خبرگزاری میزان – رژیم صهیونیستی چندین دهه است که با فلسطینیان جنگ کرده و این واقعیت ممکن است برای بسیاری از افرادی که درک آنها از جهان به وسیله مصرف انحصاری آنها از رسانههای غربی شکل گرفته است، تعجبآور باشد.
پیامدهای انسانی عمیق و پایدار جنگ وحشتناک رژیم صهیونیستی علیه فلسطینیان که از سوی ارتش اشغالگر و شبهنظامیان شهرکنشین متعصب، با ظلم و ستم بیمورد ادامه مییابد، برای نسلها آشکار بوده است.
زندگیهای بیشماری از دست رفته و از نظر جسمی و روحی معلول شدهاند، زمینها و خانهها به سرقت رفته است، معیشت و سنتهای باستانی از بین رفته است، این چرخه طاقتفرسا نیاز به بازسازی دارد و در یک آن همه وعدهها و امکانها از بین میرود، حبس عمده مردمی که به طور تحقیرآمیزی پشت دیوارها و حصارهای سیم خاردار حبس شدهاند، بسیار نرگبار است؛ جایی که آب و برق، غذا و سوخت به ابزار یک رژیم استعماری تبدیل شده است.
رویکرد رسانههای غرب در قبال مردم فلسطین
اما بسیاری از رسانههای غربی این حقایق و خشم را تصدیق نمیکنند، به این دلیل که بسیاری از خبرنگاران و ستوننویسان که اکنون گرفتار آخرین فوران جنون مرگبار در فلسطین شدهاند، همیشه وقایع را از طریق منشوری که عمدتا از سوی رژیم صهیونیستی دیکته میشود، تفسیر کردهاند.
این افراد چه حاضر به اعتراف باشند یا نه، این واقعیتی است که جریان دارد.
در این نوع نگاه رسانههای غربی، رژیم صهیونیستی همیشه قربانی است نه مجرم؛ درک رژیم صهیونیستی از تاریخ برای آنها مهم است و خوانش فلسطینیان نهتنها از گذشته، بلکه از حال و آینده نیز به حساب نمیآید و شاید زشتتر از همه، زندگی و مرگ صهیونیستها برای آنها مهم است و زندگی و مرگ فلسطینیها اینگونه نیست.
«ریاض منصور»، سفیر فلسطین در سازمان ملل، این نکته را در سخنرانی آرام، اما متقاعدکنندهای که روز یکشنبه گذشته در مقابل آن نهاد ظاهرا ناتوان داشت، بیان کرد.
او گفت: تاریخ برای برخی رسانهها و سیاستمداران زمانی آغاز میشود که صهیونیستها کشته میشوند و این در حالی است که مردم ما سالهای مرگبار بسیاری را تحمل کردهاند.
«منصور» هشدارهای مکرر خود و دیگر فلسطینیهای خشمگین را - بارها و بارها - درباره «عواقب بالقوه معافیت از مجازات رژیم صهیونیستی و انفعال بینالمللی» بازگو کرد.
او تنها نبود؛ گروههای حقوق بشر مستقر در قدس اشغالی، لندن و نیویورک گزارشهایی را منتشر کردهاند که به عنوان یک موضوع حقوق بینالملل، ثابت میکند رژیم صهیونیستی برای مدت طولانی در آپارتاید گناهکار بوده است؛ یک سیاست نظاممند برای تحمیل برتری بر فلسطینیان محاصره شده با کارایی وحشیانه و کوبنده قومی.
ظلم عمدی و سازمانیافته رژیم صهیونیستی نه تنها ناپایدار است، بلکه چهره مظلوم و ستمدیده فلسطین را نیز زشت جلوه میدهد.
در عوض، بسیاری از رسانههای غربی یا به طور کامل این جنایتها را رد کردند یا از واژگان آشنای انکار، برای پنهان کردن حقیقت آشکار استفاده کردند؛ برخی دیگر سوءاستفاده عمدی را انتخاب کردند و ترجیح دادند زمان و منابع خود را برای حمایت از رژیم صهیونیستی اختصاص دهند.
دکترین نابینایی رسانههای غربی در قبال رژیم صهیونیستی
هسته اصلی این نابینایی رسانههای غربی یک دکترین مشترک است که ادعا میکند فلسطینیان از اهمیت کمتری در برابر صهیونیستها برخوردار هستند.
در این ساختار انحرافی، غیرنظامیان فلسطینی قربانیان بیگناه جنگ تلقی نمیشوند، بلکه تا حد زیادی مسئول مرگ و سرنوشت ناامیدکننده خود هستند.
نتیجه این است که ستوننویسان غربی از رژیم صهیونیستی- بدون هیچ نشانهای از تردید یا ابهام - با وجود سوابق قابل اثبات در قتلعام فلسطینیها هر زمان که بخواهد، هر کجا که بخواهد و به هر دلیلی که بخواهد، دفاع خواهند کرد.
شواهد غمانگیز و انسانی فراوان از نادیده گرفتن فلسطینیان
«محمود السعدی»، دانشآموز ۱۸ ساله فلسطینی، نوامبر گذشته در حالی که در اردوگاه پناهندگان جنین به سمت مدرسه میرفت از سوی نظامیان رژیم صهیونیستی به شهادت رسید.
«محمد التمیمی»، کودک نوپای ۲.۵ ساله در حالی که در خودروی پدرش بیرون از خانه آنها در روستای «نبیصالح»، روستایی در کرانه باختری اشغالی، نشسته بود از سوی نظامیان صهیونیست هدف قرار گرفت و به شهادت رسید.
شیرین ابوعاقله، روزنامهنگار فلسطینی-آمریکایی ۵۱ ساله که در حال آماده شدن برای گزارش یک حمله دیگر رژیم صهیونیستی به جنین در ماه می ۲۰۲۲ بود، به شهادت رسید.
این فهرست طولانی ادامه دارد و شامل هزاران فلسطینی از مرد و زن و کودک گرفته تا سالخورگان و معلولان است؛ «عبدالمجید اسعد»، یک بازنشسته ۷۸ ساله فلسطینی-آمریکایی در حالی که در مسیر خانه خود بود، هدف قرار گرفت و به شهادت رسید.
انتهای پیام/