خبرگزاری میزان - خرد جمعی و بهره‌گیری از راهکار‌های اهل فن، فرمولی است اثربخش که در عرصه ورزش حرف نخست را می‌زند. در نقطه مقابل تک‌روی و بی‌تفاوتی نسبت به این چارچوب و تاخت و‌ تاز علیه منتقدان، سبب می‌شود تا نتوان گلیم خود را تا مرز موفقیت بیرون کشید.

شوربختانه بیژن مقانلو که چهره شناخته شده‌ای در تکواندو است، نسبت به تضارب افکار نگاه مثبتی ندارد که این پاشنه آشیل، وی را از رأس کادرفنی تیم ملی تکواندو دور کرد. اینکه به عنوان سرمربی هر منتقدی را دشمن بدانی و توهم توطئه داشته باشی، به طور قطع نمی‌توانی بار سنگین مسئولیت را به سر منزل مقصود برسانی.

مقانلو در دو دوره حضور در مسئولیت کادرفنی تیم ملی تکواندو، انصافاً ارتباط خوبی با جامعه رسانه‌ای داشت، ولی باید اقرار کرد از متخصصان و منتقدان دوری می‌جست و نقدپذیر نشان نمی‌داد که همین نقطه تاریک موجب شد تا کاستی‌های تکواندوی ما در بازی‌های آسیایی و گرندپری پا برجا بماند و روی لبه تیغ برویم.

بی‌گمان اگر او نقدپذیر نشان می‌داد و به خرد جمعی پایبند بود، می‌توانست در پرتو همگرایی مسیر را برای موفقیت‌های آتی تکواندو هموار کند، اما در کمال تجب پس از قطع همکاری با فدراسیون تاخت و تاز به یاران قدیمی و منتقدان کارشناس خود را آغاز کرد و هیچکدام را از تیغ تیز انتقاداتش در امان نگذاشت.

ای کاش این مرد سرد و گرم چشیده‌ی تکواندو، به جای تکیه به اوهام و دوئل با منتقدان، حرف شنوی پیشه می‌کرد تا در پرتو این چارچوب و در آرامش کامل قطار تیم ملی را به ایستگاه موفقیت می‌رساند، اما افسوس و صد حیف که عینک بدبینی که مقانلو بر چشم زده بود او را به مَسلَخ بُرد و در نهایت این مربی از هدایت تیم ملی تکواندو دور ماند.

با تمام این‌ها شاید این مربی باتجربه تمام پُل‌های پشت سر خود را خراب کرد تا حداقل تا یکی دو سال آینده راهی برای بازگشت به تیم ملی نداشته باشد.

انتهای پیام/