچیچ»، کمیسر اتحادیه اروپا برای کمک‌های بشردوستانه و مدیریت بحران، ابراز امیدواری کرد که «افزایش قابل‌توجهی در ارسال کمک‌های بشردوستانه به غزه و داخل آن» وجود دارد؛ وی خواستار توقف بیشتر بشردوستانه برای امکان کمک‌های بیشتر شد.

آنچه از سوی حامیان منافق بشردوستانه ناگفته می‌ماند این است که در این بین چه کاری انجام خواهد شد؟ آیا جامعه بین‌الملل، در این مورد اتحادیه اروپا، واقعا نگران ارسال کمک‌های بشردوستانه به غیرنظامیان فلسطینی در غزه است یا این موردی است که جنایت‌های جنگی رژیم صهیونیستی را قادر می‌سازد و آرامشی برای شهرک‌نشینان-استعماری فراهم می‌کند، در حالی که تصمیم می‌گیرد گام‌های تهاجمی بعدی خود را اتخاذ کند؟

این وقفه، آتش‌بس نیست و در حالی که کمک‌های بشردوستانه به فلسطینی‌ها مهلت موقتی می‌دهد، اما هرگز با آنچه رژیم صهیونیستی توانایی تحمیل آن از نظر تخریب را دارد، برابری نمی‌کند یا از آن فراتر نمی‌رود.

با این حال، جامعه بین‌الملل ترجیح می‌دهد هیچ بحثی درباره این واقعیت وجود نداشته باشد تا زمانی که غزه بار دیگر در چارچوب پارامتر‌های پارادایم بشردوستانه قرار گیرد و موج جدید آوارگی، بزرگتر از نکبت ۱۹۴۸ و از تکه‌ای از آنچه از فلسطین باقی مانده، در داده‌های آماری گنجانده شود.

سیاست اخراج کامل مردم فلسطین

وزیر اطلاعات رژیم صهیونیستی آخرین کسی است که پیشنهاد «اسکان داوطلبانه» آوارگان فلسطینی در غزه را داده است؛ او در «جروزالم پست»، نوشت: جامعه بین‌المللی می‌تواند به جای پرداخت پول برای بازسازی غزه یا آنروا شکست خورده، در هزینه‌های اسکان مجدد کمک کند و به مردم غزه کمک کند زندگی جدیدی در کشور‌های میزبان جدید خود بسازند.

این بخشی از استعمار رژیم صهیونیستی و اخراج کامل مردم فلسطین از غزه است؛ در استعمار، هیچ اسکان داوطلبانه‌ای وجود ندارد، تنها جایگزینی جمعیت بومی فلسطین است.

راه حل ادعایی وزیر اطلاعات رژیم صهیونیستی راه حلی است که او ادعا می‌کند «پس از شکست و نابودی حماس» محقق خواهد شد، با توجه به اینکه رژیم صهیونیستی در این تلاش شکست خورده است.

یک تجاوز طولانی‌مدت با وقفه‌های موقت ممکن است خیلی دور از ذهن نباشد؛ جامعه بین‌المللی چگونه این پارادایم را در حال حاضر حفظ خواهد کرد و فلسطینی‌ها چقدر باید به آن بسنده کنند؟

انتهای پیام/